Μετάβαση στο περιεχόμενο

Εκλογές στο Ιράκ

Προσθήκη συνδέσμων
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Στο Ιράκ διεξάγονται εκλογές ανά 4 χρόνια για την ανάδειξη των 325 μελών του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων. Διενεργούνται επίσης προεδρικές εκλογές και έχουν διεξαχθεί δύο δημοψηφίσματα.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Βουλευτικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσφατες εκλογές (2025)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προηγούμενες βουλευτικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράκ τα έτη 1922–24, 1925, 1928, 1930, 1933, 1934, 1935, 1936–37, 1937, 1939, 1943, 1946–47, 1948, 1953, 1954 (Ιούνιος και Σεπτέμβριος), 1958, 1980, 1984, 1989, 1996, 2000, 2005 (Ιανουάριος και Δεκέμβριος), 2010, 2014, 2018, 2021 και 2025.

Ιστορικό βουλευτικών εκλογών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον παρακάτω πίνακα, παρουσιάζονται συνοπτικά τα αποτελέσματα των εκλογών αυτών από το 1922 έως σήμερα.

Ημερομηνία βουλευτικών εκλογών Πρώτο κόμμα σε Βουλή (έδρες/σύνολο εδρών) Σημειώσεις/παραπομπές
24 Οκτωβρίου 1922 έως 25 Φεβρουαρίου 1924 100 έδρες[1] Συντακτική Συνέλευση[2]
8 Ιουνίου 1925 Κόμμα Προόδου (60/88 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) Πρώτες εκλογές με το Σύνταγμα του 1925.[3]
9 Μαΐου 1928 Κόμμα Προόδου (66/88 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [4]
20 Οκτωβρίου 1930 Κόμμα της Συμφωνίας (70/88 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [5]
8 Φεβρουαρίου 1933 Κυβερνητικό Μπλοκ (72/88 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [6]
6 Δεκεμβρίου 1934 Κόμμα Εθνικής Ενότητας (76/88 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [7]
4 Αυγούστου 1935 Κόμμα Εθνικής Αδερφότητας (κέρδισε τις περισσότερες από τις 108 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [8]
10 Δεκεμβρίου 1936 έως 20 Φεβρουαρίου 1937 Μπλοκ του πραξικοπηματία Μπακρ Σιντκί (30/108 στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [9]
18 Δεκεμβρίου 1937 Μέλη της πρώην κυβέρνησης ΣουλεΪΙϊμάν, αριστεροί και προσκείμενοι στο στρατό υποψήφιοι ηττήθηκαν. Οι εκλογές διεξήχθησαν μετά τη δολοφονία του Μπακρ Σιντκί.
29 Απριλίου 1939 Μπλοκ του Νουρί αλ Σαΐντ [10]
20 Αυγούστου έως 5 Οκτωβρίου 1943 Επανεκλογή των περισσότερων βουλευτών.
21 Νοεμβρίου 1946 έως 10 Μαρτίου 1947 Νίκη φιλοκυβερνητικών (?/138 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων)
15 Ιουνίου 1948 Ανεξάρτητοι (130/138 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων) [11]
17 Ιανουαρίου 1953 Κόμμα Συνταγματικής Ένωσης (67/135 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων)
9 Ιουνίου 1954 Κόμμα Συνταγματικής Ένωσης (50/135 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων) Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση δημιούργησε εμπόδια για τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης, περιγράφηκαν ως «αναμφισβήτητα οι πιο ελεύθερες εκλογές στην ιστορία του Ιράκ» το 2001.[12]
12 Σεπτεμβρίου 1954 Κόμμα Συνταγματικής Ένωσης (94/135 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων) Πρόωρες εκλογές.[13]
5 Μαΐου 1958 Φιλοκυβερνητικοί (140/145 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων) Βραχύβιο κοινοβούλιο.[14]
20 Ιουνίου 1980 Κόμμα Μπάαθ (187/250 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
20 Οκτωβρίου 1984 Κόμμα Μπάαθ (183/250 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
1 Απριλίου 1989 Κόμμα Μπάαθ (207/250 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
24 Μαρτίου 1996 Κόμμα Μπάαθ (161/250 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
27 Μαρτίου 2000 Κόμμα Μπάαθ (165/250 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
30 Ιανουαρίου 2005 Εθνική Ιρακινή Συμμαχία (140/275 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
15 Δεκεμβρίου 2005 Εθνική Ιρακινή Συμμαχία (128/275 έδρες στην Εθνοσυνέλευση)
7 Μαρτίου 2010 Ιρακινό Εθνικό Κίνημα (91/325 έδρες στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων)
30 Απριλίου 2014 Συνασπισμός Κράτος του Δικαίου (92/325 έδρες

στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων)
12 Μαΐου 2018 Μπροστά (54/329 έδρες

στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων)
10 Οκτωβρίου 2021 Κίνημα Σαντρ (54/329 έδρες στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων) Πρόωρες εκλογές.[15]
11 Νοεμβρίου 2025 Συνασπισμός Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (46/329 έδρες στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων) [16][17]

2005

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο βουλευτικές εκλογές σε διαφορετικές ημερομηνίες διεξήχθησαν στο Ιράκ το 2005. Εκλογές για την ανάδειξη της νέας Εθνοσυνέλευσης διεξήχθησαν στις 30 Ιανουαρίου 2005, ταυτόχρονα με τις εκλογές κυβερνείων και κοινοβουλευτικές εκλογές στην Περιοχή του Κουρδιστάν. Το νομοθετικό σώμα των 275 μελών είχε δημιουργηθεί βάσει του Μεταβατικού Νόμου κατά τη διάρκεια της διεθνούς κατοχής. Το νεοεκλεγέν σώμα έλαβε την εντολή να συντάξει ένα νέο σύνταγμα και να ασκεί νομοθετικές λειτουργίες μέχρι την έναρξη ισχύος του νέου συντάγματος. Οι εκλογές οδήγησαν επίσης στον σχηματισμό της Ιρακινής Μεταβατικής Κυβέρνησης.

Η Εθνική Ιρακινή Συμμαχία, η οποία υποστηρίχθηκε σιωπηρά από τον Σιίτη Μεγάλο Αγιατολλάχ Αλί αλ-Σιστάνι, αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο μπλοκ με 48% των ψήφων και 140 από τις συνολικά 275 έδρες. Η Δημοκρατική Πατριωτική Συμμαχία του Κουρδιστάν ήρθε δεύτερη με 26%, ενώ το κόμμα του μεταβατικού πρωθυπουργού Ιγιάντ Αλάουι, η Ιρακινή Λίστα, ήρθε τρίτο με 14%. Συνολικά, δώδεκα κόμματα έλαβαν αρκετές ψήφους για να κερδίσουν μια έδρα στη συνέλευση.

Η χαμηλή συμμετοχή των Σουνιτών Αράβων απείλησε τη νομιμότητα των εκλογών, με τη συμμετοχή των ψηφοφόρων να φτάνει μόλις το 2% στο Κυβερνείο Αλ Άνμπαρ. Περισσότερες από 100 ένοπλες επιθέσεις σε εκλογικά κέντρα έλαβαν χώρα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 44 ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένων εννέα βομβιστών αυτοκτονίας) σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 20 στη Βαγδάτη.

Οι εκλογές παρακολουθήθηκαν εκτός Ιράκ από τη Διεθνή Αποστολή για τις Ιρακινές Εκλογές (IMIE)[18], η οποία αποτελούνταν από μέλη από εννέα έθνη και είχε επικεφαλής τον Καναδάς. Υποστηρίχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά δεν ήταν επιχείρηση του ΟΗΕ. Τα Ηνωμένα Έθνη απείχαν από την παρακολούθηση των εκλογών, καθώς είχαν διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην οργάνωσή τους. Αρκετοί υπάλληλοι του ΟΗΕ εργάστηκαν εντός της Ιρακινής εκλογικής επιτροπής για την προετοιμασία των εκλογών και θεωρούνται από ορισμένους ως εκ των πραγμάτων διεθνείς παρατηρητές. Αποδείχθηκε αδύνατο να βρεθούν παρατηρητές που θα παρακολουθούσαν πραγματικά τις εκλογές μέσα στη χώρα. Αντιθέτως, οι παρατηρητές της IMIE είχαν την έδρα τους στο Αμμάν της Ιορδανίας και παρακολουθούσαν τις εκλογές από εκεί. Υπήρχαν επίσης εκπρόσωποι στη Βαγδάτη, γενικά το προσωπικό στις πρεσβείες των χωρών της IMIE. Η επιστολική ψηφοφορία που διεξήχθη σε δεκατέσσερις χώρες σε όλο τον κόσμο παρακολουθήθηκε από ένα ευρύ φάσμα διεθνών κυβερνητικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΔΚΟ και ΜΚΟ), αλλά αυτές οι ομάδες δεν ήταν πρόθυμες να παρακολουθήσουν τις εκλογές στο ίδιο το Ιράκ.

