Εκλογές στη Γουινέα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Στη Γουινέα διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική Δημοκρατία.

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2015[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 2015. Αποτέλεσμα ήταν η επανεκλογή του προέδρου Αλφά Κοντέ από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 58% των ψήφων.[1]

1961[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν για πρώτη φορά στη Γουινέα στις 15 Ιανουαρίου 1961. Ο Αχμέντ Σεκού Τουρέ, ο οποίος έγινα αυτόματα πρόεδρος μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1958 ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και εξελέγη με 100%.[2]

Υποψήφιος Κόμμα Ψήφοι %
Αχμέντ Σεκού Τουρέ Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας 1.576.580 100
Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια 167
Σύνολο 1.576.747 100
Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή 1.586.544 99,4
Πηγή: Sternberger et al.[2]

1968[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1η Ιανουαρίου 1968 πρόεδρος εξελέγη ξανά ο Αχμέντ Σεκού Τουρέ από το κόμμα Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας- Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός, χωρίς αντίπαλο.[3] Η προσέλευση στις κάλπες ήταν 99,7%.

1974[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 27 Δεκεμβρίου 1974 διεξήχθησαν γενικές εκλογές και πρόεδρος επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο ο υποστηριζόμενος από το κόμμα Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας- Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός Αχμέντ Σεκού Τουρέ (100% των ψήφων).[4] Ταυτόχρονα έγιναν και βουλευτικές εκλογές.

1982[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρόεδρος Αχμέντ Σεκού Τουρέ από το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 9 Μαΐου 1982. Ο Τουρέ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και βρέθηκαν 8 άκυρα ή λευκά ψηφοδέλτια. Το μονοκομματικό καθεστώς τερματίστηκε το 1990. Η συμμετοχή στις εκλογές του 1982 διαμορφώθηκε στο 98,8%.[5]

1993[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές για πρόεδρο έγιναν στις 19 Δεκεμβρίου 1993. Με ποσοστό 51,7% των ψήφων εξελέγη πρόεδρος ο Λανσάνα Κοντέ με συμμετοχή 78,5%.[6]

1998[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις εκλογές που έγιναν στις 14 Δεκεμβρίου 1998 επανεξελέγη πρόεδρος ο Λανσάνα Κοντέ από το Κόμμα Ενότητας και Προόδου, με ποσοστό 56,1% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 71,4%.[7]

Υποψήφιος Κόμμα Ψήφοι %
Λανσάνα Κοντέ Κόμμα Ενότητας και Προόδου 1.455.007 56,1
Μαμαντού Μπα Ένωση για Πρόοδο και Ανανέωση 638.563 24,6
Αλφά Κοντέ Συναγερμός για το Λαό της Γουινέας 429.934 16,6
Ζαν Μαρί Ντορέ Ένωση για την Πρόοδο της Γουινέας 44.476 1,7
Σαρλ Πασκάλ Τολνό Κόμμα των Λαών της Γουινέας 24.771 1,0
Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια 63.092
Σύνολο 2.656.113 100
Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή 3.719.197 71,4
Πηγή: African Elections Database

2003[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Δεκεμβρίου του 2003. Ο Λανσάνα Κοντέ εξελέγη ξανά πρόεδρος με ποσοστό 95,6% έναντι 4,4% για τον Μαμανού Μπογιέ Μπαρί του κόμματος Ένωση για την Εθνική Πρόοδο (Union pour le progrès national). Τα μεγάλα κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ο Λανσάνα ορκίστηκε για άλλη μία προεδρική θητεία στις 19 Ιανουαρίου 2004.[8]

2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις προεδρικές εκλογές του 2010, οι οποίες ήταν οι πρώτες πολυκομματικές στην ιστορία της χώρας, αναδείχθηκε νικητής στον δεύτερο γύρο ο Αλφά Κοντέ.

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου 2013, το κόμμα του προέδρου Αλφά Κοντέ Συναγερμός του Λαού της Γουινέας (RPG) κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 53 επί συνόλου 114. Ωστόσο, δεν κατάφερε να πάρει την αυτοδυναμία [9] παρότι οι σύμμαχοί του κέρδισαν επιπρόσθετα 7 έδρες. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έλαβαν 53 έδρες και οι ηγέτες τους κατήγγειλαν νοθεία.

