Εμιράτο της Υπεριορδανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 31°N 31°E / 31°N 31°E / 31; 31

Εμιράτο της Υπεριορδανίας
192125  Μαΐου 1946
Flag of the Emirate of Transjordan.svg
Σημαία
Emirate of Transjordan.png
ΧώραΒρετανική Αυτοκρατορία
ΠρωτεύουσαΑμμάν
ΓλώσσεςΑραβικά
Γεωγραφικές συντεταγμένες31°1′0″N 36°37′0″E

Το Εμιράτο της Υπεριορδανίας (αραβικά: إمارة شرق الأردن, δηλ. «Εμιράτο της ανατολικής Ιορδανίας») ήταν βρετανικό προτεκτοράτο που ιδρύθηκε στις 11 Απριλίου 1921,[1][2][3] οποίο παρέμεινε ως τέτοιο μέχρι την επίτευξη επίσημης ανεξαρτησίας το 1946.

Μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή της Υπεριορδανίας διοικούνταν εντός της Διοίκησης Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών Ανατολής (ΔΚΕΕ). Μετά την αποχώρηση των Βρετανών το 1919, αυτή η περιοχή κέρδισε de facto αναγνώριση ως μέρος του Αραβικού Βασιλείου της Συρίας που διοικούταν από τους Χασεμίτες, οι οποίοι διαχειρίζονταν μια περιοχή που περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό τις περιοχές των σύγχρονων χωρών της Συρίας και της Ιορδανίας. Η Υπεριορδανία έγινε χώρα ουδέτερης ζώνης μετά τη Μάχη του Μαϊσαλούν τον Ιούλιο του 1920,[4][5] κατά την οποία οι Βρετανοί στη γειτονική Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή επέλεξαν να αποφύγουν «οποιαδήποτε σαφή σύνδεση μεταξύ αυτής και της Παλαιστίνης».[6] Ο Αμπντουλάχ εισήλθε στην περιοχή τον Νοέμβριο του 1920, μετακομίζοντας στο Αμμάν στις 2 Μαρτίου 1921. Αργότερα τον ίδιο μήνα πραγματοποιήθηκε μια διάσκεψη με τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια της οποίας συμφωνήθηκε ότι ο Αμπντουλάχ μπιν Χουσεΐν θα διοικούσε την περιοχή υπό την αιγίδα της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη με ένα πλήρως αυτόνομο σύστημα διακυβέρνησης.

Η δυναστεία των Χασεμιτών κυβέρνησε το προτεκτοράτο, καθώς και το γειτονικό Ιράκ υπό Βρετανική Εντολή και, μέχρι το 1925, το Βασίλειο της Χετζάζ στα νότια. Στις 25 Μαΐου 1946, το εμιράτο έγινε το «Χασεμιτικό Βασίλειο της Υπεριορδανίας», επιτυγχάνοντας πλήρη ανεξαρτησία στις 17 Ιουνίου 1946, όταν σύμφωνα με τη Συνθήκη του Λονδίνου ανταλλάχθηκαν οι επικυρώσεις στο Αμμάν. Το 1949, μετονομάστηκε συνταγματικά σε «Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας», που συνήθως αναφέρεται ως Ιορδανία.

Ίδρυση του Εμιράτου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διακήρυξη του Χέρμπερτ Σάμιουελ στο Αλ Σαλτ (Αύγουστος 1920), για την οποία έλαβε νουθεσία από τον Κάρζον

Αραβική Εξέγερση και Βασίλειο της Συρίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Υπεριορδανία είδε μεγάλο μέρος των μαχών της Αραβικής Επανάστασης κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Με τη βοήθεια του Βρετανού αξιωματικού Τόμας Έντουαρντ Λόρενς, ο Σαρίφ της Μέκκας, Χουσεΐν μπιν Άλι, ηγήθηκε της επιτυχημένης εξέγερσης που συνέβαλε στην ήττα των Οθωμανών και στη διάλυση της αυτοκρατορίας της. Οι Οθωμανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την Άκαμπα το 1917 μετά τη Μάχη της Άκαμπα. Το 1918 το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών σημείωσε την αραβική θέση ανατολικά της Ιορδανίας και ο Μπίγκερ έγραψε: «Στις αρχές του 1918, αμέσως μετά την κατάκτηση του νότιου τμήματος της Παλαιστίνης, το Υπουργείο Εξωτερικών καθόρισε ότι η εξουσία του Φαϊσάλ στην περιοχή που ελέγχει στην ανατολική πλευρά του ποταμού Ιορδάνη.θα πρέπει να αναγνωριστεί. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε αυτήν την αναγνώρισή μας ακόμα κι αν οι δυνάμεις μας δεν ελέγχουν επί του παρόντος μεγάλα τμήματα της Υπεριορδανίας».[7] Τον Μάρτιο του 1920, το Χασεμιτικό Βασίλειο της Συρίας ανακηρύχθηκε από τον Φαϊσάλ μπιν Χουσεΐν στη Δαμασκό, το οποίο περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αργότερα έγινε Υπεριορδανία. Σε αυτό το σημείο, το αραιοκατοικημένο νότιο τμήμα της Υπεριορδανίας διεκδικήθηκε τόσο από τη Συρία του Φαϊσάλ όσο και από το Βασίλειο της Χετζάζ του πατέρα του.[8] Μετά την παροχή εντολής στη Γαλλία και τη Βρετανία στη Διάσκεψη του Σαν Ρέμο τον Απρίλιο, οι Βρετανοί διόρισαν τον Σερ Χέρμπερτ Σάμιουελ Ύπατο Αρμοστή στην Παλαιστίνη από την 1η Ιουλίου 1920 με αποστολή στην περιοχή δυτικά της Ιορδανίας.[9]