Οι δεύτερες μέσα στον ίδιο χρόνο βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράκ στις 15 Δεκεμβρίου 2005, μετά την έγκριση ενός νέου συντάγματος σε δημοψήφισμα στις 15 Οκτωβρίου.

Οι εκλογές διεξήχθησαν με ένα σύστημα λίστας, όπου οι ψηφοφόροι επέλεγαν από μια λίστα κομμάτων και συνασπισμών. 230 έδρες κατανεμήθηκαν μεταξύ των 18 κυβερνείων του Ιράκ με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων σε κάθε μία, όπως είχε καθοριστεί κατά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2005, συμπεριλαμβανομένων 59 εδρών για το Κυβερνείο της Βαγδάτης.[19] Οι έδρες εντός κάθε κυβερνείου κατανεμήθηκαν στις λίστες μέσω ενός συστήματος αναλογικής εκπροσώπησης. Επιπλέον 45 «αντισταθμιστικές» έδρες κατανεμήθηκαν στα κόμματα των οποίων το ποσοστό επί του συνόλου των εθνικών ψήφων (συμπεριλαμβανομένων των ψήφων του εξωτερικού) υπερέβαινε το ποσοστό του συνόλου των 275 εδρών που τους είχαν κατανεμηθεί. Οι γυναίκες έπρεπε να καταλαμβάνουν το 25% των 275 εδρών.[20]

Η αλλαγή στο εκλογικό σύστημα έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στους Άραβες Σουνίτες ψηφοφόρους, οι οποίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων σε διάφορες επαρχίες. Αναμενόταν ότι αυτές οι επαρχίες θα εξέλεγαν έτσι ως επί το πλείστον Σουνίτες Άραβες εκπροσώπους, μετά το μποϊκοτάζ των προηγούμενων εκλογών από τους περισσότερους Σουνίτες.


2010

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2010 εξελέγησαν 325 μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, το οποίο εκλέγει με τη σειρά του τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό του Ιράκ. Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα τη μερική νίκη του Ιρακινού Εθνικού Κινήματος του πρώην πρωθυπουργού Ιγιάντ Αλάουι με 91 έδρες (έγινε ο μεγαλύτερος συνασπισμός στο Συμβούλιο). Στη δεύτερη θέση αναδείχθηκε ο Συνασπισμός του Κράτους Δικαίου, του πρωθυπουργού Νούρι αλ-Μαλίκι, με 89 έδρες.

Οι εκλογές ήταν αμφιλεγόμενες.[21] Τον Ιανουάριο του 2010 απαγορεύτηκε σε 499 υποψηφίους να μετάσχουν στις εκλογές, εξαιτίας των φερόμενων δεσμών τους με το Κόμμα Μπάαθ.[22][23] Στις 19 Απριλίου 2010 έγινε επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων.[24] Στις 14 Μαΐου ανακοινώθηκε ότι δεν υπήρξαν παρατυπίες έπειτα και από τη νέα καταμέτρηση.[25]

2014

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2018

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2021

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1995 και 2002. Έμμεσες εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 2004, 2005, 2006, 2010, 2014, 2018 και 2022.

Πρόσφατη προεδρική εκλογή (2022)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η προεδρική εκλογή του 2022 διεξήχθη στις 13 Οκτωβρίου 2022 για να εκλεγεί με έμμεση ψηφοφορία ο Πρόεδρος του Ιράκ για τετραετή θητεία. Η θέση είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπική, με το Ιράκ να έχει κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Ο απερχόμενος πρόεδρος Μπαρχάμ Σαλίχ είχε δικαίωμα επανεκλογής, αλλά ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο από τον Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ με ποσοστό 62,07%.[26]

