Εμμανουήλ Τζανακάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εμμανουήλ Τζανακάκης
Elos.Buste d'Emmanuel Tzanakakis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Εμμανουήλ Τζανακάκης (Ελληνικά)
Γέννηση1866
Κρήτη
Θάνατος17  Ιουνίου 1944
Κάιρο
Αιτία θανάτουδηλητηρίαση
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΕλληνικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΒαλκανικοί Πόλεμοι, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική εκστρατεία, Κίνημα του 1935 και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΥπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Εμμανουήλ Τζανακάκης ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού, ο οποίος διετέλεσε υπουργός στρατιωτικών στην εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπήρξε αξιωματικός του στρατού και υποστηρικτής του Ελευθερίου Βενιζέλου. Συμμετείχε, ως συνταγματάρχης, στο Κίνημα του 1935 και για τον λόγο αυτό μετά την αποτυχία του κινήματος αποτάχθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο.

Μετά την πτώση της Κρήτης ο Τζανακάκης ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή διοριζόμενος υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Τσουδερού (1941) καθώς και υπουργός προνοίας, κρατικής αντιλήψεως και Εργασίας στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου (1944).[1][2] Ο Τζανακάκης αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Εμμανουήλ Τσουδερού, ο οποίος σε γενικές γραμμές προσπάθησε να αποφύγει την προσθήκη στρατιωτικών που συμμετείχαν στο κίνημα του 1935, προκειμένου να μην δυσαρεστήσει την φιλομοναρχική παράταξη, η οποία -κατά τον ιστορικό Χάγκεν Φλάισερ- φοβόταν τον διορισμό των κινηματιών σε ηγετικές θέσεις τόσο στον στρατό όσο και στην κυβέρνηση. Κατά τον προαναφερθέντα ιστορικό, ο Τζανακάκης αποτέλεσε μία από τις λίγες εξαιρέσεις καθώς και μία προσεγμένη επιλογή του Τσουδερού, «προκειμένου να αποδείξει τη Νέα, δημοκρατική του πορεία μέσα όμως από έναν βετεράνο κινηματία του '35 ο οποίος ήταν συμπαθής, άρρωστος, προχωρημένης ηλικίας και είχε συμφιλιωθεί με τον Βασιλιά».[3]

Μετά την παραίτησή του από τη θέση του υπουργού στρατιωτικων, διορίστηκε, τον Ιούνιο του 1941, αρχηγός του βασιλικού στρατού Μέσης Ανατολής.

Απεβίωσε στο Κάϊρο το 1944 απο δηλητηρίαση[4]. Προς τιμήν του δρόμος στα Χανιά φέρει το όνομά του καθώς και προτομή του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. κυβέρνηση Τσουδερού, από τη γενική γραμματεία κυβερνήσεως
  2. Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, από τη γενική γραμματεία κυβερνήσεως
  3. Fleischer 1978, σελ. 7
  4. Κατσικώστας 2010, σελ. 79.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]