Εντ και Λορέιν Γουόρεν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο Έντουαρντ Γουόρεν Μίνεϊ (αγγλικά: Edward Warren Miney, 7 Σεπτεμβρίου 1926 - 23 Αυγούστου 2006) [1] και η Λορέιν Ρίτα Γουόρεν (αγγλικά: Lorraine Rita Warren, 31 Ιανουαρίου 1927 - 18 Απριλίου 2019) [2] ήταν Αμερικανοί παραφυσικοί ερευνητές και συγγραφείς που σχετίζονται με το κυνήγι φαντασμάτων. Ο Έντουαρντ ήταν αυτοδίδακτος και αυτοαποκαλούμενος δαιμονολόγος, συγγραφέας και λέκτορας. Η Λορέιν υποστήριζε ότι είχε μία ελαφριά διόραση, που την βοήθησε να συνεργαστεί στενά με τον σύζυγό της.

Το 1952, οι Γουόρενς ίδρυσαν το New England Society for Psychic Research (NESPR), την παλαιότερη ομάδα κυνηγιού φαντασμάτων στη Νέα Αγγλία. Έγραψαν πολλά βιβλία για παραφυσικά γεγονότα καθώς και για τις ιδιωτικές έρευνές τους πάνω σε παραφυσικές δραστηριότητες. Ισχυρίστηκαν ότι έχουν διερευνήσει πάνω από 10.000 περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας τους. Οι Γουόρενς ήταν από τους πρώτους ερευνητές που κατέφθασαν στο Στοιχειωμένο Άμιτιβιλ. Σύμφωνα με τους Γουόρενς, το NESPR χρησιμοποιεί μια ποικιλία ατόμων, συμπεριλαμβανομένων ιατρών, ερευνητών, αστυνομικών, νοσοκόμων, φοιτητών και κληρικών στις έρευνές του. [3] [4] [5]

Οι ιστορίες των φαντασμάτων, και των στοιχειωμάτων που διαδόθηκαν από τους Warrens έχουν προσαρμοστεί ή έχουν εμπνεύσει έμμεσα δεκάδες ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων τις ταινίες στο Σύμπαν Του Καλέσματος. [6]

Οι σκεπτικιστές Στίβεν Νοβέλα και ο Πέρι Ντεαγγέλης, διερεύνησαν τα αποδεικτικά στοιχεία των Γουόρενς και τα περιέγραψαν ως "παραμύθια". Οι δύσπιστοι ερευνητές Joe Nickell και Benjamin Radford κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα πιο γνωστά στοιχειώματα, όπως το Στοιχειωμένο Άμιτιβιλ, δεν συνέβησαν ποτέ και είχαν εφευρεθεί. [7]

Καταγεγραμμένες έρευνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Annabelle[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τους Γουόρενς, το έτος 1968, δύο συγκάτοικοι ισχυρίστηκαν ότι τη κούκλα τους, Κουρελιασμένη Αν (Ragedy Ann), κατείχε το πνεύμα ενός νεαρού κοριτσιού που ονομάζεται Annabelle Higgins. Οι Γουόρενς πήραν την κούκλα, λέγοντας στους συγκάτοικους ότι «η κούκλα στοιχειωνόταν από μια μη απάνθρωπη παρουσία» και την έβαλαν στο «Μουσείο Αποκρυμμάτων» της οικογένειας. Ο θρύλος της κούκλας ενέπνευσε πολλές ταινίες στο Σύμπαν Του Καλέσματος.

Amityville[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Γουόρενς είναι πιθανότατα πιο γνωστοί για τη συμμετοχή τους στο Στοιχειωμένο Άμιτιβιλ του 1975. Το ζεύγος της Νέας Υόρκης, Τζορτζ και Κάθι Λουτζ, ισχυρίστηκε ότι το σπίτι τους στοιχειωνόταν από μια βίαιη, δαιμονική παρουσία τόσο έντονη που τους οδήγησε τελικά στο να φύγουν. Οι συγγραφείς του Amityville Horror Conspiracy, Στίβεν και Ροξάν Κάπλαν, χαρακτήρισαν την υπόθεση ως «φάρσα». Η Λορέιν Γουόρεν είπε σε δημοσιογράφους της εφημερίδας The Express-Times, ότι το Στοιχειωμένο Άμιτιβιλ δεν ήταν φάρσα. Το προηγούμενο περιστατικό έγινε η βάση για το βιβλίο του 1977 "The Amityville Horror" και προσαρμόστηκε στις ταινίες του 1979 και του 2005 με το ίδιο όνομα. Η συμμετοχή των Γουόρενς στην έρευνα του Άμιτιβιλ είχε εν μέρει προσαρμοστεί και απεικονιστεί στο Κάλεσμα 2 (2016). Σύμφωνα με τον Μπέντζαμιν Ράντφορντ, η ιστορία "διαψεύστηκε από μάρτυρες, ερευνητές και εγκληματολόγους".