Προηγούμενες προεδρικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1995

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα προεδρικό δημοψήφισμα διεξήχθη στο Ιράκ στις 15 Οκτωβρίου 1995. Ήταν η πρώτη άμεση προεδρική εκλογή στο Μπααθικό Ιράκ υπό τη διακυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία μέσω του Συμβουλίου Επαναστατικής Διοίκησης (ΣΕΔ) το 1979. Με τη μορφή δημοψηφίσματος χωρίς άλλους υποψηφίους, η εκλογή περιελάμβανε τη διανομή στους ψηφοφόρους χάρτινων ψηφοδελτίων που έγραφαν: «Εγκρίνετε τον Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας;»[27][28] Στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν στυλό για να σημειώσουν «ναι» ή «όχι».[28] Την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση ότι ο εν ενεργεία πρόεδρος είχε κερδίσει το 99,96% από περίπου 8,4 εκατομμύρια έγκυρες ψήφους. Επισήμως, 3.052 άτομα ψήφισαν εναντίον του (45 από αυτά στη Βαγδάτη),[29][30] και η συμμετοχή ήταν 99,47%.[31] Η διεθνής κοινότητα αντέδρασε με ευρεία δυσπιστία σε αυτά τα στοιχεία.[32]

2002

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα προεδρικό δημοψήφισμα διεξήχθη στις 16 Οκτωβρίου 2002. Ήταν η δεύτερη προεδρική εκλογή υπό τη διακυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, η συμμετοχή ήταν 100%, με όλους τους 11.445.638 εγγεγραμμένους Ιρακινούς ψηφοφόρους να έχουν ψηφίσει «ναι» σε δημοψήφισμα για την υποστήριξη μιας ακόμη επταετούς θητείας για τον πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν, η οποία νομικά θα έληγε το 2009.

Το δημοψήφισμα θεωρείται ότι ήταν νοθευμένο, και απορρίφθηκε ως προπαγάνδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία.[33] Οι ξένοι παρατηρητές εκλογών αποκλείστηκαν από την παρακολούθηση της ψηφοφορίας, και οι δημοσιογράφοι περιορίστηκαν σε μια συγκεκριμένη περιοχή· ως εκ τούτου, η πραγματική συμμετοχή των ψηφοφόρων δεν μπορούσε να εκτιμηθεί.[34] Η Washington Post σημείωσε ότι δεν δόθηκε καμία εξήγηση για το πώς καταμετρήθηκαν όλες οι υποτιθέμενες ψήφοι μέσα σε μια νύχτα.

2014

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράκ στις 24 Ιουλίου 2014 για την εκλογή του Προέδρου του Ιράκ για τετραετή θητεία μέσω έμμεσης ψηφοφορίας από το Συμβούλιο Αντιπροσώπων.[35] Νικητής αναδείχθηκε ο Φουάτ Μασούμ, ο οποίος έλαβε 211 ψήφους.[36]

2018

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 2 Οκτωβρίου 2018 για την εκλογή του Προέδρου του Ιράκ για τετραετή θητεία μέσω έμμεσης ψηφοφορίας από το Συμβούλιο Αντιπροσώπων.[37] Νικητής αναδείχθηκε ο Μπαρχάμ Σαλίχ, ο οποίος έλαβε 219 ψήφους.[38]

Υπήρχαν 31 υποψήφιοι για την εκλογή, με μόνο επτά να εγκρίνονται για να θέσουν υποψηφιότητα.[39]

Δημοψηφίσματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για τα προεδρικά δημοψηφίσματα των ετών 1995 και 2002, δείτε στην υποενότητα Προηγούμενες προεδρικές εκλογές αυτού του λήμματος.

1921

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα δημοψήφισμα διεξήχθη στο Ιράκ υπό Βρετανική Εντολή μεταξύ 16 Ιουλίου και 11 Αυγούστου 1921 για να καθοριστεί η μορφή διακυβέρνησης και ο αρχηγός του κράτους.[40][41][42]

Μια ομάδα Ιρακινών πολιτικών συναντήθηκε στο Κάιρο το 1921 και ζήτησε τη δημιουργία μοναρχίας με επικεφαλής τον Φαϊσάλ μπιν Χουσεΐν. Η Ιρακινή κυβέρνηση και η βρετανική διοίκηση ενέκριναν αυτή την απόφαση· και διεξήχθη δημοψήφισμα για να καθοριστεί η δημόσια έγκριση.

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ανακοινώθηκαν στις 19 Αυγούστου 1921, με το 96% των ψηφοφόρων να εγκρίνει τον Φαϊσάλ ως Βασιλιά. Ο Φαϊσάλ στέφθηκε στις 23 Αυγούστου 1921. Στη συνέχεια, σχηματίστηκε νέα ιρακινή κυβέρνηση από τον Αμπντούλ-Μουχσίν Αλ-Σααντούν στις 20 Νοεμβρίου 1922, και διεξήχθησαν εκλογές για μια συντακτική συνέλευση μεταξύ 1922 και 1924.

