Ζοζέ Σαραμάγκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζοζέ Σαραμάγκου Nobel prize medal.svg
JSJoseSaramago.jpg
Ο Ζοζέ Σαραμάγκου
Όνομα Ζοζέ Σαραμάγκου Nobel prize medal.svg
Γέννηση 16 Νοεμβρίου 1922
Αζινιάγκα, Πορτογαλία
Θάνατος 18 Ιουνίου 2010 (87 ετών)
Λανθαρότε, Κανάρια Νησιά
Επάγγελμα/
ιδιότητες
δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής, μυθιστοριογράφος, ποιητής, χρονικογράφος, δοκιμιογράφος, ημερολογιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, συγγραφέας και σεναριογράφος
Υπηκοότητα Πορτογαλία
Αξιοσημείωτα έργα Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον, Περί Τυφλότητος, Περί Φωτίσεως, Η Πέτρινη Σχεδία κ.α.
Αξιοσημείωτες διακρίσεις
Βραβείο Καμόες (1995)
Νόμπελ Λογοτεχνίας (1998)
Σύζυγος(οι) Pilar del Río () και Ilda Reis ()

www.josesaramago.org
Commons page Πολυμέσα

O Ζοζέ (Ιωσήφ) ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, 16 Νοεμβρίου 1922 - 18 Ιουνίου 2010), ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του, μερικά από τα οποία μπορούν να θεωρηθούν αλληγορικά, γενικά παρουσιάζουν ανατρεπτικές όψεις πάνω στα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Ο Σαραμάγκου κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο για την Προάσπιση του Πολιτισμού (Λισσαβώνα, 1992) μαζί με τον Αρμίντο Φρέιτας-Μαγκαλιάες και άλλους. Ζούσε στο νησί Λανθαρότε των Κανάριων Νήσων της Ισπανίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σαραμάγκου ήταν εγγονός ακτημόνων χωρικών από το χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίας, ένα μικρό χωριό στην επαρχία Ριμπατέζου, 100 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λισσαβώνας. Ο πατέρας του λεγόταν Ζοζέ ντε Σόζα και η μητέρα του Μαρία ντε Πιεδάδε. Το «σαραμάγκου», ένα άγριο ποώδες φυτό, το γνωστό άγριο ραδίκι, ήταν ψευδώνυμο της οικογένειας του πατέρα του, το οποίο ενσωματώθηκε τυχαία στο επώνυμό του κατά την επίσημη καταγραφή του στα μητρώα γέννησης. Το 1924, η οικογένεια Σαραμάγκου μετακόμισε στη Λισσαβώνα, όπου ο πατέρας του ξεκίνησε τη δουλειά του αστυνομικού. Μερικούς μήνες μετά τη μετακόμιση της οικογένειας στη Λισσαβώνα, ο μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια αδελφός του συγγραφέα, Φρανσίσκο, πεθαίνει.

Ο συγγραφέας περνούσε τις διακοπές του στο χωριό των γονιών του, Αζινιάγκα, μαζί με τους παππούδες του. Όταν ο παππούς του υπέστη σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά του και έπρεπε να πάει στη Λισσαβώνα για θεραπεία, ο Σαραμάγκου θυμάται: «Πήγε στην αυλή του σπιτιού, όπου υπήρχαν λίγα δέντρα, μερικές ελιές και συκιές. Και πέρασε από όλα αγκαλιάζοντάς τα με τη σειρά, κλαίγοντας, λέγοντάς τους αντίο μιας και ήξερε πως δε θα επέστρεφε». Το να βλέπεις και να ζεις κάτι τέτοιο, λέει ο Σαραμάγκου, αν αυτό δε σε σημαδεύει για την υπόλοιπη ζωή σου, τότε δεν έχεις αισθήματα. Παρόλο που ο Σαραμάγκου ήταν καλός μαθητής, οι γονείς του δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τον στείλουν στο κλασικό γυμνάσιο και έτσι ο Ζοζέ τελειώνοντας το δημοτικό γράφτηκε στην ηλικία των 12 σε τεχνικό γυμνάσιο. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε για δύο χρόνια ως μηχανικός αυτοκινήτων. Αργότερα ξεκίνησε να εργάζεται σε εκδοτική επιχείρηση όπου και συνέχισε ως μεταφραστής και έπειτα ως δημοσιογράφος. Υπήρξε διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας Diário de Notícias, θέση που αναγκάστηκε να αφήσει μετά τα πολιτικά γεγονότα του 1974-75 (Επανάσταση των Γαρυφάλλων) και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας στην Πορτογαλία, ελεγχόμενης όμως από τη συντηρητική παράταξη. Μετά από μια περίοδο εργασίας ως μεταφραστής, ήταν έτοιμος να συντηρήσει τον εαυτό του ως συγγραφέας. Στην προσωπική του ζωή ο Σαραμάγκου παντρεύτηκε το 1944 την Ίλντα Ρέις. Το μοναδικό τους παιδί, η Βιολάντε, γεννήθηκε το 1947. Το 1988, ο συγγραφέας παντρεύτηκε την αρκετά νεότερή του Ισπανίδα δημοσιογράφο Πιλάρ δελ Ρίο, η οποία είναι και η επίσημη μεταφράστρια των βιβλίων του στα ισπανικά.

