Ερρίκος του Μαρλ (1362-1397)
| Ερρίκος του Μαρλ (1362-1397) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Θάνατος | Νοέμβριος 1397 ή 1401 Τρεβίζο |
| Αιτία θανάτου | πανώλη |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Τόπος ταφής | Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | αριστοκράτης |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Μαρία Α΄ του Κουσί (από 1393) |
| Τέκνα | Ροβέρτος του Μαρλ |
| Γονείς | Ροβέρτος του Μπαρ και Μαρία της Γαλλίας (1344-1404) |
| Αδέλφια | Λουδοβίκος Α΄ του Μπαρ, Ιωάννης του Μπαρ, Εδουάρδος Γ΄ του Μπαρ, Γιολάντα του Μπαρ, Μαρία του Μπαρ, Γιολάντα του Μπαρ, Μπόννη του Μπαρ, Ιωάννα του Μπαρ Φίλιππος του Μπαρ |
Ο Ερρίκος, γαλλ. Henri de Marle (περ. 1362 – Οκτώβριος 1397, Τρεβίζο, Ιταλία), από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κύριος του Μαρλ και μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Α΄, κόμη του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.[1]
Πολύ νωρίς στη ζωή του, μνηστεύθηκε με την Iσαβέλλα της Λωρραίνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Το 1374 πήγε στην Αυλή του θείου του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας (γιου του Ιωάννη Β΄) και χρίστηκε ιππότης στη στέψη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας (γιου του Καρόλου Ε΄), πολεμώντας στην εκστρατεία στη Φλάνδρα το 1383 και την εκστρατεία στο Γκέλντερς το 1388. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μπαρ και το κυβέρνησε για λογαριασμό του πατέρα του, ο οποίος ήταν συχνά ακινητοποιημένος από κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας (ποδάγρας).
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο αρραβώνας του λύθηκε και η μνηστή του παντρεύτηκε τον Ανγκεράν Ζ΄ κύριο του Κουσύ (97 1397). Τον Νοέμβριο του 1384 ο ίδιος ο Ερρίκος νυμφεύθηκε τη Μαρία του Κουσύ κόμισσα του Σουασσόν (1366-1405), [2] κόρη του Ανγκεράν Ζ΄ κόμη του Σουασσόν & κυρίου του Κουσύ, από την πρώτη του σύζυγο Ισαβέλλα των Ανζού, την μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η Μαρία έγινε κυρία του Κουσύ και του Ουαζύ μετά το τέλος του πατέρα της το 1397. Ο Ερρίκος είχε δύο παιδιά από τη Μαρία:
Το 1396 ο Ερρίκος διαπραγματεύθηκε την ουδετερότητα του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου σε σχέση με το γαλλικό προτεκτοράτο στη δημοκρατία της Γένοβας. Στη συνέχεια πολέμησε στο πλευρό του δούκα του Νεβέρ στη σταυροφορία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία[3], και συνελήφθη στο τέλος της Μάχης της Νικόπολης στις 25 Σεπτεμβρίου 1396. Αιχμαλωτίστηκε [4] και αργότερα εξαργυρώθηκε [5], αλλά απεβίωσε στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων στο Τρεβίζο μετά την προσβολή της πανώλης στη Βενετία στο ταξίδι επιστροφής του. [6]
Βιβλιογραφικές αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Vaughan 2009, σελ. 264.
- 1 2 Souchal 1974, σελ. 124.
- ↑ Savage 1939, σελ. 433.
- ↑ Sumption 2009, σελ. 834.
- ↑ Setton 1976, σελ. 355.
- ↑ Setton 1976, σελ. 361.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Savage, Henry L. (1939). «Enguerrand de Coucy VII and the Campaign of Nicopolis». Speculum (The University of Chicago Press) 14 (4 Oct.).
- Setton, Kenneth Meyer (1976). The Papacy and the Levant, 1204-1571: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. I. The American Philosophical Society.
- Souchal, Geneviève (1974). Masterpieces of Tapestry from the Fourteenth to the Sixteenth Century. Metropolitan Museum of Art.
- Sumption, Jonathan (2009). Divided Houses:Hundred Years War. 3. Faber and Faber Ltd.
- Vaughan, Richard (2009). Philip the Bold, The formation of the Burgundian State. The Boydell Press.