2005

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το εκλογικό σώμα του Ιράκ προσήλθε στις κάλπες στις 15 Οκτωβρίου 2005 για να ψηφίσει σε ένα δημοψήφισμα σχετικά με το εάν θα επικυρωνόταν ή όχι το προτεινόμενο Σύνταγμα του Ιράκ. Έπειτα από 10 ημέρες καταμέτρησης των ψήφων, η εκλογική επιτροπή της χώρας ανακοίνωσε ότι το σύνταγμα είχε εγκριθεί με μεγάλη διαφορά (78,5%) σε εθνικό επίπεδο. Ορισμένοι κριτικοί, κυρίως Σουνίτες, όπως ο μελλοντικός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σάλεχ αλ-Μούτλακ, ισχυρίστηκαν μαζικές παρατυπίες,[43][44] λέγοντας ότι στρατιώτες εισέβαλαν σε εκλογικά κέντρα και άλλαξαν ψήφους σε «ναι» στην κρίσιμη επαρχία της Νινευή, η οποία αναμενόταν από αυτούς να δώσει την τρίτη (και καθοριστική) ψήφο «όχι».

Σημειώσεις και παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Οι εκλογές χρησιμοποίησαν ένα έμμεσο εκλογικό σύστημα, στο οποίο το ευρύ κοινό (μόνο άνδρες άνω των 18 επιτρεπόταν να ψηφίσουν) εξέλεγε 383 δευτερεύοντες ψηφοφόρους, οι οποίοι με τη σειρά τους εξέλεγαν τους 100 βουλευτές της Συνέλευσης. Η Συνέλευση συγκλήθηκε στις 27 Μαρτίου 1924, με τον Βασιλιά και Βρετανούς αξιωματούχους να παρίστανται στην τελετή έναρξης. Το κύριο πολιτικό ζήτημα εκείνη την εποχή ήταν η επικύρωση της Αγγλοϊρακινής Συνθήκης.
  2. ↑ Al-Wardi, Ali (1976). Social Aspects of Iraq's Modern History, Vol 6. Baghdad: AlWarraq. σελίδες 270–300.
  3. ↑ Al-Hassany, Abdul Razzaq (1953). History of Iraqi Governments, Vol 2. Baghdad.
  4. ↑ Sluglett, Peter (2004). «Anglo–Iraqi Treaties». Encyclopedia.com.
  5. ↑ Al-Darraji, Abdul-Razzaq. (1978). جعفر ابو التمن ودوره في الحركة الوطنية في العراق 1908–1945. Baghdad: Al-Hurriya Press. INLA Πρότυπο:Usurped (στην αραβική)
  6. ↑ Al-Juburi, A. H. «حزب العهد العراقي سنة 1930». Almada. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2018.
  7. ↑ Al-Omari, K. «من ذكريات نائب في العهد الملكي..ماذا كان يفعل برلمان الثلاثينيات؟». Algardenia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2018.
  8. ↑ Nohlen, Dieter (2001). Nohlen, Dieter· Grotz, Florian· Hartmann, Christof, επιμ. Elections in Asia and the Pacific: A Data Handbook: Volume I: Middle East, Central Asia, and South Asia. UK: Oxford. doi:10.1093/019924958X.001.0001. ISBN 978-0-19-924958-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2025.
  9. ↑ «كيف جرت الانتخابات النيابية في ظل انقلاب بكر صدقي؟». Almada. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2019.
  10. ↑ «Iraq: Legal History and Traditions». Library of Congress.
  11. ↑ Ντίτερ Νόλεν, Florian Grotz & Christof Hartmann (2001) Elections in Asia: A data handbook, Volume I, p97 (ISBN 0-19-924958-X)
  12. ↑ Nohlen et al, p86
  13. ↑ Nohlen et al., p. 97
  14. ↑ Το νέο κοινοβούλιο διήρκεσε μόλις δύο μήνες. Στις 14 Ιουλίου η μοναρχική κυβέρνηση ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα (την Επανάσταση της 14ης Ιουλίου 1958), και άλλη εκλογή το ίδιο έτος θα εγκαθίδρυε τον Αμπντ αλ-Καρίμ Κασίμ ως πρόεδρο της νέας Ιρακινής Δημοκρατίας.
  15. ↑ «Iraq holds early voting ahead of parliamentary elections». www.aljazeera.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021.
  16. ↑ «Nearly 30 million Iraqis eligible to vote in 2025 elections». Shafaq News (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2025.
  17. ↑ «Iraqi Parliament 2025: New Map for Shiite Seats, Sudani Set to Win Sizable Share». Asharq Al-Awsat (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2025.
  18. ↑ IMIE.ca
  19. ↑ local election results Αρχειοθετήθηκε December 5, 2007, στο Wayback Machine.
  20. ↑ BBC NEWS | Middle East | Guide to Iraq's election
  21. ↑ Iraq Recount Mired in a New Dispute, 3 Μαΐου 2010, http://www.nytimes.com/2010/05/04/world/middleeast/04iraq.html
