Εμανουέλε Σεβερίνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


Εμανουέλε Σεβερίνο
Emanuele Severino.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Emanuele Severino (Ιταλικά)
Γέννηση26  Φεβρουαρίου 1929[1][2]
Μπρέσια
Θάνατος17  Ιανουαρίου 2020[3][4][2]
Μπρέσια[5][6]
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία
Θρησκείααθεϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά[7]
Αγγλικά
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Παβία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταφιλόσοφος[2]
ΕργοδότηςCa' Foscari University of Venice
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙταλικό Τάγμα της Αξίας για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας
Ιστότοπος
www.emanueleseverino.it
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Εμανουέλε Σεβερίνο (ιταλικά: Emanuele Severino), 26 Φεβρουαρίου 1929 - 17 Ιανουαρίου 2020) ήταν σύγχρονος Ιταλός φιλόσοφος.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήμενος στη Μπρέσια το 1929, ο Σεβερίνο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Παβία με καθηγητή τον Γκουστάβο Μπονταντίνι, ενώ και οι δύο ήταν μέλη της σχολής του Καθολικού Πανεπιστημίου της Ιερής Καρδιάς (Cattolica del Sacro Cuore) στο Μιλάνο όπου και ο Σεβερίνο δίδαξε ως καθηγητής φιλοσοφίας. Ένας από τους μαθητής του υπήρξε και ο καρδινάλιος Άντζελο Σκόλα, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου. Ο Σεβερίνο δίδαξε επίσης αρκετά χρόνια στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Βενετίας.

Φιλοσοφική θεωρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του Εμανουέλε Σεβερίνο σε άλλες γλώσσες, εκτός από το Vom Wesen des Nihilismus στα γερμανικά, και το The Essence of Nihilism στα αγγλικά.

  • La struttura originaria, Brescia, La Scuola, 1958. Nuova edizione, con modifiche e una Introduzione 1979, Milano, Adelphi, 1981
  • Per un rinnovamento nella interpretazione della filosofia fichtiana, Brescia, La Scuola,1960
  • Studi di filosofia della prassi, Milano, Vita e pensiero, 1963; nuova ediz.ampliata, Milano, Adelphi, 1984
  • Ritornare a Parmenide, in «Rivista di filosofia neoscolastica», LVI [1964], n. 2, pp. 137–175; poi in Essenza del nichilismo, Brescia, Paideia, 1972, pp. 13–66; nuova edizione ampliata, Milano, Adelphi, 1982, pp. 19–61
  • Essenza del nichilismo. Saggi, Brescia, Paideia, 1972; seconda edizione ampliata, Milano, Adelphi, 1982
  • Vom Wesen des Nihilismus, Stuttgart, Klett-Cotta, 1983, Translation by Magda Oschwald-Di Felice
  • Gli abitatori del tempo. Cristianesimo, marxismo, tecnica, Roma, Armando, 1978; nuova edizione ampliata, ivi, 1981
  • Téchne. Le radici della violenza, Milano, Rusconi, 1979; seconda edizione, ivi, 1988; nuova edizione ampliata, Milano, Rizzoli, 2002
  • Legge e caso, Milano, Adelphi, 1979
  • Destino della necessità. Katà tò chreòn, Milano, Adelphi, 1980; nuova edizione, senza modifiche sostanziali, ivi, 1999
  • A Cesare e a Dio, Milano, Rizzoli, 1983; nuova ediz., ivi, 2007
  • La strada, Milano, Rizzoli, 1983; nuova ediz., ivi, 2008
  • La filosofia antica, Milano, Rizzoli, 1984; nuova ediz. ampliata, ivi, 2004
  • La filosofia moderna, Milano, Rizzoli, 1984; nuova ediz. ampliata, ivi, 2004
  • Il parricidio mancato, Milano, Adelphi, 1985
  • La filosofia contemporanea, Milano, Rizzoli, 1986; nuova ediz. ampliata, ivi, 2004
  • Traduzione e interpretazione dell’Orestea di Eschilo, Milano, Rizzoli, 1985
  • La tendenza fondamentale del nostro tempo, Milano, Adelphi, 1988; nuova ediz., ivi, 2008
  • Il giogo. Alle origini della ragione: Eschilo, Milano, Adelphi, 1989.
  • La filosofia futura, Milano, Rizzoli, 1989; nuova ediz. ampliata, ivi, 2005
  • Il nulla e la poesia. Alla fine dell’età della tecnica: Leopardi, Milano, Rizzoli, 1990; nuova ediz., ivi, 2005
  • Filosofia. Lo sviluppo storico e le fonti, Firenze, Sansoni, 3 voll.
  • Oltre il linguaggio, Milano, Adelphi, 1992

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]