Enfield poltergeist[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1977, οι Γουόρενς διερεύνησαν το σπίτι μία οικογένειας στο προάστιο του Ένφιλντ, στο Βόρειο Λονδίνο, η οποία ισχυριζόταν ότι τους στοίχειωνε το πνεύμα ενός ηλικιωμένου άνδρα. Ενώ ορισμένοι παρατηρητές απέρριψαν το περιστατικό ως φάρσα που πραγματοποιήθηκε από παιδιά που «διψούσαν για προσοχή», οι Γουόρενς ήταν πεπεισμένοι ότι ήταν μπροστά σε μια περίπτωση «δαιμονικής κατοχής». Η ιστορία αποτέλεσε έμπνευση για το Κάλεσμα 2, αν και οι κριτικοί λένε ότι οι Γουόρενς συμμετείχαν "σε πολύ μικρότερο βαθμό από ό, τι απεικονίστηκε στην ταινία" και στην πραγματικότητα είχαν εμφανιστεί στο σπίτι απρόσκλητοι, και η οικογένεια τους έδιωξε. [8] [9] [10]

Cheyenne Johnson[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1981, ο Arne Cheyenne Johnson κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τον σπιτονοικοκύρη του, τον Alan Bono. Οι Γουόρενς στη συνέχεια ισχυρίστηκαν ότι ο Τζόνσον είχε δαιμονιστεί από ένα κακόβουλο πνεύμα. Στην δίκη, ο Τζόνσον επιχείρησε να κατηγορήσει το δαιμονικό πνεύμα που μπήκε μέσα του για το έγκλημα του, αλλά οι προσπάθειες του απέτυχαν. Αυτή η ιστορία χρησιμεύει ως έμπνευση για το The Conjuring: The Devil Made Me Do It (2021). [11] Η υπόθεση περιγράφεται στο βιβλίο "The Devil in Connecticut" του 1983 από τον Gerald Brittle.

Smurl family[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτοικοι της Πενσυλβανίας, Τζακ και Τζάνετ Σμουρλ, ανέφεραν ότι το σπίτι τους είχε αντιμετωπίσει πολλά υπερφυσικά φαινόμενα, όπως περίεργους ήχους, μυρωδιές και πνεύματα. Οι Γουόρενς συμμετείχαν στην υπόθεση, και ισχυρίστηκαν ότι το σπίτι των Σμουρλ καταλήφθηκε από τέσσερα πνεύματα και επίσης έναν δαίμονα που φέρεται να κακοποίησε σεξουαλικά τον Τζακ και την Τζάνετ.

Union Cemetery[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βιβλίο του Εντ Γουόρεν, Graveyard: True Hauntings, αναφέρει ένα νεκροταφείο της Παλιάς Νέας Αγγλίας (St Martins Press, 1992) που παρουσίαζε ένα φάντασμα μίας "Λευκής Κυρίας" που στοίχειωνε το νεκροταφείο.

Άλλες δραστηριότες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Γουόρενς ήταν υπεύθυνοι για την εκπαίδευση αρκετών δαιμονολόγων, συμπεριλαμβανομένου του Dave Considine [12] και του ανιψιού τους John Zaffis. [13]

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εντ και η Λορέιν Γουόρεν ήταν μέλη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. [14] Οι Γουόρενς υποστήριξαν ότι οι δαιμονικές δυνάμεις είναι πιθανό να επιτίθονται σε εκείνους που δεν έχουν πίστη. Ο Εντ και η Λορέιν παντρεύτηκαν μαζί το 1945. [15] Το 1950, η Λορέιν γέννησε την κόρη τους με την ονομασία Τζούντι Γουόρεν. [16] [17]

