Ζοζέφ Πλεϊμπέρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ζοζέφ Πλεϊμπέρ
Joseph Pleyber, ingénieur-architecte.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση7  Μαΐου 1866[1][2]
Μορλαί
Θάνατος1947
Θεσσαλονίκη
ΚατοικίαΜπουένος Άιρες[1]
Θεσσαλονίκη
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός (neznámá hodnota)
building engineer (neznámá hodnota)
αρχιτέκτονας (από neznámá hodnota)
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΑξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής[3]
Χρυσός Σταυρός του Σωτήρος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ζοζέφ Πλεϊμπέρ (Joseph Pleyber) (1866 -1947) ήταν Γάλλος μηχανικός.

Συμμετείχε στη Διεθνή Επιτροπή Σχεδίου για τον ανασχεδιασμό της Θεσσαλονίκης, μετά την πυρκαγιά του 1917. Στα τριάντα χρόνια που έζησε στη Θεσσαλονίκη ο Πλεϊμπέρ άφησε στη πόλη μια σειρά από κτίρια που διασώζονται μέχρι σήμερα.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζοζέφ Πλεϊμπέρ γεννήθηκε το 1866 στο Μορλαί. Υπηρέτησε για 22 χρόνια στο τμήμα Μηχανικών του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού όπως πιστεύεται ότι έμαθε να κατασκευάζει κτίρια. Δεν είναι γνωστό αν είχε κάνει σχετικές σπουδές και πού. [4]

Τα χρόνια που υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό της Γαλλίας συμμετείχε σε δεκατέσσερις εκστρατείες, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα στο Βόρειο (1887) και στο Νότιο Βιετνάμ (1893), όπου εκπαιδεύτηκε σε μεγάλα έργα. Αργότερα πήγε στη Μαδαγασκάρη, το Σουδάν και τη Σενεγάλη, ενώ επέστρεψε και στο Βιετνάμ. Συνταξιοδοτήθηκε το 1910 και τιμήθηκε με το Σταυρό της Λεγεώνος της Τιμής. Στη συνέχεια εργάστηκε ως μηχανικός κατασκευών στην Ιαπωνία και στην Αργεντινή. Όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1914, ο Πλεϊμπέρ ζούσε στο Μπουένος Άυρες και κλήθηκε να επιστρέψει στη Γαλλία για να βοηθήσει στο σχεδιασμό της γαλλικής άμυνας απέναντι στα γερμανικά στρατεύματα που είχαν εισβάλει στη χώρα. [5]

Πρώτη φορά ήρθε στη Θεσσαλονίκη το 1915, ως μέλος διπλωματικής αποστολής για την προετοιμασία της άμυνας της πόλης. Επανήλθε το 1917, μετά τη πυρκαγιά που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, ως μέλος της Διεθνής Επιτροπής Σχεδίου για την ανασυγκρότηση της Θεσσαλονίκης, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Γάλλος πολεοδόμος Ερνέστ Εμπράρ. Για τη προσφορά του ο Πλεϊμπέρ τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος. [6]

Μετά το τέλος του πολέμου ο Πλεϊμπέρ παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη όπου εργάστηκε ως αρχιτέκτονας μηχανικός. Ίδρυσε μια γαλλοελληνική εταιρία με την οποία διαπραγματεύτηκε την πώληση των νοσοκομειακών εγκαταστάσεων του Γαλλικού τμήματος της Στρατιάς της Ανατολής στο Ελληνικό Δημόσιο. Επίσης προσπάθησε να προσελκύσει γαλλικά κεφάλαια για την ανοικοδόμηση της Θεσσαλονίκης με βάση το Σχέδιο Εμπράρ κάτι τέτοιο όμως δε κατέστη εφικτό. [7]

