Ζακ Λε Γκοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ζακ Λε Γκοφ
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jacques Le Goff (Γαλλικά)
Γέννηση 1  Ιανουαρίου 1924[1][2]
Τουλόν[3]
Θάνατος 1  Απριλίου 2014[1][2]
Παρίσι[4]
Υπηκοότητα Γαλλία
Σπουδές Λύκειο Λουί-λε-Γκραν, Lycée Thiers και École Normale Supérieure
Βραβεύσεις Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων, Χρυσό μετάλιο Γαλλικού Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (1991), Dr A.H. Heineken Prize for History (2004), Επίτιμος καθηγητής του πανεπιστημίου της Κρακοβίας, Broquette-Gonin prize, Hegel Prize (1994), Historian Prize of the city of Muenster (1993), Grand Prix Gobert (1996) και βραβείο Νταν Ντέιβιντ (2007)
Ιστοσελίδα
Ζακ Λε Γκοφ στην IMDb
Επιστημονική σταδιοδρομία
Αξίωμα Πρόεδρος (1975, 1977)
Ιδιότητα ιστορικός
Ακαδημαϊκός τίτλος d:Q2827277

Ο Ζακ Λε Γκοφ (Jacques Le Goff, Τουλόν, 1 Ιανουαρίου 1924 - Παρίσι, 1 Απριλίου 2014) ήταν Γάλλος ιστορικός, μεσαιωνολόγος. Υπήρξε από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρεύματος της λεγόμενης "Νέας Ιστορίας" (Nouvelle Histoire) και εξειδικεύτηκε στην μελέτη και ανάλυση του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα και ιδιαίτερα του 12ου και 13ου αιώνα.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Τουλόν το 1924. Σπούδασε στην Οξφόρδη και την Πράγα. Αποφοίτησε από την École Normale Supérieure. Το διάστημα 1972-1977 διαδέχθηκε τον Φερνάν Μπρωντέλ στην προεδρία του 6ου τμήματος της École Pratique des Hautes Études που το 1975 μετονομάστηκε σε Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών (École Pratique des Hautes Études en Sciences Sociales). Η ενασχόλησή του με το ίδρυμα αυτό σηματοδοτεί την επιθυμία του να ανανεώσει τη μεσαιωνική ιστορία με τη συνδρομή των κοινωνικών επιστημών [5] και ιδιαίτερα της ανθρωπολογίας[6]. Δείγμα αυτής της νέας οπτικής γωνίας ανάλυσης αποτέλεσε η μελέτη των αντίληψεων γύρω από το ανθρώπινο σώμα κατά τον Μεσαίωνα[7] . Τον ίδιο τον Μεσαίωνα τον θεωρούσε "μητέρα" της σημερινής Ευρώπης, υποστηρίζοντας παράλληλα μια εκ βαθέων μελέτη ιδιαίτερα των άπειρων εσωτερικών διαφοροποιήσεων που περικλύει ως χρονολογικό διάστημα.

Δάσκαλοί του υπήρξαν οι Ζορζ Ντιμπί και Μορίς Λομπάρ. Ανήκε στην τρίτη γενιά της περίφημης σχολής των ''Annales'' μαζί με τους Πιερ Νορά, Φιλιπ Αριές και Μισέλ Βοβέλ, συνεχιστές όλοι τους των Μαρκ Μπλοχ και Λουσιάν Φαμπρ.

Λοιπά Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν μέλος του Parti Socialiste Unifié από το 1958 μέχρι το 1962. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης του σκηνοθέτη Ζαν Ζακ Ανό στην ταινία του «Το όνομα του ρόδου», η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

(ενδεικτικά από τη μεταφρασμένη στα ελληνικά[5])

  • Για έναν άλλο μεσαίωνα, μετάφραση: Σία Αναγνωστοπούλου, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1994. ISBN 960-7019-90-3
  • Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα;, μετάφραση: Ελευθερία Ζέη, επιμέλεια: Άγγελος Ελεφάντης, Άννα Μαραγκάκη, εκ. Πόλις, Αθήνα 2006. ISBN 960-435-109-5
  • Η Ευρώπη. Μια αφήγηση για παιδιά και νέους, μετάφραση: Βάσιας Τσοκόπουλος, εικονογράφηση: Charley Case, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997. ISBN 960-344-307-7
  • Ήρωες και θαυμαστά του Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2005. ISBN 960-04-2837-9
  • Ιστορία και μνήμη, μετάφραση: Γιάννης Κουμπουρλής, Νεφέλη, Αθήνα 1998. ISBN 960-211-359-6
  • Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής Δύσης, μετάφραση: Ρίκα Μπενβενίστε, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1993. ISBN 960-288-016-3
  • Οι διανοούμενοι στο μεσαίωνα, μετάφραση: Μαρία Παραδέλλη, Κέδρος, Αθήνα 2002. ISBN 960-04-2045-9
  • Το πουγκί και η ζωή. Οικονομία και θρησκεία στο Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2004. ISBN 960-04-2458-6
  • Το φαντασιακό στο Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2008. ISBN 978-960-04-3763-8

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119116317. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  4. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  5. 5,0 5,1 biblionet.gr-Καταχώρηση για τον Ζακ Λε Γκοφ (ανακτήθηκε την 02.04.2014)
  6. "Πέθανε ο Γάλλος μεσαιωνολόγος Ζακ Λε Γκοφ", Το Βήμα, 01.04.2014 (ανακτήθηκε την 02.04.214)
  7. Γιάντση, Νικολέττα. «Έκανε τον Μεσαίωνα να μοιάζει λιγότερο σκοτεινός από παλιά». Καθημερινή. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]