Ελληνικός Στρατός (οργάνωση)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ελληνικός Στρατός
Συμμετείχε στις ενδοαντιστασιακές συγκρούσεις στην Ελλάδα
ΕνεργόΆνοιξη 1943 – Οκτώβριος 1943
ΙδεολογίαΜοναρχισμός
Αντικομμουνισμός
Ελληνικός Εθνικισμός
ΟμάδεςΕΟΒ
ΗγέτεςΤηλέμαχος Βρεττάκος
Διονύσιος Παπαδόγγονας
ΑντίπαλοιΕΑΜ
ΕΛΑΣ

Ο Ελληνικός Στρατός (Ε.Σ.) ήταν βραχύβια αντάρτικη φιλοβασιλική οργάνωση που έδρασε το 1943 στην Πελοπόννησο.

Την άνοιξη του 1943 συγκροτήθηκαν μικρές ανταρτοομάδες του «Ελληνικού Στρατού», μιας οργάνωσης κατά πλειονότητα βασιλοφρόνων αξιωματικών, που αρχικά διακήρυξε την πολιτική της ανεξαρτησία, αλλά μετά την ανάπτυξη σχέσεων με αθηναϊκά και κυρίως τοπικά φιλοβασικά δίκτυα και κάποιες συμπλοκές με τον ιταλικό στρατό, απέκτησε τον Ιούλιο αντιεαμικό προσανατολισμό.[1]

Τον Αύγουστο ο Ε.Σ. ,ο οποίος προηγουμένως είχε συστήσει κοινό αρχηγείο με τον ΕΛΑΣ[2], ενεπλάκη σε σύγκρουση με τον δεύτερο. Υποστηρίζεται πως τα επιφανέστερα στελέχη του, Διονύσιος Παπαδόγγονας και Τηλέμαχος Βρεττάκος, επιδίωξαν τη συνεργασία με τον ιταλικό και το γερμανικό στρατό.[3] Σύμφωνα με τον Φλάισερ, η καθυστέρηση της ενίσχυσής τους, είχε ως αποτέλεσμα την οριστική ήττα από τον ΕΛΑΣ και τη βίαιη διάλυση του Ε.Σ. τον Οκτώβριο, καθιστώντας έτσι το ΕΑΜ μοναδική αντιστασιακή πολιτική δύναμη στην Πελοπόννησο.[3] Στον αντίποδα, ο Μάγερ υποστηρίζει πως παρά τον μεταπολεμικό ισχυρισμό Γερμανού αξιωματικού, δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία συνεργασίας Γερμανών και Βρεττάκου. Επιπλέον αναφέρει πως στις 16 Οκτωβρίου του 1943 καταγράφηκε αιφνιδιαστική επίθεση των γερμανικών δυνάμεων εναντίον των ανταρτών του Βρεττάκου στο Πυργάκι Αρκαδίας, στο οποίο βρίσκονταν ακόμη ένας καπετάνιος του ΕΛΑΣ και δύο Βρετανοί αξιωματικοί για συνομιλίες. Η συγκεκριμένη επίθεση προξένησε σημαντικές απώλειες στον Ε.Σ. και παραλίγο να οδηγήσει στην αιχμαλωσία των Βρετανών αξιωματικών.[4]

Μετά τη διάλυση του Ε.Σ. τα μέλη του εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, ιδιώτευσαν ή συμμετείχαν στα δωσιλογικά Τάγματα Ασφαλείας.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Φλάισερ 1995, σελ. 95-8, 109.
  2. Μούτουλας 2004, σελ. 424.
  3. 3,0 3,1 Φλάισερ 1995, σελ. 100-8, 109-10, 97.
  4. Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, Από τη Βιένη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2003, σελ. 201-203.
  5. Φλάισερ 1995, σελ. 110-1.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μούτουλας, Παντελής (2004). Πελοπόννησος 1940-1945 Η περιπέτεια της επιβίωσης, του διχασμού και της απελευθέρωσης. Αθήνα: Βιβλιόραμα. ISBN 960-8087-40-6. 
  • Φλάισερ, Χἀγκεν (1995). Στέμμα και Σβάστικα: Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης 1941-1944. 2. Αθήνα: Παπαζήση. ISBN 9789600210798.