Το μονοπάτι προς ένα Εμιράτο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού οι Γάλλοι τερμάτισαν το Βασίλειο της Συρίας στη Μάχη του Μαϊσαλούν, η Υπεριορδανία έγινε, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ουδέτερη ζώνη[4][10] ή, όπως το έθεσε ο Σάμιουελ, «..έμεινε πολιτικά εγκαταλελειμμένη».[11][12] Τον Αύγουστο του 1920, το αίτημα του Σερ Χέρμπερτ Σάμιουελ να επεκταθούν τα σύνορα της βρετανικής επικράτειας πέρα από τον ποταμό Ιορδάνη και να τεθεί η Υπεριορδανία υπό τον διοικητικό του έλεγχο απορρίφθηκε. Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, Λόρδος Κάρζον, πρότεινε αντί αυτού να προωθηθεί η βρετανική επιρροή στην Υπερορδανία στέλνοντας μερικούς πολιτικούς αξιωματικούς, χωρίς στρατιωτική συνοδεία, για να ενθαρρύνουν την αυτοδιοίκηση[13] και να δώσουν συμβουλές στους τοπικούς ηγέτες στην επικράτεια. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Κάρζον, ο Σάμιουελ οργάνωσε μια συνάντηση με τους ηγέτες της Υπεριορδανίας όπου παρουσίασε τα βρετανικά σχέδια για την επικράτεια. Οι τοπικοί ηγέτες διαβεβαιώθηκαν ότι η Υπεριορδανία δεν θα περιέλθει στην παλαιστινιακή διοίκηση και ότι δεν θα υπήρχε αφοπλισμός ή επιστράτευση. Οι όροι του Σάμιουελ έγιναν δεκτοί, επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, αφήνοντας τον Λοχαγό Άλεκ Κέρκμπραϊντ ως τον Βρετανό εκπρόσωπο ανατολικά του Ιορδάνη[14][15] μέχρι την άφιξη στις 21 Νοεμβρίου 1920 του Αμπντουλάχ Α΄, αδελφού του πρόσφατα έκπτωτου Βασιλιά Φαϊσάλ, που βάδισε στο Μα'άν με μια στρατιά από 300 άνδρες από τη φυλή Χετζάζι των Οταϊμπά.[16] Χωρίς να αντιμετωπίσει αντίσταση, ο Αμπντουλάχ και ο στρατός του είχαν ουσιαστικά καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Υπεριορδανίας μέχρι τον Μάρτιο του 1921.[17][18]

Ίδρυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αμπντουλάχ ίδρυσε την κυβέρνησή του στις 11 Απριλίου 1921.[19] Η Βρετανία διοικούσε το τμήμα δυτικά του Ιορδάνη ως την Παλαιστίνη και το τμήμα ανατολικά του Ιορδάνη ως Υπεριορδανία. Τεχνικά παρέμειναν μία εντολή, αλλά τα περισσότερα επίσημα έγγραφα αναφέρονταν σε αυτά σαν να ήταν δύο ξεχωριστές εντολές. Το Παλαιστινιακό Διάταγμα στο Συμβούλιο του 1922, το οποίο καθιέρωσε τη νομική βάση για την Κυβέρνηση στην Παλαιστίνη υπό Εντολή, απέκλεισε ρητά την Υπεριορδανία από την εφαρμογή της, εκτός από το ότι παρείχε στον Ύπατο Αρμοστή κάποια διακριτική εξουσία εκεί.[20] Τον Απρίλιο/Μάιο του 1923 παραχωρήθηκε στην Υπεριορδανία ένας βαθμός ανεξαρτησίας με τον Αμπντουλάχ ως κυβερνήτη και τον Τζον Φίλμπι ως κύριο εκπρόσωπο.[21]

Ο Χασεμίτης Εμίρης Αμπντουλάχ, μεγαλύτερος γιος του Άραβα συμμάχου της Βρετανίας εν καιρώ πολέμου Χουσεΐν μπιν Άλι, τοποθετήθηκε στο θρόνο της Υπεριορδανίας. Τα ισχύοντα μέρη της Εντολής για την Παλαιστίνη δηλώθηκαν σε απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 1922, η οποία προέβλεπε τη χωριστή διοίκηση της Υπεριορδανίας. Η κυβέρνηση της επικράτειας υπόκειντο στην εντολή που σχηματίστηκε από τον Αμπντουλάχ, αδελφό του βασιλιά Φαϊζάλ Α΄ του Ιράκ, ο οποίος βρισκόταν στο Αμμάν από τον Φεβρουάριο του 1921. Η Βρετανία αναγνώρισε την Υπεριορδανία ως ανεξάρτητη κυβέρνηση στις 15 Μαΐου 1923 και σταδιακά παραιτήθηκε από τον έλεγχο, περιορίζοντας την εποπτεία της σε οικονομικά, στρατιωτικά και θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτό επηρέασε τους στόχους του Ρεβιζιονιστικού Σιωνισμού, ο οποίος αναζητούσε κράτος και στις δύο όχθες του Ιορδάνη. Το κίνημα ισχυρίστηκε ότι ουσιαστικά απέκοψε την Υπεριορδανία από την Παλαιστίνη και έτσι μείωσε την περιοχή στην οποία θα μπορούσε να ιδρυθεί ένα μελλοντικό εβραϊκό κράτος στην περιοχή.[22][23]

Πληθυσμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμμάν το 1940

Όσον αφορά τα δημογραφικά στοιχεία, το 1924 οι Βρετανοί δήλωσαν: «Δεν έχει γίνει απογραφή του πληθυσμού, αλλά ο αριθμός υπολογίζεται ότι είναι γύρω στους 200.000 κατοίκους, από τους οποίους περίπου 10.000 είναι Κιρκάσιοι και Τσετσένοι. Υπάρχουν περίπου 15.000 Χριστιανοί και οι υπόλοιποι, κυρίως, είναι Μουσουλμάνοι Άραβες».[24] Δεν έγινε απογραφή καθ' όλη τη διάρκεια της βρετανικής θητείας, αλλά ο πληθυσμός εκτιμήθηκε ότι είχε αυξηθεί σε 300.000 – 350.000 στις αρχές της δεκαετίας του 1940.[25]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Reem Khamis-Dakwar· Karen Froud (2014). Perspectives on Arabic Linguistics XXVI: Papers from the annual symposium on Arabic Linguistics. [[Νέα Υόρκη]], 2012. John Benjamins Publishing Company. σελ. 31. ISBN 978-9027269683.  URL–wikilink conflict (βοήθεια)
  2. Salibi 1998, σελ. 93.
  3. Hashemite Monarchs of Jordan, "The Emirate of Transjordan was founded on Απριλίου 11, 1921, and became the Hashemite Kingdom of Jordan upon formal independence from Britain in 1946"
  4. 4,0 4,1 Norman Bentwich, England in Palestine, p51, "The High Commissioner had ... only been in office a few days when Emir Faisal ... had to flee his kingdom" and "The departure of Faisal and the breaking up of the Emirate of Syria left the territory on the east side of Jordan in a puzzling state of detachment. It was for a time no-man's-land. In the Ottoman regime the territory was attached to the Vilayet of Damascus; under the Military Administration it had been treated a part of the eastern occupied territory which was governed from Damascus; but it was now impossible that that subordination should continue, and its natural attachment was with Palestine. The territory was, indeed, included in the Mandated territory of Palestine, but difficult issues were involved as to application there of the clauses of the Mandate concerning the Jewish National Home. The undertakings given to the Arabs as to the autonomous Arab region included the territory. Lastly, His Majesty's Government were unwilling to embark on any definite commitment, and vetoed any entry into the territory by the troops. The Arabs were therefore left to work out their destiny."
  5. Yoav Gelber (22 Μαΐου 2014). Jewish-Transjordanian Relations 1921–1948: Alliance of Bars Sinister. Routledge. σελίδες 9–. ISBN 978-1-135-24514-6. Politically, Transjordan was no-man's-land where the British, the French, Faysal's emissaries, Palestinian nationalists and even Turks were all active in... 
  6. Lord Curzon in August 1921: "His Majesty's Government are already treating 'Trans-Jordania' as separate from the Damascus State, while at the same time avoiding any definite connection between it and Palestine, thus leaving the way open for the establishment there, should it become advisable, of some form of independent Arab government, perhaps by arrangement with King Hussein or other Arab chiefs concerned.": quote from: Empires of the sand: the struggle for mastery in the Middle East, 1789–1923, By Efraim Karsh, Inari Karsh
  7. Biger, Gideon (2004). The Boundaries of Modern Palestine, 1840–1947. Routledge. ISBN 978-1-135-76652-8. 
  8. «Husayn ibn Ali, King of Hejaz». 1914-1918-online. 27 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2019. ..the Ottoman collapse in November 1918 opened the way for their triumphal entry into Damascus – an occasion that Husayn marked by annexing Ma‘an and its hinterland (including Aqaba) to the Hejaz. 
  9. Rudd 1993, σελ. 278.
  10. Peter Gruber, (1991) Historical Dictionary of the Hashemite Kingdom of Jordan p 45-46.
  11. Pipes, Daniel (26 Μαρτίου 1992). Greater Syria: The History of an Ambition. Oxford University Press. σελίδες 28–. ISBN 978-0-19-536304-3. 
  12. Edward W. Said· Christopher Hitchens (2001). Blaming the Victims: Spurious Scholarship and the Palestinian Question. Verso. σελίδες 197–. ISBN 978-1-85984-340-6. 
  13. «The Hashemites and the Creation of Transjordan Nadine Méouchy Norig Neveu and Myriam Ababsa». Publications de l’Institut français du Proche-Orient. 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2019. 
  14. Avi Shlaim (2007) p 11
  15. Martin Sicker, (1999) Reshaping Palestine: From Muhammad Ali to the British Mandate, 1831–1922 p 158.
  16. Porath, Y. (1984). «Abdallah's Greater Syria Programme». Middle Eastern Studies 20 (2): 172–189. doi:10.1080/00263208408700579. 
  17. Wilson 1990, σελ. 48.
  18. Sicker, Martin (1999). Reshaping Palestine: From Muhammad Ali to the British Mandate, 1831–1922. σελίδες 159–161. ISBN 9780275966393. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2012. In January 1921, it was reported in Kerak that Abdullah was advancing toward the town at the head of his army. Kirkbride appealed to Samuel for instructions. The political officer had a total force of only 50 Arab policemen at his disposal and quite simply did not know what to do. Several weeks later he received the following reply from Jerusalem: “It is considered most unlikely that the Emir Abdullah would advance into territory which is under British control... Two days later Abdullah’s troops marched into British-controlled Moab. Unable to stop him, Kirkbride decided to welcome him instead. With Abdullah's arrival, the National Government of Moab went out of existence. Buoyed by his easy success, he decided to proceed to Amman. By the end of March 1921, Abdullah and his small army had effectively occupied most of Trans-Jordan unopposed... There seemed to be only two options. Either the British army had to be sent in to evict him or the French had to be allowed to cross the frontier to accomplish the task. Both courses of action were considered to be completely unacceptable. The government was simply not prepared to go to the expense of sending an army to fight in a territory of such marginal importance as Trans-Jordan, and it was equally inconceivable that British policy would permit French intervention and occupation of the area. There was, however, another alternative, which was suggested by Churchill. He observed that it was most important that the government of Trans-Jordan be compatible with that of Iraq because British strategy called for a direct overland link between Egypt and the Persian Gulf, which would have to cross both territories. Since in the meantime Feisal had been given the throne of Iraq, it might well serve British purposes to make his brother, Abdullah, ruler of Trans-Jordan or to appoint an indigenous leader approved by him. 
  19. Gökhan Bacik (2008). Hybrid sovereignty in the Arab Middle East: the cases of Kuwait, Jordan, and Iraq. Macmillan. σελ. 76. ISBN 978-0-230-60040-9. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2011. 
  20. Official Gazette of the Government of Palestine, Extraordinary Issue, September 1, 1922, pages 11 and 16; Clause 86 Αρχειοθετήθηκε 2019-03-21 στο Wayback Machine..
  21. Avi Shlaim (2007) p 14.
  22. Wasserstein 2008.
  23. B.O.C., Business Optimization Consultants. «Jordan – History – The Making of Transjordan». 
  24. «Mandate for Palestine – Report of the Mandatory to the League of Nations (31 December 1924)». unispal.un.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2021. 
  25. Peter Beaumont· Gerald Blake (14 Απριλίου 2016). The Middle East: A Geographical Study, Second Edition. Routledge. σελίδες 408–. ISBN 978-1-317-24030-3. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφερόμενες πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]