Πρώτο του μυθιστόρημα ήταν η "Γη της Αμαρτίας" (1947), εκδοθέν μεσούσης της δικτατορίας του Αντόνιο Σαλαζάρ, το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση όταν η έκδοση του μυθιστορήματος «Το Χρονικό του Μοναστηριού» έθελξε την προσοχή του παγκόσμιου αναγνωστικού κοινού. Ο Σαραμάγκου υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας από το 1969 ως το θάνατό του,[1] ενώ ήταν επίσης άθεος,[2] και όπως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του, πεσιμιστής.[3] Οι απόψεις του προκάλεσαν αξιοσημείωτη αμφισβήτηση στην Πορτογαλία, ειδικά μετά την έκδοση του μυθιστορήματος "Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον".[4] Μέλη της Καθολικής Κοινότητας της χώρας εξοργίστηκαν με την παρουσίαση του Ιησού από τον συγγραφέα ως σφαλερού ανθρώπινου όντος. Η τότε συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας απέρριψε την υποψηφιότητά του για το ΕυρωπαΪκό βραβείο Λογοτεχνίας, διατεινόμενη ότι το έργο αυτό προσέβαλλε την Καθολική Εκκλησία και τους πιστούς της. Ως αποτέλεσμα, και για να ξεπεράσει τη στενοχώρια του, ο συγγραφέας και η γυναίκα του μετακόμισαν στο Λανθαρότε, νησί του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων.[5]

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Λίβανο το 2006, υπέγραψε μια δήλωση μαζί με άλλους διανοούμενους καταδικάζοντας αυτό που χαρακτηρίζει ως "πολύχρονη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική πρακτική της οποίας ο πολιτικός σκοπός δεν είναι τίποτα λιγότερο παρά η εξολόθρευση του Παλαιστινιακού Λαού".[6] Στις Ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, δεν κατόρθωσε όμως να εκλεγεί.[7]

Λογοτεχνικά θέματα και τεχνοτροπία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μυθιστορήματα του Σαραμάγκου συχνά πραγματεύονται φανταστικά σενάρια, όπως αυτό στο μυθιστόρημά του "Η Πέτρινη Σχεδία" (1986), στο οποίο η Ιβηρική Χερσόνησος μετά από μία ρωγμή στα Πυρηναία, αποσπάται από την υπόλοιπη Ευρώπη και πλέει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στο μυθιστόρημά του "Περί Τυφλότητος" (1995), μια ολόκληρη απροσδιόριστη χώρα έχει πληγεί από μια μυστήρια μάστιγα "λευκής τυφλότητας", με διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης στον πληθυσμό.

Χρησιμοποιώντας τέτοια ευφάνταστα θέματα και σχήματα, ο Σαραμάγκου καταπιάνεται με το υλικό του με ενσυναίσθηση και ευαισθησία για την κατάσταση των ανθρώπων και την απομόνωση της σύγχρονης αστικής ζωής. Οι χαρακτήρες του αγωνίζονται έντονα για την ανάγκη τους να συνδεθούν μεταξύ τους, να σφυρηλατήσουν σχέσεις και δεσμούς κοινότητας, καθώς και για την ανάγκη τους για ιδιαιτερότητα, ατομικότητα, όπως και να βρουν νόημα και αξιοπρέπεια έξω από πολιτικές και οικονομικές δομές. Ο κριτικός Λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ θεωρεί τον Σαραμάγκου τον δεύτερο σημαντικότερο λογοτέχνη εν ζωή παγκοσμίως, πίσω μόνο από τον Φίλιπ Ροθ, αλλά άσκησε κριτική στη σύγκριση συνθηκών που έκανε ο Σαραμάγκου μεταξύ Παλαιστινιακών Εδαφών και Κολαστηρίου του Άουσβιτς, χαρακτηρίζοντάς τον "Πορτογάλο σταλινιστή".[8]