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με μια συνέντευξη του 1997 στο Connecticut Post, ο Στίβεν Νοβέλα και ο Πέρι Ντεαγγέλης διερεύνησαν το NESPR. Βρήκαν το ζευγάρι ευχάριστους ανθρώπους, αλλά οι ισχυρισμοί τους για δαίμονες και φαντάσματα είναι «στην καλύτερη περίπτωση, χωρίς νόημα ιστορίες φαντασμάτων, και στη χειρότερη, επικίνδυνες απάτες». Κοίταξαν όλα τα στοιχεία που είχαν οι Warrens για πνεύματα και φαντάσματα. Παρακολούθησαν τα βίντεο και εξέτασαν τα καλύτερα στοιχεία που είχαν οι Γουόρενς. Το συμπέρασμά τους: "Είναι όλα παραμύθια." Βρήκαν κοινά σφάλματα στο φλας των φωτογραφιών και τίποτα κακό στα αντικείμενα που είχαν συλλέξει οι Γουόρενς. "Δεν κάνουν καλή επιστημονική έρευνα έχουν ένα προκαθορισμένο συμπέρασμα το οποίο τηρούν, κυριολεκτικά και θρησκευτικά", είπε ο Νοβέλα. Η Λορέιν Γουόρεν είπε ότι το πρόβλημα με τον Πέρι και τον Στιβ "είναι ότι δεν πιστεύουν στον Θεό". Ο Νοβέλα απάντησε: "Χρειάζεται δουλειά για να δημιουργήσουμε μια σταθερή, κριτική σκέψη, και να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα που πραγματικά αντανακλά την πραγματικότητα... Αυτό κάνουν οι επιστήμονες κάθε μέρα, και αυτό υποστηρίζουν οι σκεπτικιστές".

Σε ένα άρθρο για το The Sydney Morning Herald, που εξέτασε εάν οι υπερφυσικές ταινίες βασίζονται πραγματικά σε αληθινά γεγονότα, αυτή η έρευνα χρησιμοποιήθηκε ως απόδειξη του αντίθετου. Όπως αναφέρει ο Νοβέλα, "[οι Γουόρενς] ισχυρίζονται ότι έχουν επιστημονικά στοιχεία που αποδεικνύουν πράγματι την ύπαρξη φαντασμάτων. Αυτό που βρήκαμε εμείς ήταν ένα πολύ ωραίο ζευγάρι, αλλά καμία απολύτως απόδειξη..."

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Facebook· Twitter· options, Show more sharing· Facebook· Twitter· LinkedIn· Email· URLCopied!, Copy Link· Print (26 Αυγούστου 2006). «Ed Warren, 79; Probed Suspected Hauntings, Lectured on Paranormal». Los Angeles Times (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  2. «How Did Lorraine Warren Die?». Celebrity (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  3. «'Beyond the grave' — the Warrens' paranormal legacy». AP NEWS. 28 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  4. D'Entremont, Jeremy (19 Ιουλίου 2011). Ocean-Born Mary: The Truth Behind a New Hampshire Legend. Arcadia Publishing. ISBN 978-1-61423-845-4. 
  5. «Home». NESPR (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  6. «Lorraine Warren: All the Horror and Paranormal Movies She Inspired». Movies (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  7. «FACT CHECK: 'Amityville Horror' Was Based on a True Story?». Snopes.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  8. Nickell, Joe (2012). The science of ghosts : searching for spirits of the dead. Amherst, N.Y. : Prometheus Books. ISBN 978-1-61614-585-9. 
  9. «What did the Enfield Haunting have to do with Ed and Lorraine Warren?» (στα αγγλικά). The Telegraph. 2015-05-12. ISSN 0307-1235. https://www.telegraph.co.uk/film/the-conjuring-2--the-enfield-poltergeist/haunting-ed-lorraine-warren-true-story/. Ανακτήθηκε στις 2020-11-24. 
  10. «The Conjuring 2 vs the True Story of the Enfield Poltergeist». HistoryvsHollywood.com. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  11. «In a Connecticut Murder Trial, Will (Demonic) Possession Prove Nine-Tenths of the Law?». PEOPLE.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  12. Kachuba, John (13 Ιουλίου 2007). Ghosthunters: On the Trail of Mediums, Dowsers, Spirit Seekers, and Other Investigators of America's Paranormal World. Red Wheel/Weiser. ISBN 978-1-60163-975-2. 
  13. Jones, Marie D.· Flaxman, Larry (1 Σεπτεμβρίου 2017). Demons, the Devil, and Fallen Angels. Visible Ink Press. ISBN 978-1-57859-667-6. 
  14. Genzlinger, Neil (2019-04-19). «Lorraine Warren, Paranormal Investigator Portrayed in ‘The Conjuring,’ Dies at 92 (Published 2019)» (στα αγγλικά). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/2019/04/19/obituaries/lorraine-warren-dead.html. Ανακτήθηκε στις 2020-11-24. 
  15. Lusky, Bridget (19 Φεβρουαρίου 2020). «Ed and Lorraine Warren: Their real-life role in 'The Conjuring'». Film Daily (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  16. Alexander, Bryan. «The real 'Annabelle Comes Home': What was Judy Warren's life actually like?». USA TODAY (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020. 
  17. Jacob, Richy Maria (24 Ιουνίου 2020). «Judy Spera Now: Where is Ed and Lorraine Warren's Daughter Today?». The Cinemaholic (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2020.