Εμίλ Φίσερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εμίλ Φίσερ
Hermann Emil Fischer c1895.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Hermann Emil Fischer (Γερμανικά)
Γέννηση9  Οκτωβρίου 1852[1][2][3][4][5][6][7][8][9]
Οϊσκίρχεν[10]
Θάνατος15  Ιουλίου 1919[1][2][4][6][7][8][9]
Βερολίνο[11][10]
ΥπηκοότηταΓερμανική Αυτοκρατορία
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Βόννης και Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου
ΒραβεύσειςFaraday Lectureship Prize (1907), Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες, Βραβείο Νόμπελ Χημείας (1902), Μετάλλιο Ελιότ Κρεσόν (1913), Μετάλλιο Χέλμχολτς (1909), Μετάλλιο Κοτένιους (1898), Βαυαρικό Μαξιμιλιανό Τάγμα για τις Επιστήμες και Τέχνες (1898), μετάλλιο Ντέιβι (1890), αλλοδαπό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου και Baly Medal (1909)
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςχημεία
Ιδιότηταβιοχημικός, χημικός και διδάσκων πανεπιστημίου
Διδακτορικός καθηγητήςΑδόλφος φον Μπάιερ
Ακαδημαϊκός τίτλοςκαθηγητής πανεπιστημίου
Φοιτητές τουOskar Piloty, Όττο Ντηλς, Adolf Otto Reinhold Windaus, Ludwig Knorr, Φριτς Πρεγκλ και Ότο Βάρμπουργκ

Ο Εμίλ Φίσερ (Hermann Emil Fischer, 9 Οκτωβρίου 1852 - 15 Ιουλίου 1919) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος το 1902 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για το σημαντικό ερευνητικό του έργο στους υδατάνθρακες και την παρουσία πουρινικών ομάδων σε διάφορες οργανικές ενώσεις.[12][13][14] Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους χημικούς του 20ου αιώνα.[15][16][17][18]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φίσερ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1852 στο Όισκιρχεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, κοντά στη Κολωνία. Γιος επιχειρηματία, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ' όπου το 1874 έλαβε το διδακτορικό του τίτλο και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στην έδρα της οργανικής χημείας. Στα επόμενα είκοσι χρόνια εργάστηκε διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Έρλανγκεν, του Βίρτσμπουργκ, με τελευταίο το 1902 το Πανεπιστήμιο του Μονάχου στο οποίο και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Έρευνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βασικά σημεία των ερευνών του ήταν οι πουρίνες που άρχισε να μελετά από το 1881 ανακαλύπτοντας τις σχέσεις που παρουσίαζαν τα μόρια της ξανθίνης, του ουρικού οξέος, της καφεΐνης καθώς και της θεοβρωμίνης με τα μόρια της πουρίνης. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την έρευνά του στους υδατάνθρακες. Ερευνώντας την στερεοχημική δομή τους κατάφερε και προσδιόρισε την μοριακή δομή της γλυκόζης, της φρουκτόζης, κ.ά. επαληθεύοντας αυτήν με την σύνθεση των ενώσεων αυτών.

Μεγάλη επίσης υπήρξε η συμβολή του Φίσερ στην ανάπτυξη της χημείας των πρωτεϊνών και των ενζύμων.[19]

Αυτοκτονία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουλίου του 1919, ευρισκόμενος σε καταθλιπτική κατάσταση εξαιτίας και της προσωπικής ανείπωτης τραγωδίας του (αφού είχε χάσει δύο από τους τρεις γιους του στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο) και λόγω της ιατρικής διάγνωσης ότι έπασχε από καρκίνο των όρχεων.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 «Hermann Emil Fischer». Biografisch Portaal. 76351363.
  3. «Emil Hermann Fischer». Comité des travaux historiques et scientifiques. 119087.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) SNAC. w6st8jct. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. Εθνική Ακαδημία Ιατρικής της Γαλλίας. 1316. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. fischer-emil-hermann.
  7. 7,0 7,1 «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia Catalana. 0027083.
  8. 8,0 8,1 «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 1165.
  9. 9,0 9,1 Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Miroslav Krleža Lexicographical Institute. 1999. 19716. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
  10. 10,0 10,1 Academy of Sciences of Turin. emil-fischer. Ανακτήθηκε στις 1  Δεκεμβρίου 2020.
  11. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  12. Horst Kunz (2002). «Emil Fischer – Unequalled Classicist, Master of Organic Chemistry Research, and Inspired Trailblazer of Biological Chemistry». Angewandte Chemie International Edition 41 (23): 4439–4451. doi:10.1002/1521-3773(20021202)41:23<4439::AID-ANIE4439>3.0.CO;2-6. PMID 12458504. 
  13. Lichtenthaler, F. W. (1992). «Emil Fischers Beweis der Konfiguration von Zuckern: eine Würdigung nach hundert Jahren». Angewandte Chemie 104 (12): 1577–1593. doi:10.1002/ange.19921041204. 
  14. Forster, Martin Onslow (1 January 1920). «Emil Fischer memorial lecture». Journal of the Chemical Society, Transactions 117: 1157–1201. doi:10.1039/CT9201701157. https://zenodo.org/record/2101751. 
  15. https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1902/fischer/biographical/
  16. https://montrealgazette.com/opinion/columnists/the-right-chemistry-emil-fischer-was-one-of-the-worlds-great-chemists
  17. https://biography.yourdictionary.com/emil-fischer
  18. https://www.ias.ac.in/article/fulltext/reso/016/07/0606-0618
  19. https://www.britannica.com/biography/Emil-Fischer

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Larousse Britannica», τόμ. 59ος, σελ. 370.