Εύδης Γ΄ της Καμπανίας

Εύδης Γ΄ του Τρουά
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Eudes II de Troyes (Γαλλικά)
Γέννηση	1040;
Θάνατος	1108;
Χώρα πολιτογράφησης	Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Γαλλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	φεουδάρχης
Οικογένεια
Σύζυγος	Αδελαΐδα της Νορμανδίας (από 1060)
Τέκνα	Στέφανος του Ωμάλ
Γονείς	Στέφανος Β΄ του Τρουά και Adele (?)
Συγγενείς	Γουλιέλμος ο Κατακτητής (κουνιάδος)
Οικογένεια	Οίκος του Μπλουά
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες	Κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς και Μάχη του Χέιστινγκς
Θυρεός
	δεδομένα

Ο Εύδης Γ΄ της Καμπανίας (γαλλικά: Eudes III de Champagne‎‎^[1], π. 1040 - 1115) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Κόμης του Τρουά & του Μω (1047 - 1066), κόμης του Ωμάλ (1069 - 1115) και κύριος του Χόρντερνες (1087 - 1095).

Βιογραφία

Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου Β΄ κόμη του Τρουά] & του Μω και της Αδέλας.^[2] Το 1047 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 7 ετών και ο θείος του Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά έγινε επίτροπος. Ο Όντο Β΄ νυμφεύτηκε (1060) (στον τρίτο της γάμο) την Αδελαΐδα της Νορμανδίας, κόρη του Ροβέρτου Α΄ δούκα της Νορμανδίας, και χήρα του Ανγκεράν Β΄, κόμη του Ποντιέ, κυρίου του Ωμάλ και του Λαμβέρτος Β΄ του Λανς.^[3] Όταν πέθανε η μοναδική κόρη της από τον πρώτο της γάμο Αδελαΐδα, η Αδελαΐδα της Νορμανδίας διεκδίκησε τον τίτλο της κόμισσας του Ωμάλ στη Νορμανδία μαζί με τον τρίτο της σύζυγο Εύδης Β΄ του Μπλουά.^[4]

Η Αδελαΐδα ήταν αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Νορμανδίας. Ο Όντο Α΄ συμμετείχε μαζί με τον κουνιάδο του στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας (1066).^[4] Ο Θεοβάλδος Γ΄ κόμης του Μπλουά κυρίευσε όλες τις κομητείες του Όντο στην Καμπανία, ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής έδωσε στον Όντο σαν δώρο για τις υπηρεσίες του την επαρχία Χόλντερνες στο Γιόρκσιρ.^[4] Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι ο Γουλιέλμος Α΄ ο Κατακτητής έδωσε το Χόλντερνες δώρο στην αδελφή του Αδελαΐδα, έτσι ο Όντο κυβερνούσε χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του.

Οι γιοί του Γουλιέλμου Α΄, ο ροβέρτος Β΄ δούκας της Νορμανδίας και ο Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας, φιλονίκησαν για την κληρονομιά (1088) και ο Όντο στάλθηκε, μαζί με τον Άλαν Ρούφους και τον Ρογήρο του Πουατιέ από τον Γουλιέλμο Β΄ της Αγγλίας να πολιορκήσει τον Γουλιέλμο του Σαιντ-Καλαί στο κάστρο Ντάραμ. Συμφώνησαν ο Γουλιέλμος του Σαιντ-Καλαί να παραδοθεί, με τον όρο να είναι εγγυημένη η ασφάλειά του.

Ενεπλάκη στο σχέδιο τοποθέτησης τού γιου του, Στεφάνου του Ωμάλ, στον θρόνο της Αγγλίας.^[5] Ο Στέφανος ήταν εξάδελφος τού Ροβέρτου Β΄ και τού Γουλιέλμου Β΄.^[6] Το 1095 το σχέδιο αποκαλύφθηκε, αλλά ο Στέφανος ήταν προφανώς στη Νορμανδία, έτσι φυλακίστηκε ο Όντο ως συνένοχος και έχασε την κυριότητά του.^[7]^[8] Το 1100 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ και δύο έτη μετά το Χόρντερνες αποδόθηκε στον Στέφανο.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1060 την Αδελαΐδα της Νορμανδίας κόρη του Ροβέρτου Α΄ του Μεγαλοπρεπούς δούκα της Νορμανδίας και είχε τέκνο:

Στέφανος π. 1070-1127, κόμης του Ωμάλ.^[9]

Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Λάνγκρις (1900) ισχυρίστηκε ότι από τον Όντο κατάγεται ο Οίκος Λε Γκρα (Γκρέις) της Ιρλανδίας.^[4] Η άποψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με την επικρατούσα, ότι προπάτορας της οικογένειας ήταν ο Ρέιμοντ Φιτζέραλντ (απεβ. το 1185/1189).^[10] Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Ρόουτς (1970) ωστόσο επέμενε στην αρχική άποψη (1970), αλλά τη διέψευσε τελικά ο Φλάναγκαν (2004) με τον ισχυρισμό, ότι ο Ρέιμοντ Φιτζέραλντ δεν είχε νόμιμους απογόνους.^[11]^[12]

Πρόγονοι

Παραπομπές

↑ Bauduin 2006, σελ. 313-316.
↑ Evergates 1999, σ. 12
↑ Bates 2004
1 2 3 4 Langrishe 1902, σσ. 64-67
↑ C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Vol. 8, No. 1 (1977), σ. 68
↑ David Crouch, The Normans; The History of a Dynasty (London; New York: Hambledon Continuum, 2007), σ. 147
↑ Frank Barlow, William Rufus (London: Methuen, 1983), σ. 358
↑ C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Vol. 8, No. 1 (1977), σ. 70
↑ Barlow 1983, σ. 272
↑ Langrishe 1900, σσ. 319-324
↑ Roach 1970, σ. 180
↑ Flanagan 2004

Πηγές

(Αγγλικά) Barlow, Frank (1983), William Rufus (illustrated ed.), University of California Press,
(Αγγλικά) Bates, David (Sep 2004), "Odo, earl of Kent (d. 1097)", Oxford Dictionary of National Biography (online ed.), Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/20543, retrieved 23 August 2010
(Γαλλικά) Bauduin, Pierre (2006). La première Normandie (Xe – XIe siècles). Sur les frontières de la Haute-Normandie : identité et construction d'une principauté. Bibliothèque du Pôle universitaire normand (2η έκδοση). Καέν: Presses universitaires de Caen. ISBN 978-2-84133-299-1.
(Αγγλικά) Evergates, Theodore, ed. (1999). Aristocratic Women in Medieval France. University of Pennsylvania Press.
(Αγγλικά) Flanagan, M. T. (September 2004), "Fitzgerald, Raymond fitz William (d. 1189x92)", Oxford Dictionary of National Biography (online ed.), Oxford University Press,
(Αγγλικά) Langrishe, Richard (31 December 1900), "The Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland", The Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland, 5, 30 (4): 319–324,
(Αγγλικά) Langrishe, Richard (31 March 1902), "The Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland", The Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland, 5, 32 (1): 64–67.
(Αγγλικά) Roach, Richard (1970), The Norman Invasion of Ireland, Anvil Books,

Βασιλικοί τίτλοι
Εύδης Γ΄ της Καμπανίας Οίκος του Μπλουά Γέννηση: 1040 Θάνατος: 1115
Προκάτοχος Στέφανος Β΄ του Τρουά	Κόμης του Τρουά 1047 - 1066	Διάδοχος Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά
Προκάτοχος Στέφανος Β΄ του Τρουά	Κόμης του Μω 1047 - 1066	Διάδοχος Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά

[FOOTNOTEBauduin2006313-316-1] Bauduin 2006, σελ. 313-316.

[2] Evergates 1999, σ. 12

[3] Bates 2004

[Langrishe_1902,_σσ._64-67-4] 1 2 3 4 Langrishe 1902, σσ. 64-67

[5] C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Vol. 8, No. 1 (1977), σ. 68

[6] David Crouch, The Normans; The History of a Dynasty (London; New York: Hambledon Continuum, 2007), σ. 147

[7] Frank Barlow, William Rufus (London: Methuen, 1983), σ. 358

[8] C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Vol. 8, No. 1 (1977), σ. 70

[9] Barlow 1983, σ. 272

[10] Langrishe 1900, σσ. 319-324

[11] Roach 1970, σ. 180

[12] Flanagan 2004

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]