Εκλογές για Εδαφική Συνέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1946, 1952 και 1957[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές για Εδαφική Συνέλευση διεξήχθησαν το 1946, το 1952 και το 1957. Στις εκλογές που έγιναν στις 31 Μαρτίου 1957 το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός κέρδισε 56 έδρες από τις συνολικά 60 στη συνέλευση. Η συμμετοχή ήταν 60,3%.[10]


Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1963[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βουλευτικές εκλογές του 1963 διεξήχθησαν την 1η Ιανουαρίου. Όλες τις έδρες στην εθνοσυνέλευση κατέλαβε το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός.

1968[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βουλευτικές εκλογές του 1968 διεξήχθησαν την Πρωτοχρονιά, ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές. Οι υποψήφιοι για τις 75 έδρες επελέγησαν από λίστα.[3]

1974[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι εκλογές του 1974 διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις προεδρικές της ίδιας χρονιάς. Το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός κέρδισε τις 75 από τις συνολικά 150 έδρες στην εθνοσυνέλευση.[4]

1980[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 27 Ιανουαρίου 1980 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές με το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός να αποτελεί το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα. Έλαβαν μέρος 210 υποψήφιοι για ισάριθμες έδρες (ο αριθμός τους αυξήθηκε από τις 150). Η συμμετοχή ήταν της τάξεως του 95,69%.[11]

1995[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτες πολυκομματικές βουλευτικές εκλογές από την ανεξαρτησία της χώρας διεξήχθησαν στις 11 Ιουνίου 1995. Έλαβαν μέρος 21 κόμματα με 846 υποψηφίους, που διεκδίκησαν 114 έδρες. Στις εκλογές κέρδισε το Κόμμα Ενότητας και Προόδου με 71 έδρες.[12]. Η συμμετοχή ήταν 61,9%.[13][14]

2002[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Ιουνίου 2002 το Κόμμα Ενότητας και Προόδου του Λανσάνα Κοντέ κέρδισε ποσοστό 61,57% των ψήφων και εξασφάλισε 85 έδρες από τις συνολικά 114 στην Εθνοσυνέλευση.[15]


Κόμματα Ψήφοι % Έδρες
Κόμμα Ενότητας και Προόδου (Parti de l'Unité et du Progrès) 1.947.318 61,5 85
Ένωση για Πρόοδο και Ανανέωση (“Union pour le Progrès et le Renouveau) 842.270 21,7 20
Ένωση για την Πρόοδο στη Γουινέα (“Union pour le Progrès de la Guinée) 130.065 4,1 3
Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας- Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός (

Parti Démocratique de Guinée-Rassemblement Démocratique Africain)

107.666 3,4 3
Εθνικός Συνασπισμός Προόδου (Alliance Nationale pour le Progrès) 62.780 2,0 2
Κόμμα της Ένωσης για την Ανάπτυξη (Parti de l’Union pour le Développement) 20.823 0,7 1
Σύνολο (συμμετοχή 71,60%) 3.162.855 100.00 114
Πηγή: Democraf. Στις εκλογές δεν έλαβε μέρος ο Συναγερμός του Λαού της Γουινέας.

Δημοψηφίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1945[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 21 Οκτωβρίου 1945 διεξήχθη δημοψήφισμα στη Γουινέα, ως τμήμα ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος στη Γαλλία για ένα νέο σύνταγμα. Η συμμετοχή ήταν 73,5%. Το πρώτο ερώτημα με 98,1% υπερψηφίστηκε (να συσταθεί Συντακτική Συνέλευση). [2]

1946[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο δημοψηφίσματα για σύνταγμα διεξήχθησαν το 1946. Στο πρώτο (5 Μαΐου 1946) το νέο σύνταγμα καταψηφίστηκε με ποσοστό 51% και στο δεύτερο (13 Οκτωβρίου 1946) το προτεινόμενο σύνταγμα καταψηφίστηκε ξανά από το 53,7% των ψηφοφόρων.[2]

