Επαρχότητα του πραιτωρίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Οι τέσσερις υπαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 395 μ.Χ

Η Επαρχότητα του πραιτωρίου ή Υπαρχία (στα λατινικά, praefectura praetorio ) ήταν μια εκτεταμένη διοικητική διαίρεση της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανώτερη σε βαθμό από την Διοίκηση (dioecesis) και την επαρχία (provincia).

Σύμφωνα με αυτήν την διοικητική διαίρεση η αυτοκρατορία διαιρούνταν σε τέσσερις επαρχότητες των πραιτορίων ή υπαρχίες[1]:

Οι υπαρχίες ως θεσμός ξεκίνησαν την εποχή του Μέγα Κωνσταντίνου (306-337), φτάνοντας στην τελική τους μορφή το τελευταίο τρίτο του 4ου αιώνα και επιβιώσανε μέχρι τον 7ο αιώνα, όταν οι μεταρρυθμίσεις του Ηρακλείου μείωσαν τη δύναμη τους. Αργότερα, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υιοθέτησε νέο διοικητικό σύστημα αυτό των Θεμάτων, ωστόσο στοιχεία αυτού του διοικητικού θεσμού τεκμηριώνονται ότι έχουν επιβιώσει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι το πρώτο μισό του 9ου αιώνα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Επαρχότητα του πραιτορίου ή υπαρχία., Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, ehw.gr