Εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (ΕΒΑ)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


Διανύουμε τη Δεκαετία της Εκπαίδευσης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (2005-2014), όπως ορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη.

«Η εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη άρχισε να προτάσσει επιτακτικά την ανάγκη βελτίωσης της ικανότητας των ανθρώπων να χειριστούν ζητήματα περιβάλλοντος, ανάπτυξης και πολιτισμικής ετερότητας»(UNESCO, 2001 στο Κωστούλα – Μακράκη, Ν. & Μακράκης, Β., 2006:57).

Στα πλαίσια της Εκπαίδευσης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στα σύγχρονα αναλυτικά προγράμματα δεν προβλέπεται η διδασκαλία για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη ως ένα ξεχωριστό μάθημα, αλλά αντιμετωπίζεται διαθεματικά. Εφαρμόζοντας τη διαθεματική προσέγγιση έχουν επίσης καταβληθεί προσπάθειες ενσωμάτωσης είτε των ΤΠΕ είτε της Αγγλικής Γλώσσας.

Αναφερόμενοι στην περίπτωση της Αγγλίας, το 1999 η Εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη αντικατέστησε την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στο Αναλυτικό Πρόγραμμα. Παρόλα αυτά, η αλλαγή έλαβε χώρα χωρίς να γίνει εμβάθυνση στην έννοια της Βιώσιμης Ανάπτυξης και στους τρόπους που μπορεί να προαχθεί. Υπήρξε διαχωρισμός ανάμεσα στην ΠΕ και στην Εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη δίχως να γίνει εκτενής αναφορά στις ομοιότητες και τις διαφορές τους (Chatzifotiou, 2002).

Επίσης, στο Σκανδιναβικό χώρο έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμα προγράμματα για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη. H Lund (2006), εστιάζοντας στη διαπολιτισμική διάσταση της Βιώσιμης Ανάπτυξης, περιγράφει πώς μέσω της διδασκαλίας των Αγγλικών στη Νορβηγία θίγονται ζητήματα διαπολιτισμικότητας και καλλιεργείται η διαπολιτισμική συνείδηση. Η ίδια αναφέρει ότι ήδη από το 1925, πολιτισμικά και πολιτιστικά στοιχεία που αφορούν τις αγγλόφωνες χώρες έχουν ενσωματωθεί στη διδασκαλία της Αγγλικής , προωθώντας έτσι τη διαπολιτισμική κατανόηση και επικοινωνία.

Στο Νεπάλ, σε μια καθαρά αγροτική περιοχή της Ινδίας, στην Εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στα δημοτικά σχολεία, συμμετέχουν οι διευθυντές, οι δάσκαλοι, οι γονείς και οι μαθητές (Whole School Approach – Ολιστική Προσέγγιση) (WSA) . Έμφαση δίνεται στη συμμετοχή των γονέων στην παρότρυνση των παιδιών τους να υιοθετήσουν ένα «βιώσιμο» τρόπο ζωής ( Pradhan, 2007).

Όσον αφορά στην Ιαπωνία, σχετικά με τα σχολικά εγχειρίδια της Αγγλικής, αν και υποστηρίζεται ότι προωθούν τη βιωσιμότητα, ως προς την προστασία του περιβάλλοντος, στην πραγματικότητα μένουν στο «ρηχό» περιβαλλοντισμό παρουσιάζοντας τη φύση αποκλειστικά ως μέσο ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών. Συνεπώς εκφράζουν ανθρωποκεντρισμό και μη γνήσια οικολογική συνείδηση (Stibbe, 2004).

Στα πλαίσια της Συνδιάσκεψης για την Εκπαίδευση για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη το 2006 στην Ταϊλάνδη, ο Bacha υποστηρίζει ότι αναφέρονται προγράμματα Εκπαίδευσης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη σε περισσότερες από 60 χώρες στις περιοχές της Ασίας και του Ειρηνικού. Ο ίδιος στη διατριβή του διερευνά τη σύσταση του αναλυτικού προγράμματος του μαθήματος της Αγγλικής σε πανεπιστημιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο Kanda στην Ιαπωνία. Ασχολείται με την ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας παράλληλα με την ενασχόληση με θέματα Βιώσιμης Ανάπτυξης, πολιτισμικά, θρησκευτικά, διεθνών σχέσεων, παγκοσμιοποίησης και περιβαλλοντικά.

Όσον αφορά στον Ελλαδικό χώρο, έχουν διενεργηθεί πολυάριθμες μελέτες, για την ενσωμάτωση είτε της διαπολιτισμικής είτε της περιβαλλοντικής διάστασης της Βιώσιμης Ανάπτυξης στο αναλυτικό πρόγραμμα.

Συγκεκριμένα στον τομέα της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης κάποιες μελέτες εστιάζουν στα σχολικά εγχειρίδια σε σχέση με την ΠΕ (Korfiatis et al., 2003), άλλες στις ιδέες των μαθητών για το περιβάλλον (Boyes et al.,1999) και κάποιες άλλες στη διδακτική μεθοδολογία για την ΠΕ (Agelidou et al.2000). Επίσης, άλλες πραγματεύονται έννοιες όπως η φύση και το περιβάλλον (Flogaitis & Agelidou, 2003) και ορισμένες μελετούν την επιμόρφωση των δασκάλων για την ΠΕ (Papadimitriou,1995) (Chatzifotiou, 2005:504).