Ο Ζοζέφ Πλεϊμπέρ κατασκεύασε στη Θεσσαλονίκη μια σειρά κτίρια, που διασώζονται μέχρι σήμερα. Ειδκότερα τρία κτίρια στην οδό Βενιζέλου (σε συνεργασία με τον Ελί Χασίδ Φερνάντες): το κτίριο Γκατένιο –Φλωρεντίν, στη συμβολή της οδού Βενιζέλου με την Τσιμισκή, το Μέγαρο Κοέν, στη συμβολή της οδού Βενιζέλου με τη Βασιλέως Ηρακλείου και το κτίριο των Καραδήμου –Σταμούλη, στη συμβολή της οδού Βενιζέλου με την Ερμού. Επίσης το κτίριο Ναχμία, που ήταν το πρώτο κτίριο γραφείων που κατασκευάστηκε στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο κτίριο Γκατένιο –Φλωρεντίν, επί της Τσιμισκή, την οικία Ascher Israel (σε συνεργασία με τον Ελί Χασίδ Φερνάντες), στην Πλατεία Αγίας Σοφίας (είναι το κτίριο που βρίσκεται στην απέναντι δεξιά γωνία από την είσοδο του ναού της Αγίας Σοφίας), το ξενοδοχείο Τουρίστ, στη γωνία της οδού Κομνηνών με Μητροπόλεως και το παλιό ξενοδοχείο Εξέλσιορ (που κατεδαφίστηκε το 1970 και βρισκόταν απέναντι από το ξενοδοχείο Τουρίστ). Έργο του Πλεϊμπέρ ήταν και το Μέγαρο Φρανσές (Petit Palais) στη λεωφόρο Νίκης, που δεν υπάρχει πλέον. Ο Πλεϊμπέρ ανέλαβε ακόμα την ανοικοδόμηση της Σχολής Δελασάλ, στην οδό Φράγκων, όπου σήμερα στεγάζονται τα Διοικητικά Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης καθώς και την ανακατασκευή της Στοάς Σαούλ (στη γωνία Ερμού με Ιώνος Δραγούμη) και του κτιρίου της Οθωμανικής Τράπεζας (στη γωνία Λέοντος Σοφού και Φράγκων), που είχαν κατασκευαστεί αρχικά από τον Βιταλιάνο Ποζέλι. Έργο του Πλεϊμπέρ είναι και το παρεκκλήσι του γαλλικού τομέα στα Συμμαχικά νεκροταφεία του Ζέιτενλικ.[8]

Ο Ζοζέφ Πλεϊμπέρ έμενε στο Χορτιάτη, όπου σχεδίαζε τη δημιουργία μιας Κηπούπολης, κάτι που τελικά δε κατέστη δυνατό λόγω της γραφειοκρατίας και της αδυναμίας του να εξοφλήσει τα δάνεια που είχε πάρει με αποτέλεσμα οι εκτάσεις που είχε αγοράσει στο Χορτιάτη να περάσουν στην Εθνική Τράπεζα. Το 1944 ο Πλεϊμπέρ γλύτωσε από τη Σφαγή του Χορτιάτη και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου πέθανε το 1947. [9]

Ο Ζοζέφ Πλεϊμπέρ είχε παντρευτεί πέντε φορές.[10]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Γαλλικά) Βάση δεδομένων Léonore. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) Βάση δεδομένων Léonore. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. 19800035/748/84826. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. (Γαλλικά) Βάση δεδομένων Léonore. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. www.culture.gouv.fr/public/mistral/leonore_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_1=COTE&VALUE_1=19800035%2F748%2F84826. Ανακτήθηκε στις 8  Νοεμβρίου 2016.
  4. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 179
  5. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 179
  6. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 179 -181
  7. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 181
  8. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 183 -186
  9. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 181 -182
  10. Βιογραφίες «επωνύμων» -Joseph Pleyber, Γρηγόρης Μπρέντας από το Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 181 -182

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Οι Φράγκοι της Σαλονίκης, Γρηγόρης Μπρέντας –Σπύρος Λαζαρίδης –Κώστας Κρικέλης, Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης 2017, σελ. 179 -186