Εμμανουήλ Παπαδογιάννης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εμμανουήλ Παπαδογιάννης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1889
Θάνατος30  Απριλίου 1971
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΛαϊκό Κόμμα και Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου)
Υπουργός Ανοικοδομήσεως της Ελλάδας
Γενικός Διοικητής Κρήτης‎
Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας‎
Γενικός Διοικητής Ηπείρου‎
Υπουργός Οικισμού και Ανοικοδομήσεως
Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας
Νομάρχης Αρκαδίας
Νομάρχης Ευβοίας
Νομάρχης Λακωνίας
Νομάρχης Πρέβεζας (1920–1921)
Νομάρχης Χανίων

Για τον νομάρχη με το ίδιο όνομα και επώνυμο, δείτε Εμμανουήλ Ι. Παπαδογιάννης

Ο Εμμανουήλ Μ. Παπαδογιάννης (1889 - 30 Απριλίου 1971) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις, όπως και Νομάρχης. Τιμήθηκε με πλήθος μεταλλίων και παράσημων.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο "παππούς της Αντίστασης"[1] γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Ιωάννης στην επαρχία Αμαρίου του Ρεθύμνου, το 1889, γιος του Μιχαήλ Παπαδογιάννη. Σε νεαρή ηλικία έφυγε από τη γενέτειρά του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες.

Βουλευτής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από νεαρή ηλικία εκλεγόταν βουλευτής, πρώτη φορά ως πληρεξούσιος στην Κρητική Βουλή σε ηλικία 22 ετών, το 1911.[2] Μετά την ένωση της Κρήτης εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου για πρώτη φορά με το Λαϊκό Κόμμα το 1935 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1946 και το 1950 και μετά με την ΕΡΕ το 1958.[3]

Νομάρχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εμμανουήλ Παπαδογιάννης υπηρέτησε για αρκετά χρόνια και ως νομάρχης. Ήταν Νομάρχης Πρέβεζας από τις 16 Μαρτίου 1920 ως τις 30 Νοεμβρίου 1921.[4] Στη συνέχεια Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας, Νομάρχης Ευβοίας, Νομάρχης Αρκαδίας, Νομάρχης Λακωνίας, Νομάρχης Καβάλας από 6.3.1945-27.7.1945,[5] και Νομάρχης Χανίων από το 1946 ως το 1947.[6]

Υπουργός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1916 ήταν ακόλουθος στο Υπουργείο Εσωτερικών.[7] Έγινε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου στην κυβέρνηση Τσαλδάρη στις 18 Μαΐου 1946 και παραιτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, οπότε ανέλαβε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης, ως τις 24 Ιανουαρίου 1947.[8]. Λίγο αργότερα, στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Ανοικοδομήσεως από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 6 Ιανουαρίου 1950.[9]. Συνέχισε στο Υπουργείο Ανοικοδομήσεως ως υπουργός Οικισμού και Ανοικοδομήσεως, από το 1949 το 1950. Εσφαλμένα, στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως αναφέρεται ως "Ευάγγελος Παπαδογιάννης"[10] ο υπουργός Ανοικοδομήσεως στην κυβέρνηση Διομήδη.[11]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε ανήμερα την Πρωτομαγιά του 1971, σε ηλικία 82 ετών.[12]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μανόλης Μ. Παπαδογιάννης: Ο περίφημος «παππούς της Αντίστασης»
  2. Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 34, αρ. 329).(pdf)
  3. Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 77, αρ. 644).(pdf)
  4. Γεώργιος Ι. Κούρτης, Η Κοινοβουλευτική πορεία της Πρέβεζας (1915-2005), Αθήνα, 2005, σελ. 264-270.
  5. Η ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας – Ένα αφιέρωμα του Κώστα Παπακοσμά.
  6. Ναπολέων Σαραντίδης, Άρθρο του flashnews.gr, βασισμένο σε εργασία του Δημήτρη Ξανθουδάκη, 17-5-2014, ανάκτηση 26-8-2015.
  7. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 48, σελ. 101.
  8. Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος (2004). Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004 (PDF). Αθήνα. σελ. 74. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 12 Αυγούστου 2011. 
  9. Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος (1936-1975), τόμος Δεύτερος (1944-1951). Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελ. 325. 
  10. ΓΓΚ, ανάκτηση 26-8-2015.
  11. Αναφορά του ως υπουργού Ανοικοδομήσεως, εφημερίδα "Εμπρός", 27-8-1949, σελ. 6./
  12. Μακεδονία, φύλλο 2-5-1971, σελ. 6