Το πειραματικό στυλ του Σαραμάγκου συχνά χαρακτηρίζεται από μακριές προτάσεις, κατά περιπτώσεις περισσότερο από μια σελίδα σε μάκρος. Χρησιμοποιεί περιόδους. Πολλές από τις παραγράφους του εκτείνονται για σελίδες χωρίς παύση για διάλογο, τον οποίο ο συγγραφέας επιλέγει να μην οροθετεί με εισαγωγικά. Όταν ο ομιλητής αλλάζει, ο Σαραμάγκου σηματοδοτεί αυτή την αλλαγή αρχίζοντας με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα της πρώτης λέξης που αναφέρει ο νέος ομιλητής. Στο μυθιστόρημά του "Περί Τυφλότητος", ο συγγραφέας εγκαταλείπει ολοκληρωτικά τη χρήση κύριων ονομάτων χρησιμοποιώντας εναλλακτικώς, μοναδικά χαρακτηριστικά για να αναφερθεί και προσδιορίσει τους χαρακτήρες.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τίτλος Έτος Ελληνικός τίτλος Έτος Μεταφραστής
Terra do Pecado 1947 Γη της Αμαρτίας
Claroaboia 1953 Ο φωταγωγός 2013 Αθηνά Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
Os Poemas Possíveis 1966
Provavelmente Alegria 1970
Deste Mundo e do Outro 1971
A Bagagem do Viajante 1973
As Opiniões que o DL teve 1974
O Ano de 1993 1975
Os Apontamentos 1976
Manual de Pintura e Caligrafia 1977 Εγχειρίδιο Ζωγραφικής και Καλλιγραφίας
Objecto Quase 1978
Levantado do Chão 1980 Από τη γη θρεμμένος
Viagem a Portugal 1981 Ταξίδι στην Πορτογαλία
Memorial do Convento 1982 Το Χρονικό του Μοναστηριού α΄ έκδ. 1990
2011
Κ.Σκορδύλη & Ά.Σπυράκου("Σύγχρονη Εποχή")
Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
O Ano da Morte de Ricardo Reis 1986 Η Χρονιά Που Πέθανε Ο Ρικάρντο Ρέις 1993 Ά. Σπυράκου ("Αλεξάνδρεια")
A Jangada de Pedra 1986 Η Πέτρινη Σχεδία 2000 Αθηνά Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
História do Cerco de Lisboa 1989 Ιστορία της πολιορκίας της Λισαβώνας α΄ έκδ. 1998 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
O Evangelho Segundo Jesus Cristo 1991 Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον α΄ έκδ. 2000 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
In Nomine Dei 1993
Ensaio sobre a Cegueira 1995 Περί Τυφλότητος 1998 Αθηνά Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
Todos os Nomes 1997 Όλα Τα Ονόματα α΄ έκδ. 2001 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
O Conto da Ilha Desconhecida 1997 Η ιστορία της άγνωστης νήσου α΄ έκδ. 2001 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
A Caverna 2001 Η Σπηλιά 2003 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
A maior flor do mundo 2001 Το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου 2006 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
O Homem Duplicado 2003 Ο Άνθρωπος Αντίγραφο α΄ έκδ. 2005 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
Ensaio sobre a Lucidez 2004 Περί Φωτίσεως α΄ έκδ. 2006 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
Don Giovanni ou o Dissoluto Absolvido 2005
As Intermitências da Morte 2005 Περί Θανάτου α΄ έκδ. 2007 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
As Pequenas Memórias 2006 Μικρές Αναμνήσεις 2008 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
A Viagem do Elefante 2008 Το Ταξίδι Του Ελέφαντα 2009 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
O caderno: Textos escritos para o blog 2008 - 2009 Το τετράδιο 2010 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")
Caim 2009 Κάιν 2010 Α. Ψυλλιά ("Καστανιώτης")

Παραπομπές και σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα