Ερρίκος της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ερρίκος της Φλάνδρας
Henri I -Flanders.jpg
Αυτοκράτορας της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης
Περίοδος 1205 - 1216
Προκάτοχος Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης
Διάδοχος Πέτρος του Κουρτεναί
Σύζυγος Αγνή η Μομφερρατική
Μαρία της Βουλγαρίας, αυτοκράτειρα των Λατίνων
Οίκος Οίκος της Φλάνδρας
Πατέρας Βαλδουίνος Ε΄ του Αινώ
Μητέρα Μαργαρίτα Α΄ της Φλάνδρας
Γέννηση 1176
Βαλανσιέν
Θάνατος 11 Ιουνίου 1216
Θεσσαλονίκη
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Αναπαράσταση σε νόμισμα του Ερρίκου της Φλάνδρας
Ερρίκος της Φλάνδρας - μικρογραφία 13ου αιώνα

Ο Ερρίκος της Φλάνδρας (Henri Ier de Hainaut, 1176 - 11 Ιουνίου 1216) δεύτερος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1206 - 1216]) ήταν νεώτερος γιος του Βαλδουίνου Ε΄ του Αινώ και της Μαργαρίτας της Φλάνδρας αδελφής του Φιλίππου της Αλσατίας, κόμητος της Φλάνδρας διάδοχος στην Λατινική Αυτοκρατορία του μεγαλύτερου αδελφού του ιδρυτή της Λατινικής Αυτοκρατορίας Βαλδουίνου Α΄.

Συμμετοχή στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης με τον αδελφό του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία (1201) η οποία είχε αρχικά προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά εξετράπη τελικά στην Κωνσταντινούπολη, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κατάληψη της Βυζαντινής πρωτεύουσας από τους Σταυροφόρους και η ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Οι πρωταγωνιστές στο κατόρθωμα αυτό των Σταυροφόρων ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος της Φλάνδρας, ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνος, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός, ο υπέργηρος δόγης της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο ο οποίος ήταν η ψυχή της επιχείρισης και ο Λουδοβίκος του Μπλουά οι οποίοι αποφάσισαν να διανέμουν τα λάφυρα. Στην διάρκεια της πολιορκίας του 1204 ο Ερρίκος επί κεφαλής μιας ομάδας 30 ευγενών προκειμένου να κερδίσει προμήθειες σύμφωνα με τον Ροβέρτο του Κλαρί λεηλάτησε ένα κάστρο στην Χηλή κοντά στην Μαύρη Θάλασσα το οποίο περιείχε πολύτιμα θρησκευτικά αντικείμενα όπως λείψανα του Χριστού και στην συνέχεια επέστρεψε στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων.

Επιτυχίες απέναντι στους αντιπάλους του σε Βουλγαρία και Νίκαια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο μεγαλύτερος αδελφό του Βαλδουίνος Α΄ ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος στην μάχη της Ανδριανούπολης από τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη (Απρίλιος 1205) ο Ερρίκος ορίστηκε αντιβασιλιάς, όταν έφτασαν τα νέα ότι ο Βαλδουίνος πέθανε στην αιχμαλωσία ο Ερρίκος ορκίστηκε νέος Λατίνος αυτοκράτορας στις 20 Αυγούστου 1206. Οι Λομβαρδοί ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης αρνήθηκαν να του δηλώσουν την υποταγή τους, [1] ακολούθησε διετής πόλεμος στον οποίο τελικά ο Ερρίκος νίκησε τους Λομβαρδούς και τους συμμάχους τους Ναΐτες ιππότες, ο Ερρίκος έκανε κατάσχεση στους ναούς των Ναΐτών στην Ραβέννικα και στο Ζητούνι. [2] Ο Ερρίκος της Φλάνδρας ήταν ευσεβέστατος αυτοκράτορας στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ασχολήθηκε έντονα με πολέμους τόσο με τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη όσο και με τον αντίπαλο του Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, αργότερα πολέμησε με τον τσάρο της Βουλγαρίας Μπορίλ διάδοχο του Καλογιάννη (1207 - 1217) και τον νίκησε στην μάχη της Φιλιππούπολης. Συμμετείχε στην πολιορκία της Θεσσαλονίκης με 2000 άντρες (2007) νικώντας τους Βουλγάρους, στην μάχη αυτή σκοτώθηκε και ο Καλογιάννης. Πραγματοποίησε επιτυχείς εκστρατείες στην Νίκαια (1207, 1211 - 1212) όπου κυρίευσε πολλές περιοχές στην περιοχή του Νυμφαίου αλλά επειδή ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο με τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αποφάσισε να κλείσει ειρήνη με τον Θεόδωρο Λάσκαρη αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του (1214). [3]