  22. ↑ Iraqi election commission bans 500 candidates, BBC News, http://news.bbc.co.uk/2/hi/8461275.stm
  23. ↑ US to surrender Iraq to extremists, Press TV, 24-01-2010, http://www.presstv.com/detail.aspx?id=116947&sectionid=351020201, ανακτήθηκε στις 2014-05-16
  24. ↑ Baghdad recount throws Iraq election wide open, Agence France Presse, 19-04-2010, http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5gK93GrzFIRSaZgVzTB8hwO0fxArw, ανακτήθηκε στις 2014-05-16
  25. ↑ No sign of fraud after Iraq vote recount, Press TV, http://www.presstv.com/detail.aspx?id=126481&sectionid=351020201, ανακτήθηκε στις 2014-05-16
  26. ↑ «1st LD: Iraqi lawmakers elect Abdul Latif Rashid new president of Iraq - China.org.cn». www.china.org.cn (στα Αγγλικά). 14 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2022.
  27. ↑ Dieter Nohlen, Florian Grotz & Christof Hartmann (eds.). Elections in Asia and the Pacific: A Data Handbook, Volume 2, p.102. Oxford University Press US (2001), (ISBN 0-19-924958-X)
  28. 1 2 Youssef M. Ibrahim, "Iraqis Go to Polls; Guess Who Will Win", The New York Times, October 15, 1995
  29. ↑ Yahia, Latif; Wendl, Karl. I Was Saddam's Son, p.281-2. Arcade Publishing (1997), (ISBN 1-55970-373-3)
  30. ↑ "No Surprise in Iraqi Vote", The New York Times, October 17, 1995. Ibrahim declared: "It is an immortal day in the history of Arabism and Islam. It is a blow to the states that have harbored enmity toward Iraq and raised unjustified doubts about the legitimacy of its regime or the right of its people to choose the form of government they like."
  31. ↑ Bueno de Mesquita, Bruce; Root, Hilton L. Governing for Prosperity, p.62. Yale University Press (2000), (ISBN 0-300-08018-2)
  32. ↑ Taylor & Francis Group. The Middle East and North Africa 2004, p.465. Routledge (2003), (ISBN 1-85743-184-7)
  33. ↑ «Iraq: Saddam Gets 100 Percent As Everyone Votes». Radio Free Europe/Radio Liberty. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2024.
  34. ↑ «Saddam scores 100% in leadership ballot». The Guardian (στα Αγγλικά). 16 Οκτωβρίου 2002. ISSN 0261-3077. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2024.
  35. ↑ «Iraq selects senior Kurdish politician Fuad Masum president». World Bulletin. 24 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2014.CS1 maint: Unfit url (link)
  36. ↑ «Iraq parliament elects Fuad Masum president: speaker». InterAksyon. Agence France-Presse. 24 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2014.
  37. ↑ «New Iraq President Barham Saleh names Adel Abdul Mahdi as PM». BBC. 2 Οκτωβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
  38. ↑ «Moderate Saleh wins Iraq presidency». The Australian. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
  39. ↑ «Parl't announces 7 names accepted for presidency nomination». The Baghdad Post. 27 Σεπτεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2025.
  40. ↑ Al-Wardi, Ali (1976). Social Aspects of Iraq's Modern History, Vol 6. Baghdad: AlWarraq.
  41. ↑ Al-Hassani, Abdul Razzaq (1953). History of Iraqi Governments during Monarchy, Vol 1.
  42. ↑ Al-Hassani, Abdul Razzaq (2008). Modern Political History of Iraq تاريخ العراق السياسي الحديث. Beirut: Al-Rafidain.
  43. ↑ Steele, Jonathan (25 Οκτωβρίου 2005). «Iraqi constitution yes vote approved by UN». The Guardian. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2022.
  44. ↑ Wong, Edward (23 Οκτωβρίου 2005). «Iraqi Constitution Vote Split on Ethnic and Sect Lines; Election Panel Reports No Major Fraud». The New York Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2022.


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Εκλογές_στο_Ιράκ&oldid=11654473"