Επιλόχειες λοιμώξεις
| Επιλόχειες λοιμώξεις | |
|---|---|
 Ο πυογόνος στρεπτόκκοκος (κόκκινες σφαίρες) ευθύνεται για πολλές περιπτώσεις βαριάς επιλόχειας λοίμωξης. (900x μεγέθυνση) | |
| Ειδικότητα | Μαιευτική |
| Συμπτώματα | Πυρετός, πόνος χαμηλά στην κοιλιά, δύσοσμες κολπικές εκκρίσεις[1] |
| Αίτια | Συνήθως πολλοί τύποι βακτηρίων[1] |
| Παράγοντες κινδύνου | Καισαρική τομή, πρώιμη ρήξη εμβρυϊκών υμένων, παρατεταμένος τοκετός, υποσιτισμός, διαβήτης[1][2] |
| Θεραπεία | Αντιβιοτικά[1] |
| Νοσηρότητα | 11,8 εκατομμύρια[3] |
| Θνησιμότητα | 17.900[4] |
Οι επιλόχειες λοιμώξεις, γνωστές και ως επιλόχειος πυρετός, είναι οποιεσδήποτε βακτηριακές λοιμώξεις του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος που εμφανίζονται μετά τον τοκετό ή την αποβολή.[1] Τα σημεία και τα συμπτώματα συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό μεγαλύτερο από 38,0 °C (100,4 ° F), ρίγη, πόνο χαμηλά στην κοιλιά και ενδεχομένως δύσοσμες κολπικές εκκρίσεις.[1] Συνήθως εμφανίζεται μετά τις πρώτες 24 ώρες και εντός των πρώτων δέκα ημερών μετά τον τοκετό.[5]
Η πιο κοινή λοίμωξη είναι αυτή της μήτρας και των γύρω ιστών, γνωστή ως επιλόχεια σήψη, επιλόχεια μητρίτιδα ή επιλόχεια ενδομητρίτιδα.[1][6] Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την καισαρική τομή, την παρουσία στον κόλπο ορισμένων βακτηρίων, όπως του στρεπτόκκοκου της ομάδας Β, την πρώιμη ρήξη των εμβρυϊκών υμένων, τις πολλαπλές κολπικές εξετάσεις, τη δακτυλική αποκόλληση του πλακούντα και τον παρατεταμένο τοκετό.[1][2] Οι περισσότερες λοιμώξεις αφορούν αρκετούς τύπους βακτηρίων.[1] Η καλλιέργεια κολπικού υγρού ή αίματος σπάνια βοηθά στη διάγνωση.[1] Σε όσες περιπτώσεις δεν παρουσιάζεται βελτίωση, μπορεί να χρειαστεί η διενέργεια απεικονιστικών εξετάσεων.[1] Άλλες αιτίες επιλόχειου πυρετού περιλαμβάνουν τη διόγκωση των μαστών, τις ουρολοιμώξεις, τις λοιμώξεις της κοιλιακής τομής ή της επισιοτομής, και την ατελεκτασία.[1][2]
Λόγω των κινδύνων που προκύπτουν μετά την καισαρική τομή, συνιστάται σε όλες τις γυναίκες να λαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα γύρω από την επέμβαση μια προληπτική δόση αντιβιοτικών, όπως είναι η αμπικιλλίνη.[1] Η αντιμετώπιση των υφιστάμενων λοιμώξεων αφορά στη χορήγηση αντιβιοτικών, με τους περισσότερους ανθρώπους να παρουσιάζουν βελτίωση εντός δύο έως τριών ημερών.[1] Σε άτομα με ήπια νόσηση, μπορεί να χορηγηθούν από του στόματος αντιβιοτικά. Σε αντίθετη περίπτωση, συνιστάται ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών.[1] Στα συνήθη αντιβιοτικά ανήκουν ο συνδυασμός αμπικιλλίνης και γενταμικίνης μετά από κολπικό τοκετό ή κλινδαμυκίνης και γενταμικίνης σε εκείνες που έχουν υποβληθεί σε καισαρική τομή.[1] Στις περιπτώσεις που δεν παρατηρείται βελτίωση με την κατάλληλη θεραπεία θα πρέπει να εξεταστούν άλλες επιπλοκές, όπως η παρουσία αποστήματος.[1]
Το 2015 σημειώθηκαν περίπου 11,8 εκατομμύρια μητρικές λοιμώξεις.[3] Στον ανεπτυγμένο κόσμο περίπου το ένα έως δύο τοις εκατό αναπτύσσει λοιμώξεις της μήτρας μετά τον κολπικό τοκετό.[1] Το ποσοστό αυτό αυξάνεται σε πέντε έως δεκατρία τοις εκατό μεταξύ εκείνων που έχουν δυσκολότερους τοκετούς και 50 τοις εκατό σε εκείνες που έχουν υποβληθεί σε καισαρική τομή πριν από τη χρήση προληπτικών αντιβιοτικών.[1] Το 2015, αυτές οι λοιμώξεις οδήγησαν σε 17.900 θανάτους, λιγότερους από τους 34.000 θανάτους το 1990.