Εμόν Ακαζόμε
| Εμόν Ακαζόμε | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | 赤染衛門 (Ιαπωνικά) |
| Γέννηση | 956 |
| Θάνατος | 11ος αιώνας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ιαπωνία |
| Θρησκεία | Βουδισμός |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Μητρική γλώσσα | Ιαπωνικά |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ιαπωνικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | waka poet Κυρία επί των τιμών συγγραφέας |
| Αξιοσημείωτο έργο | Akazome Emon Collection |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Όε νο Μασαχίρα |
| Τέκνα | Όε νο Τακαχίκα Gō Jijū |
| Γονείς | Taira no Kanemori |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Η Εμόν Ακαζόμε (赤染衛門, περί το 960 – 1041 ή αργότερα) ήταν Ιαπωνίδα ποιήτρια γουάκα και ιστορικός, που έζησε στα μέσα της Περιόδου Χεϊάν. Ανήκει στους «36 παλαιότερους ποιητικούς σοφούς» (中古三十六歌仙) και στις «36 γυναίκες ποιητικές σοφές» (女房三十六歌仙).
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το έτος γεννήσεως της Ακαζόμε είναι άγνωστο[1], αλλά το πιθανότερο είναι ότι γεννήθηκε μεταξύ του 957 και του 964 μ.Χ.[1]. Επισήμως ήταν κόρη του Τοκιμότσι Ακαζόμε (赤染時用)[1], αλλά το καρονσό (βιβλίο ποιητικής κριτικής) Φουκούρο-ζόσι (袋草紙) αναφέρει ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο πρώτος σύζυγος της μητέρας της, ο Ταΐρα νο Κανεμόρι, επίσης ποιητής.[1]
Μία ποιητική ανταλλαγή ανάμεσα στην Εμόν και τον ευγενή Φουτζιβάρα νο Μιτσιτάκα, που χρονολογείται μεταξύ 974 και 977[1], όταν η Εμόν βρισκόταν πιθανώς στην ύστερη εφηβεία της, αποτελεί το νωρίτερο χρονολογήσιμο γεγονός στη ζωή της.[1] Περίπου την ίδια εποχή πήγε να υπηρετήσει το νοικοκυριό του Μιναμότο νο Μασανόμπου[1], εγγονού του Αυτοκράτορα Ούντα. Για πολύ καιρό μετά υπηρετούσε την κόρη τού Μιναμότο, τη Ρινσί (源倫子), σύζυγο του πολιτικού Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα.[1]
Την ίδια περίοδο επίσης η ποιήτρια παντρεύτηκε τον Όε νο Μασαχίρα (大江匡衡)[1], έναν Κομφουκιανό λόγιο και ποιητή τόσο γουάκα, όσο και κανσί. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Όε νο Τακατσίκα (大江挙周)[1], και δύο κόρες: την Γκο Τζιτζού (江侍従)[1] και μία αγνώστου σε εμάς ονόματος.[1]
Σύμφωνα με την προσωπική συλλογή της γουάκα που φέρει τον τίτλο Akazome Emon Shū (赤染衛門集), όταν ο σύζυγός της στάλθηκε δύο φορές να υπηρετήσει στην Επαρχία Οβάρι, εκείνη τον συνόδευσε σε αμφότερες τις περιπτώσεις.[1] Η συλλογή υπονοεί εξάλλου ότι η ποιήτρια εργάσθηκε για να εξασφαλίσει την επαγγελματική επιτυχία του γιου της στην αυτοκρατορική αυλή[1], ενώ χάρισε ποιήματά της ως προσφορές στο Ιερό Σουμιγιόσι όταν εκείνος αρρώστησε.[1] Το Φουκούρο-ζόσι την περιγράφει ως ευγενική υποστηρίκτρια του συζύγου της όταν τα καθήκοντά του ως αξιωματούχου τον ξεπερνούσαν.[1] Αυτά τα έργα παρουσιάζουν την Εμόν ως μια καλή σύζυγο και σοφή μητέρα (良妻賢母 ryōsai kenbo).[1] Αφιέρωνε επίσης μεγάλη προσπάθεια στα καθήκοντά της ως «κυρία επί των τιμών» της Ρινσί.[1]
Το πρώτο έτος της Εποχής Τσόβα, δηλαδή το 1012, ο σύζυγός της πέθανε[1] και λίγα χρόνια αργότερα η Εμόν έγινε βουδίστρια μοναχή.[1] Φαίνεται ότι έζησε μια μακρά και ήσυχη ζωή από το σημείο αυτό και ύστερα[1], καθώς είναι καταγεγραμμένο ότι ζούσε όταν γεννήθηκε ο δισέγγονός της Όε νο Μασαφούσα το δεύτερο έτος της Εποχής Τσοκιού (1041).[1]
Η Εμόν Ακαζόμε ήταν παρούσα στην αυτοκρατορική αυλή την ίδια περίοδο με την ποιήτρια Ιζούμι Σικίμπου. Επίσης ήταν σύγχρονη της Μουρασάκι Σικίμπου, η οποία εξύμνησε την ποίησή της, και της Σέι Σοναγκόν.
Ποίηση και άλλα κείμενα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Εμόν Ακαζόμε συνέχισε να γράφει ποιήματα γουάκα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της[1], υποβάλλοντας ποιήματα σε διαγωνισμούς uta-awase μέχρι το 1041: τον διαγωνισμό Κανπάκου-Σανταϊτζίν-κε Uta-awase (関白左大臣家歌合)[1] το 1035 και τον διαγωνισμό Κοκιντέν νο Νυογκο Uta-awase (弘徽殿女御歌合)[1] το 1041. Συνεισέφερε επίσης ένα ποίημα στον εορτασμό του εβδομηκοστού έτους της Ρινσί, το 1033.[1]
Η Ακαζόμε άφησε πίσω της μία kashū («προσωπική συλλογή»), την Akazome Emon Shū[1], ενώ πιστεύεται ότι εκείνη ήταν η συγγραφέας του πρώτου μέρους του έπους Έιγκα Μονογκατάρι.[1] Η ποίησή της συμπεριλήφθηκε σε ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής, από την ανθολογία Σούι Γουακασού και μετά.[1] Η Ακαζόμε είναι τέταρτη σε αριθμό ποιημάτων που συμπεριλήφθηκαν στην Γκοσούι Γουακασού[1], με 32 ποιήματα.[1] Περισσότερα από εξήντα από τα ποιήματά της συγκαταλέχθηκαν στην ανθολογία Kin'yō Wakashū, καθώς και σε μεταγενέστερες ανθολογίες της αυτοκρατορικής αυλής[1].
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Saitō, Hiroko (1986). «Akazome Emon». Στο: Inukai, Kiyoshi; Inoue, Muneo; Ōkubo, Tadashi και άλλοι, επιμ (στα ιαπωνικά). Waka Daijiten. Τόκιο: Meiji Shoin, σελ. 3. ISBN 4-625-40029-5.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Earl Miner· Hiroko Odagiri· Robert E. Morrell (1985). The Princeton Companion to Classical Japanese Literature. Princeton University Press. σελ. 141.
- Hiroaki Sato (2008). Japanese women poets: an anthology. M.E. Sharpe, Inc.
- «Ποίηση της Ε. Ακαζόμε». wakapoetry.org.