1958[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλο ένα δημοψήφισμα, στο πλαίσιο της Γαλλικής Ένωσης, έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου 1958. Μαζί με τον Νίγηρα η Γουινέα ήταν το μόνο έδαφος όπου ένα μεγάλο πολιτικό κόμμα έκανε εκστρατεία υπέρ του "όχι" στο σύνταγμα.[16][17][18] Τελικά ήταν το μόνο έδαφος που ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας.[19] Στις 19 Οκτωβρίου το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας-Αφρικανικός Δημοκρατικός Συναγερμός διέκοψε τους δεσμούς με τον Αφρικανικό Δημοκρατικό Συναγερμό, τα μέλη του οποίου ήταν υπέρ της συνέχισης των δεσμών με τη Γαλλία.[20] Περισσότερο από το 95% των ψηφοφόρων καταψήφισαν το σύνταγμα, με συμμετοχή 85,5%.

1990[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε δημοψήφισμα που έγινε στις 23 Δεκεμβρίου 1990 εγκρίθηκε το νέο σύνταγμα με ποσοστό 98,7% και με συμμετοχή 97,4%.[7]

2001[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα ακόμα δημοψήφισμα έγινε στις 11 Νοεμβρίου 2001 για νέο σύνταγμα. Το 98,36% των ψηφοφόρων ενέκρινε το σύνταγμα, παρότι η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Με το νέο σύνταγμα η θητεία του Προέδρου αυξήθηκε από τα 5 στα 7 χρόνια.[21] Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 87,2%.

Επιλογή Ψήφοι %
Υπέρ 3.644.653 98,36
Κατά 60.769 1,64
Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια 52.968 -
Σύνολο 3.758.390 100


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Guinea president Alpha Conde wins second term with clear majority». Agence France-Presse. The Guardian. 17-10-2015. http://www.theguardian.com/world/2015/oct/17/guinea-president-alpha-conde-election. Ανακτήθηκε στις 19-10-2015. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Ντολφ Στέρνμπεργκερ, Μπέρνχαρτ Φόγκελ, Ντίτερ Νόλεν & Κλάους Λάντφριντ (1978) Die Wahl der Parlamente: Band II: Afrika, Erster Halbband, p839
  3. 3,0 3,1 Guinea Inter-Parliamentary Union
  4. 4,0 4,1 Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p452 ISBN 0-19-829645-2
  5. Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p456 ISBN 0-19-829645-2
  6. Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p457 ISBN 0-19-829645-2
  7. 7,0 7,1 Elections in Guinea African Elections Database
  8. "GUINEA: Ailing Conte is sworn in for another seven term", IRIN, 20-1-2004.
  9. Saliou Samb, "Guinea's ruling party falls short of majority in legislative vote", Reuters, 19-10-2013.
  10. Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p454 ISBN 0-19-829645-2
  11. Guinea Inter-Parliamentary Union
  12. Guinea: Elections in 1995 Inter-Parliamentary Union
  13. Elections in Guinea African Elections Database
  14. Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p455 ISBN 0-19-829645-2
  15. Page on 2002 election στον ιστότοπο IPU PARLINE.
  16. Samuel Decalo. Historical Dictionary of Niger (3rd ed.). Scarecrow Press, Boston & Folkestone, (1997) ISBN 0-8108-3136-8 pp. 56-59 ("Bakary"), 247-255 ("Political Parties"), 272 ("SAWABA")
  17. Finn Fuglestad. Djibo Bakary, the French, and the Referendum of 1958 in Niger. The Journal of African History, Vol. 14, No. 2 (1973), pp. 313-330
  18. Mamoudou Djibo. Les enjeux politiques dans la colonie du Niger (1944-1960). Autrepart no 27 (2003), pp. 41-60.
  19. Schmidt, E (2009) Anticolonial Nationalism in French West Africa: What Made Guinea Unique? African Studies Review
  20. O'Toole, T (1978) Historical Dictionary of Guinea p 60
  21. Guinea Timeline BBC News