[4][7] Είναι η αιτία περίπου του 10% των θανάτων που προκύπτουν κατά την περιγεννητική περίοδο. Οι πρώτες γνωστές περιγραφές της κατάστασης χρονολογούνται τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα π.Χ. στα γραπτά του Ιπποκράτη.[8] Αυτές οι λοιμώξεις αποτελούσαν μια πολύ κοινή αιτία θανάτου κατά την περιγεννητική περίοδο, ήδη τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα μέχρι τη δεκαετία του 1930, όταν εισήχθησαν τα αντιβιοτικά.[9] Το 1847, ο Ούγγρος γιατρός Ιγκνάτς Σέμελβαϊς μείωσε το ποσοστό των θανάτων από την ασθένεια στην Πρώτη Μαιευτική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου της Βιέννης από σχεδόν είκοσι τοις εκατό σε δύο τοις εκατό μέσω της πλύσης των χεριών με υποχλωριώδες ασβέστιο.[10][11]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 «37». Williams obstetrics (24η έκδοση). McGraw-Hill Professional. 2014. σελίδες Κεφάλαιο 37. ISBN 978-0-07-179893-8.
- 1 2 3 WHO recommendations for prevention and treatment of maternal peripartum infections (PDF). World Health Organization. 2015. σελ. 1. ISBN 9789241549363. More than one of
|archivedate=και|archive-date=specified (βοήθεια); Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:|archive-date=(βοήθεια) - 1 2 GBD 2015 Disease and Injury Incidence and Prevalence, Collaborators. (8 Οκτωβρίου 2016). «Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 310 diseases and injuries, 1990-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015.». Lancet 388 (10053): 1.545–1.602. doi:. PMID 27733282.
- 1 2 GBD 2015 Mortality and Causes of Death, Collaborators. (8 Οκτωβρίου 2016). «Global, regional, and national life expectancy, all-cause mortality, and cause-specific mortality for 249 causes of death, 1980-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015.». Lancet 388 (10053): 1.459–1.544. doi:. PMID 27733281.
- ↑ Hiralal Konar (2014). DC Dutta's Textbook of Obstetrics. JP Medical Ltd. σελ. 432. ISBN 978-93-5152-067-2. More than one of
|archivedate=και|archive-date=specified (βοήθεια); Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:|archive-date=(βοήθεια) - ↑ «Cover of Hacker & Moore's Essentials of Obstetrics and Gynecology». Hacker & Moore's essentials of obstetrics and gynecology (6η έκδοση). Elsevier Canada. 2015. σελίδες 276–290. ISBN 9781455775583.
- ↑ GBD 2013 Mortality and Causes of Death, Collaborators (17 Δεκεμβρίου 2014). «Global, regional, and national age-sex specific all-cause and cause-specific mortality for 240 causes of death, 1990–2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013.». Lancet 385 (9963): 117–71. doi:. PMID 25530442.
- ↑ Walvekar, Vandana (2005). Manual of perinatal infections. Νέο Δελχί: Jaypee Bros. σελ. 153. ISBN 978-81-8061-472-9. More than one of
|archivedate=και|archive-date=specified (βοήθεια); Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:|archive-date=(βοήθεια) - ↑ Magner, Lois N. (1992). A history of medicine. Νέα Υόρκη: Dekker. σελίδες 257–258. ISBN 978-0-8247-8673-1.
- ↑ Anderson, BL (Απρίλιος 2014). «Puerperal group A streptococcal infection: beyond Semmelweis.». Obstetrics and Gynecology 123 (4): 874–82. doi:. PMID 24785617.
- ↑ Ataman, AD; Vatanoğlu-Lutz, EE; Yıldırım, G (2013). «Medicine in stamps-Ignaz Semmelweis and Puerperal Fever.». Journal of the Turkish German Gynecological Association 14 (1): 35–9. doi:. PMID 24592068.