Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές.Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|13|03|2026}}
Οι πλάβι υπό τις οδηγίες του Άτσα Νίκολιτς εδραιώνονται για τα καλά στην κορυφή της Ευρώπης. Στον τελικό, οι Σοβιετικοί ετοιμάζονταν για επάνοδο στη πρώτη θέση αλλά δέχθηκαν μία ολοκληρωτική ήττα με 74-61 (Ντράζεν Νταλιπάγκιτς-Βλαντίμιρ Τκατσένκο 18π., Ανατόλι Μίσκιν 2π.!) χωρίς να μπορέσουν να αντιδράσουν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Ιταλοί και Τσεχοσλοβάκοι νίκησαν τα δύο θηρία στο πρώτο γύρο αλλά οι νίκες τους δεν είχαν αντίκρισμα αφού στους ημιτελικούς δεν μπόρεσαν να διασταυρωθούν μεταξύ στους, έτσι ώστε κάποιος εκ των δύο να φτάσει στον τελικό και μοιραία διασύρθηκαν από τα δύο μεγαθήρια στα ημιτελικά. Η Βουλγαρία είχε αρκετά καλή ομάδα, αλλά στον αγώνα του ομίλου με την Ιταλία δεν μπόρεσε να αντισταθεί και να κάνει την υπέρβαση που θα την οδηγούσε στα ημιτελικά, και έχασε με 81-100. Απογοήτευσε η Ισπανία που στην πρώτη φάση συνετρίβη από την Ολλανδία με το βαρύ 114-95 και δεν προχώρησε καν στον επόμενο γύρο.
Ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, ο Ολλανδός Κέες Άκερμποομ (26,7 πόντους μ.ο.) πέταξε έξω από την εξάδα και την Ελλάδα, αφού την υποχρέωσε σε ήττα 114-95 σημειώνοντας 41 πόντους, ενώ παράλληλα οδήγησε την Ολλανδία στην 7η θέση. Πολυτιμότερος παίκτης (MVP) ανακηρύχθηκε ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, ενώ εντυπωσιακός ήταν και ο Μίκι Μπέρκοβιτς που οδήγησε το Ισραήλ στην 5η θέση, βάζοντας 31 πόντους στον νικηφόρο αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας. Η Γαλλία, αν και είχε τους Ζιλ, Μπενιό και Ντιμπουισόν, κατέληξε 11η.
Στον προκριματικό γύρο, οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους των έξι ομάδων. Οι πρώτες δύο ομάδες των ομίλων πήγαιναν κατευθείαν στην ημιτελική φάση. Οι ομάδες στις θέσεις 3-4 έπαιζαν μεταξύ τους για την τελική κατάταξη των θέσεων 5-8 και οι υπόλοιπες ομάδες παίζανε για τις θέσεις 9 ως 12.