Εσίβα του Σαιντ-Ομέρ
| Εσίβη του Σαιντ-Ομέρ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 12ος αιώνας |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | φεουδάρχης μονάρχης |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Εύδης του Μονμπελιάρ |
| Τέκνα | Μαρία του Μονμπελιάρ Σιμωνίς του Μονμπελιάρ |
| Γονείς | Ραούλ του Σαιντ-Ομέρ και Αγνή Γκρανιέ |
| Οικογένεια | Οίκος του Σαιντ-Ομέρ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | prince of Galilee and lord of Tiberias |
| Θυρεός | |
 | |
Η Εσίβα του Σαιντ-Ομέρ (απεβ. το 1265), ήταν πριγκίπισσα suo jure του πριγκιπάτου της Γαλιλαίας από το 1240 έως το 1247. Ήταν κόρη του Ραούλ του Σαιντ-Ομέρ.
Νεανική ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Εσίβα ήταν κόρη του Ραλφ του Σαιντ-Ομέρ και της Αγνής Γκρανιέ, κόρης του Ρεϋνάλδου της Σιδώνος. [1] Το 1198 ο Ραλφ εξορίστηκε από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ μετά από απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά Αμωρί. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ο Ραλφ διατύπωσε μία υπεράσπιση βασισμένη στην ερμηνεία του για την «Assise sur la ligece» (ασσίζες για την υποτέλεια), βασίζοντάς την στην ανάγκη δικαστικής απόφασης για υποθέσεις, που αφορούσαν άρχοντες και τους υποτελείς τους. Η καινοτομία ήταν η εφαρμογή των «Ασσιζών» στον ίδιο τον βασιλιά, αλλά ο Αμωρί αρνήθηκε, και οι υποτελείς του απέσυραν την υπηρεσία τους από αυτόν, με τον Ραλφ να εξορίζεται. [2] Ο Ραλφ τελικά πήγε στην Κωνσταντινούπολη το 1204, και ενώ είναι εξαιρετικά πιθανό η Εσίβα να πήγε μαζί του, δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε με βεβαιότητα. [3]
Ο γάμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σε απροσδιόριστο χρόνο, η Εσίβα θα παντρευόταν τον Εύδη του Μονμπελιάρ, έναν από τους πιο ισχυρούς ευγενείς του βασιλείου, ο οποίος θα γινόταν πρίγκιπας της Γαλιλαίας με δικαίωμα από τη σύζυγό του (jure auxoris). Ενώ δεν είναι πολλά γνωστά με βεβαιότητα για την Εσίβα, ένα μέρος τής ζωής της μπορεί να υποτεθεί, με βάση τη δραστηριότητα τού συζύγου της. Ο βασιλιάς Ιωάννης του Μπριέν έκανε τον Εύδη έναν εξαιρετικά σημαντικό ευγενή στην αυλή του, διορίζοντάς τον κοντόσταυλο το 1220 και βάιλο το 1223, αλλά ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας προσπάθησε να τον αντικαταστήσει με τον Θωμά του Ακουίνο. Ωστόσο το επόμενο έτος ο Εύδης διορίστηκε ως ένας από τους τρεις διοικητές στην σταυροφορία του Φρειδερίκου Β΄. [4]
Το 1233 ο Εύδης αναστατώθηκε βαθιά από την απόφαση του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν να διορίσει τον Μωγκαστέλ ως βάιλο, έναν ρόλο που ήταν διατεθειμένος να υποστηρίξει. Ένα εξαγριωμένο πλήθος επιτέθηκε βίαια στους υποστηρικτές τού Φιλίππου, και η παρέμβαση του Ιωάννη της Καισάρειας έσωσε οριακά τον Εύδη από τη δολοφονία. Δεν είναι γνωστό πού βρισκόταν η Εσίβα εκείνη την εποχή, αλλά το τέλος τού συζύγου της αναμφίβολα θα είχε σοβαρές επιπτώσεις γι' αυτήν. Ο Εύδης και ο Μπαλιάν Γκρανιέ της Σιδώνας θα μοιράζονταν τον ρόλο του βάιλου, ενάντια στις επιθυμίες του πάπα. [5]
Κυριαρχία στη Γαλιλαία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ενώ η Εσίβα ήταν πάντα η τιτουλάρια πριγκίπισσα της Γαλιλαίας, μία συνθήκη που υπογράφηκε μεταξύ του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και του Αλ-Σαλίχ Ισμαήλ εμίρη της Δαμασκού κατά τη Σταυροφορία του 1239-1240 παρέδωσε τη Γαλιλαία πίσω στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Θα γινόταν η επίσημη πριγκίπισσα, που θα κυβερνούσε στη Γαλιλαία μαζί με τον σύζυγό της Εύδη, αλλά η κυριαρχία τους ήταν βραχύβια. Το 1244 η Τιβεριάδα, η πρωτεύουσα της Γαλιλαίας, λεηλατήθηκε από έναν στρατό των Χοβαραζμίων, και το πριγκιπάτο χάθηκε αργότερα το 1247.
Η ζωή της Εσίβα μετά από αυτό το σημείο είναι σχεδόν εντελώς άγνωστη, αλλά απεβίωσε το 1265.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Riley-Smith 1973, σελ. 23.
- ↑ Riley-Smith 1971.
- ↑ Nader 2006, σελ. 67.
- ↑ Van Cleve 1969.
- ↑ Runciman 1989, σελ. 205.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Mayer, Hans Eberhard (1994). «The crusader principality of Galilee between Saint-Omer and Bures-sur-Yvette». Στο: Gyselen, R., επιμ. Itinéraires d'Orient: Hommages à Claude Cahen. Groupe pour l'Étude de la Civilisation du Moyen-orient. σελίδες 157–167. ISBN 978-2-9508266-0-2.
- Runciman, Steven (1989). A History of the Crusades, Volume II: The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East, 1100-1187. Cambridge University Press. ISBN 0-521-06163-6.
- Riley-Smith, Jonathan (1973). The feudal nobility and the kingdom of Jerusalem, 1174-1277. Macmillan. ISBN 9780208013484.
- Riley-Smith, Jonathan (1971). «The Assise sur la Ligece and the Commune of Acre». Traditio 27: 179–204. doi:.
- Nader, Marwan (2006). Burgesses and Burgess Law in the Latin Kingdoms of Jerusalem and Cyprus, (1099-1325). Ashgate Publishing Limited.
- Van Cleve, Thomas C. (1969). «The Crusade of Frederick II». Στο: Wolff, R. L.· Hazard, H. W., επιμ. A History of the Crusades. II. University of Wisconsin Press.