Ζαν ντε Παντιέβρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ζαν ντε Παντιέβρ
Joanna of Penthievre.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jeanne de Penthièvre (Γαλλικά)
Γέννηση 1324 (περίπου)
Γκανγκάμπ
Θάνατος 10  Σεπτεμβρίου 1384
Γκανγκάμπ
Υπηκοότητα Γαλλία
Θρησκεία Χριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Κάρολος του Μπλουά
Τέκνα Μαρί ντε Μπλουά-Σατιγιόν
Ζαν Α΄ ντε Σατιγιόν
Γονείς Γκι ντε Παντιέβρ και Ζαν ντ'Αβωγκούρ
Οικογένεια Κατάλογος κόμητων του Ντρε
Θυρεός
Armes jeanne penthièvre.png

Η Ζαν ντε Παντιέβρ, γνωστή ως η Κουτσή, γεννηθείσα προς το 1319 και αποβιώσασα στις 10 Σεπτεμβρίου 1384, ήταν Δούκισσα της Βρετάνης, Αρχόντισσα της Μαγιέν[1], του Αβωγκούρ, του Λ'Αιγκλ και του Σατλωντρέν, Κόμισσα της Παντιέβρ και του Γκοελό, Υποκόμισσα της Λιμόζ, κόρη του Γκι της Βρετάνης, Υποκόμη της Λιμόζ και μετέπειτα Κόμη της Παντιέβρ, και της Ζαν, Αρχόντισσας του Αβωγκούρ και Κόμισσας του Γκοελό.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γάμος και απόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύθηκε στις 4 Ιουνίου 1337 τον Κάρολο των Σατιγιόν δούκα της Βρετάνης, ανιψιό του Φιλίππου ΣΤ΄ των Βαλουά της Γαλλίας, με τον οποίο και απέκτησε τους παρακάτω απογόνους:

Ήταν με την ευκαιρία του μεταξύ τους γάμου που έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο διάσημος στρατιωτικός Μπερτράν Ντυ Γκεκλάν.

Διεκδικήτρια του Δουκάτου της Βρετάνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διεκδίκησε με ένοπλα μέσα τα δικαιώματά της επί της διαδοχής στην ηγεσία της Βρετάνης απέναντι στον θείο της, Ζαν ντε Μονφόρ, σύζυγο της Ιωάννας της Φλάνδρας, πράγμα που οδήγησε στο ξέσπασμα του πολέμου της διαδοχής της Βρετάνης. Κινητοποιώντας τον σύζυγό της, Κάρολο του Μπλουά, αρνήθηκε συμβιβασμό ο οποίος θα έθετε τέλος με ειρηνικό τρόπο στον πόλεμο, μέσω του διαμοιρασμού της Βρετάνης, ο οποίος θα της εξασφάλιζε την κυριαρχία επί του βόρειου τμήματος της τελευταίας. Προκειμένου να θέσει ένα τέλος στην σύγκρουση, ο Κάρολος του Μπλουά επιτέθηκε εναντίον των εχθρικών στρατευμάτων στο Ωραί, όπου και ο ίδιος σκοτώθηκε το 1364.

Μετά την συγκεκριμένη ήττα, υποχρεώθηκε, μέσω της πρώτης συνθήκης της Γκεράντ, σε παραίτηση από την κυριαρχία της επί των εδαφών της Βρετάνης, διατηρώντας, ωστόσο, τον δουκικό τίτλο για το υπόλοιπο της ζωής της. Στις 9 Ιουλίου 1369, η Ζαν έθεσε την Υποκομητεία της Λιμόζ, την οποία ο Ντυ Γκεκλάν είχε απαλλάξει από την αγγλική κατοχή, υπό τον έλεγχο του Καρόλου Ε΄, ο οποίος και της ανέθεσε την διοίκησή της στην διάρκεια της ίδιας ημέρας[2], ενώ στην συνέχεια, στις 13 Ιανουαρίου 1380, μέσω βασιλικής επιστολής εκχώρησης προνομίων[3]. Ορισμένοι αναφέρουν πως ανέκτησε τον έλεγχο της Υποκομητείας το 1371, ωστόσο, στην πραγματικότητα, έλαβε μονάχα ορισμένα εδάφη στην περιοχή της Λιμόζ, συγκεκριμένα επί της Πλατείας της Λα Μοτ, έπειτα από την παράδοση του Κάστρου της Λιμόζ στον Κάρολο Ε΄).

Ύστερα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1379, ενώ ο Ιωάννης Δ΄ υποχρεώθηκε σε εκ νέου εξορία στην Αγγλία, η ίδια εξεγέρθηκε ενάντια στον Βασιλέα της Γαλλίας, Κάρολο Ε΄, ο οποίος επιθυμούσε την ενσωμάτωση της Βρετάνης στα εδάφη του, αδιαφορώντας για τα δικαιώματα της ίδιας, καθώς και των υιών της επί της περιοχής. Ήταν μεταξύ των ηγετών των Βρετόνων οι οποίοι ανακάλεσαν τον Ιωάννη Δ΄ από την αγγλική εξορία του, ενώ στην συνέχεια τον υποδέχτηκαν κατά την άφιξή του.

Μετά τον θάνατο του Καρόλου Ε΄, υπέγραψε στις 15 Ιανουαρίου 1381 την δεύτερη συνθήκη της Γκεράντ, μέσω της οποίας η ίδια λάμβανε σταθερό χρηματικό εισόδημα και δυνατότητα για τους απογόνους της να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το Δουκάτο, εφόσον ο Ιωάννης Δ΄ απεβίωνε δίχως απογόνους. Το ζήτημα της διαδοχής είχε, πλέον, επιλυθεί.

Ετάφη εντός του χοροστασίου της εκκλησίας των Ελασσόνων Αδελφών του Γκανγκάμπ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Από το 1331. Μια σφραγίδα χρονολογούμενη από το 1351, όπου χαρακτηρίζεται ως Δούκισσα της Βρετάνης και Αρχόντισσα της Μαγιέν περιλαμβάνεται στην συλλογή Κλαιραμπώ, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, καταγεγραμμένη από τον Ζερμάν Ντεμαί, n°1516.
  2. Arch Hist 7, p. 331
  3. Δείτε AD64 E 632