Ευσεβής και δίκαιος αυτοκράτορας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος της Φλάνδρας έδειξε διαφορετικό χαρακτήρα από τους υπόλοιπους Σταυροφόρους με έντονα φιλική συμπεριφορά στο Ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με τον σύγχρονο του Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Ακροπολίτη είχε μεγαλώσει με τα Ελληνικά και τα Βυζαντινά ιδεώδη όπως οι Έλληνες Βυζαντινοί αυτοκράτορες, οι σημαντικότεροι ευνοούμενοι του ήταν Έλληνες όπως και οι διοικητές των στρατευμάτων του. [4] Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ να φυλακίσουν Ορθόδοξους κληρικούς επειδή δεν υπάκουσαν τις εντολές του, ο ίδιος ο Βαλδουίνος με την ιδιότητα του αυτοκράτορα δεν τους επέτρεψε να το κάνει. [5] Ο Ερρίκος ήταν πολύ γενναίος χαρακτήρας αλλά ποτέ βίαιος και πάντοτε ήταν ελεήμων στους αδύνατους, πέθανε στις 11 Ιουνίου 1216 σε ηλικία 40 ετών πιθανότατα δηλητηριασμένος από την δεύτερη σύζυγο του Μαρία της Βουλγαρίας κόρη του Καλογιάννη την οποία είχε παντρευτεί το 1213. [6]

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος της Φλάνδρας παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο (4 Φεβρουαρίου 1207) την Αγνή την Μομφερρατική κόρη του Λατίνου αντιπάλου του και αρχηγού στην Δ΄ Σταυροφορία Βονιφάτιου του Μομφερρατικού η οποία πέθανε τον ίδιο χρόνο πιθανότατα από επιπλοκές κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της. [7] Μετά την ειρήνη που σύναψε με τους Βουλγάρους και τον θάνατο του Καλογιάννη παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του την ίδια την κόρη του Καλογιάννη Μαρία της Βουλγαρίας (1213) η οποία τελικά τον δηλητηρίασε τρία χρόνια αργότερα χωρίς να έχουν αποκτήσει παιδιά (1216). [8] Ο Ερρίκος είχε μόνο μια νόθη κόρη αγνώστου ονόματος, παντρεύτηκε τον Αλεξέι Σλαβ ο οποίος πήρε τον τίτλο του δεσπότη. [9] Διάδοχος του Ερρίκου της Φλάνδρας εξελέγη ο γαμπρός του Πέτρος Β΄ του Κουρτεναί (1217) ο οποίος τελικά δεν θα φτάσει στην Κωνσταντινούπολη να κυβερνήσει επειδή αιχμαλωτίστηκε στον δρόμο από τον δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα, στο διάστημα αυτό την αντιβασιλεία ασκούσε στην Κωνσταντινούπολη η σύζυγος του Πέτρου και αδελφή του Ερρίκου Γιολάντα της Φλάνδρας, οι δυο γιοι τους Ροβέρτος του Κουρτεναί και Βαλδουίνος Β΄ θα είναι οι δυο τελευταίοι Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.

Γενεαλογικό δέντρο Λατίνων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βαλδουίνος Η' κόμης Φλάνδρας
Ε' κόμης του Αινώ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βαλδουίνος Θ' κόμης Φλάνδρας
ΣΤ' κόμης του Αινώ
Α' Λατίνος αυτ. Κωνσταντινούπολης
(1204-1205)
 
Ερρίκος της Φλάνδρας
Λατίνος αυτ. Κωνσταντινούπολης
(1206-16)
 
Γιολάντα της Φλάνδρας
αντιβασίλισσα (1217-19)
 
Πέτρος του Κουρτεναί
Λατίνος αυτ. Κωνσταντινούπολης
(jure auxoris) (1217-19)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ροβέρτος του Κουρτεναί
Λατίνος αυτ. Κωνσταντινούπολης
(1221-28)
 
Βαλδουίνος Β'
Λατίνος αυτ. Κωνσταντινούπολης
(1228-61)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Nicol 2002, p. 12.
  2. Coureas 2015, p. 175.
  3. Akropolites 2007, p. 148-151.
  4. Akropolites 2007, p. 153.
  5. Akropolites 2007, p. 155-6.
  6. Gardner 1912, p. 85-6.
  7. Joinville and Villehardouin 1963, p. 146,148.
  8. Fine 1994, p. 81-2.
  9. Fine 1994, p. 94.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Akropolites, George (2007). The History. Translated by Macrides, Ruth. Oxford University Press.
  • Coureas, Nicholas (2015). "The Latin and Greek Churches in former Byzantine Lands under Latin Rule". In Tsougarakis, Nickiphoros I.; Lock, Peter. A Companion to Latin Greece. Brill.
  • Fine, J. V. A. (1994). The Late Medieval Balkans, A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press.
  • Gardner, A. (1912). The Lascarids of Nicæa, The Story of an Empire in Exile. Methuen.
  • Harris, Jonathan (2014). Byzantium and the Crusades (2nd ed.). Bloomsbury.
  • Joinville and Villehardouin (1963). Chronicles of the Crusades. Translated by Shaw, M. R. B. Penguin.
  • Nicol, Donald M. (2002). The Last Centuries of Byzantium, 1261-1453. Cambridge University Press.
  • Sturdza, M. D. (1999). Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople (2e ed.). Chez l'auteur.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος:
Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης
Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Blason Empire Latin de Constantinople.svg
12051216
Διάδοχος:
Πέτρος Β΄ του Κουρτεναί