Μετάβαση στο περιεχόμενο

Φιλίππη του Αινώ: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

μ
σύμφωνα με fr@wiki (By FindAndReplace)
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
μ (σύμφωνα με fr@wiki (By FindAndReplace))
| θρησκεία = [[Καθολική Εκκλησία]]
| πατέρας = [[Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ]]
| μητέρα = [[Ιωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Αινώ(1294-1352)|Ιωάννα του Βαλουά]]
| ημ_γέννησης = [[24 Ιουνίου]] [[1314]]
| τόπος_γέννησης = [[Βαλανσιέν]], [[Γαλλία]]
[[Αρχείο:Philippa-of-Hainault sm.jpg|thumb|right|250px|Η Φιλίππη του Αινώ]]
[[Αρχείο:EDuard_Filpa.jpg|thumb|right|250px|Η Φιλίππη του Αινώ με τον σύζυγο της βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Γ']]
Η Φιλίππη του Αινώ ([[Βαλανσιέν]], 24 Ιουνίου 1314 <ref>David Williamson, Debrett's Kings and Queens of Britain, p.81, Webb and Bower Publishers, Ltd., London, 1986</ref> - 15 Αυγούστου 1369) ήταν βασίλισσα της Αγγλίας και σύζυγος του κορυφαίου Άγγλου βασιλιά [[Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας|Εδουάρδου Γ' Πλανταγενέτη]] και δούκισσα της Γκιέννης. <ref>Strickland, Agnes, Lives of the queens of England from the Norman conquest, Vol.2, (George Barrie and Sons, 1902), 222.</ref>. Η Φιλίππη ήταν δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί του [[Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ|Γουλιέλμου Α' του Αινώ]] και και της [[Ιωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Αινώ(1294-1352)|Ιωάννας του Βαλουά]] εγγονής του [[Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας|Φιλίππου Γ' του Τολμηρού]]. <ref>Leese, Thelma Anna, Blood royal: issue of the kings and queens of medieval England, 1066–1399, (Heritage Books Inc., 2007), 140.</ref>
Η μεγάλη συζυγική πίστη και η δημοτικότητα της Φιλίππης διατηρήθηκαν μέχρι τον θάνατο της σε ηλικία 55 ετών από οίδημα, ο μεγαλύτερος γιος της Εδουάρδος, ο μαύρος πρίγκιπας έγινε κορυφαίος στρατιωτικός ηγέτης όπως ο πατέρας του. Το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δημιούργησε ξεχωριστή βασιλική πτέρυγα προς τιμή της.
Η μεγαλύτερη αδελφή της Φιλίππης [[Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ]] παντρεύτηκε τον Γερμανό αυτοκράτορα [[Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας|Λουδοβίκο Δ' τον Βαυαρό]] (1324). Το 1345 ο αδελφός τους [[Γουλιέλμος Β΄ του Αινώ]] σκοτώθηκε σε μάχη στο Φρίσλαντ, η Μαργαρίτα τον διαδέχθηκε στις κομητείες του [[Αινώ]], της [[Επαρχία Φρίσλαντ|Φρίσλαντ]], της [[Ζηλανδία (επαρχία)|Ζηλανδίας]] και της [[Ολλανδία|Ολλανδίας]] στο όνομα του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Ε΄ της Ολλανδίας. Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Γ' ζήτησε να γίνει ο ίδιος κληρονόμος των επαρχιών στο όνομα της συζύγου του αλλά αυτό απαγορεύτηκε επειδή δεν επιτρεπόταν από τον νόμο να κληρονομήσουν τις κομητείες κόρες. <ref>Geoffroy G. Sury, « Bayern Straubing Hennegau, XIV – XVe s.: la Maison de Bavière en Hainaut », Edit. Geoffroy G. Sury, Bruxelles, © 2010 (2e éd.), p. 128: – Les 12–18 mai 1364, Albert de Bavière, bail et gouverneur des comtés de Hainaut, etc., sollicita les Etats généraux de Hainaut, de Hollande, de Zélande et de Frise, de donner leurs avis sur les prétentions du roi Edouard (III) d’Angleterre, du chef de son épouse Philippa de Hainaut, à la succession des dits pays de Hainaut, de Hollande, de Zélande et de Frise. Ces quatre Etats déclarèrent que la coutume de ceux-ci réservait cette succession aux hoirs mâles, par primogéniture, et s’opposait au dénombrement desdits pays. In, G. Wymans, « Inventaire analytique du chartrier de la Trésorerie des comtes de Hainaut », aux A.E. Mons, n° d’ordre (cote) 1052, Editions A.G.R., Bruxelles, 1985, p. 223. (Or. sur pch. ; 8 sc. ébréchés et brisés, 16 sc. disp.); – Réponse opposée, (en 1364) après consultation des Etats des pays concernés, par le duc de Bavière (Albert Ier), bail et gouverneur des comtés de Hainaut, etc., aux prétentions du roi Edouard III d’Angleterre évoquées précédemment. In, G. Wymans, « Inventaire analytique du chartrier de la Trésorerie des comtes de Hainaut », aux A.E. Mons, n° d’ordre (cote) 1053, Editions A.G.R., Bruxelles, 1985, p. 224. (Minute sur parchemin, (Sans date (mai 1364.); – A Westminster, le 6 décembre 1365, le roi Edouard (III) d’Angleterre accorde un sauf-conduit au duc Albert de Bavière et à 120 suivants pour venir traiter à la Cour d’Angleterre du différend relatif au douaire de la reine Philippa (de Hainaut), son épouse, à la condition qu’il soit accompagné de membres des Etats de Hainaut, de Hollande, de Zélande, et de Frise, et muni de lettres de pleins pouvoirs délivrés par ces mêmes Etats pour parvenir à un accord définitif. In, G. Wymans, « Inventaire analytique du chartrier de la Trésorerie des comtes de Hainaut », aux A.E. Mons, n° d’ordre (cote) 1061, Editions A.G.R., Bruxelles, 1985, p. 225. (Or. sur pch.; sc. disp.)</ref>
146.591

επεξεργασίες