Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ενετοκρατία στα Επτάνησα»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
(Το αρχείο Isole-jonie.jpg αφαιρέθηκε αφού διαγράφηκε στα Commons από τον Fitindia με αιτία: per c:Commons:Deletion requests/Files in Category:Stamps by Paolo Paschetto)
μ
 
== Ονομασία ==
Τα Επτάνησα αναφέρονταν τόσο συλλογικά όσο και καθένα ξεχωριστά με διάφορα ονόματα. Μετά από την ανακατάληψη της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς από τη Βενετία στις 24 Δεκεμβρίου 1500, η διοίκηση της άμυνας των νησιών ανατέθηκε σε έναν αξιωματούχο με έδρα την Κέρκυρα. Αυτό αναφερόταν ως "Γενικός Προβλεπτής των Τριών Νήσων" (''Provveditore Generale delle Tre Isole'').<ref name="ASV5">[[#refASV1937|Archivio di Stato di Venezia]], σελ.&nbsp;5.</ref> Ο όρος ''Τρεις Νήσοι'' αναφέρεται στην Κέρκυρα, την ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά και τη Ζάκυνθο, τα τρία μεγαλύτερα από τα νησιά<ref name="ASV5"/> Το Βενετικό ισοδύναμο του ονόματος ''Ιόνια Νησιά'' είναι ''Ixołe Jonie'' και το Ιταλικό ''Isole Ionie''.
 
Ακολουθούν τα επτά κύρια νησιά από το πιο βόρειο στο πιο νότιο, συμπεριλαμβανομένων και των Ιταλικών ονομάτων τους.
== Ιστορία ==
=== Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος ===
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα Επτάνησα ήταν μέρος διαφορετικών [[Ρωμαϊκή επαρχία|ρωμαϊκών επαρχιών]] της [[Αχαΐα (Ρωμαϊκή επαρχία)|Αχαΐας]] και της Παλαιάς [[Ήπειρος|Ηπείρου]].<ref>[[#refKazhdan1991|Kazhdan]], σελ.&nbsp;1007.</ref> Τελικά τα νησιά, με εξαίρεση τα Κύθηρα, θα σχηματίσουν το [[Θέμα (Βυζάντιο)|Βυζαντινό θέμα]] της [[Θέμα Κεφαλληνίας|Κεφαλληνίας]], στα τέλη του 8ου αιώνα.<ref>[[#refZakythinos1954|Zakythinos]], σελ.&nbsp;529.</ref> Από τα τέλη του 11ου αιώνα, τα Επτάνησα έγιναν πεδίο μάχης στους πολέμους μεταξύ των Βυζαντινών και των [[Νορμανδοί|Νορμανδών]]. Το νησί της Κέρκυρας ανήκε στους Νορμανδούς στις περιόδους 1081-1085 και 1147–1149, ενώ οι Ενετοί το πολιόρκησαν ανεπιτυχώς το 1122–1123. Το νησί της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς πολιορκήθηκε και αυτό ανεπιτυχώς το 1085, αλλά λεηλατήθηκε το 1099 από την [[Πίζα]] και το 1126 από τους Ενετούς.<ref>[[#refSoustalKoder1981|Soustal & Koder]], σελ.&nbsp;56–57, 176.</ref> Τελικά, η Κέρκυρα και το υπόλοιπο θέμα, εκτός της Λευκάδας, καταλήφθηκαν από τους Νορμανδούς υπό τον [[Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας]] το 1185. Παρά το γεγονός ότι η Κέρκυρα επανακτήθηκε από του Βυζαντινούς το 1191, το Βυζάντιο έχασε εφεξής τα υπόλοιπα νησιά, τα οποία σχημάτισαν το [[Παλατινοί Κόμητες Κεφαλληνίας και Ζακύνθου|Παλατινή Κομητεία της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου]] υπό τον Έλληνα ναύαρχο του Γουλιέλμου, [[Μαργαριτώνης|Μαργαριτώνη]].<ref>[[#refKazhdan1991|Kazhdan]], σελ.&nbsp;1123.</ref><ref>[[#refSoustalKoder1981|Soustal & Koder]], σελ.&nbsp;58, 176.</ref>
{| class="toccolours" style="float:right; margin:0 0 1em 1em;"
| style="background:#ddd; text-align:center;"|
 
=== Φραγκοκρατία ===
Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία και την υπογραφή της ''[[Partitio Terrarum Imperii Romaniae]]'', της συνθήκης διανομής των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Κέρκυρα βρέθηκε υπό Ενετική κυριαρχία.<ref>[[#refHerrinSaint-Guillain2011|Herrin & Saint-Guillain]], σελ.&nbsp;82.</ref> Ωστόσο, το 1207, ο δόγης [[Πιέτρο Τζιάνι]] παραχώρησε το νησί ως [[φέουδο]] σε δέκα Ενετούς αριστοκράτες, με την προϋπόθεση ότι θα επιδείξουν αφοσίωση στη Βενετική Δημοκρατία και ότι θα πληρώνουν φόρους.<ref>[[#refMiller1908|Miller]], σελ.&nbsp;88.</ref> Η Κέρκυρα όμως πέρασε στα χέρια του Δεσποτάτου της Ηπείρου γύρω στο 1214 και πέρασε ως προίκα το 1257 στον [[Μανφρέδος της Σικελίας|Μανφρέδο της Σικελίας]], ο οποίος τοποθέτησε εκεί επικεφαλής των ανατολικών κτήσεων του, το ναύαρχο [[Φιλίπ Σινάρ]]. Εντούτοις, μετά την ήττα του Μανφρέδου στη [[Μάχη του Μπενεβέντο]] και την υπογραφή της [[Συνθήκη του Βιτέρμπο|Συνθήκης του Βιτέρμπο]] στις 27 Μαΐου 1267, η Κέρκυρα έγινε κτήση του Ανδεγαυικού [[Βασίλειο της Νάπολης|Βασιλείου της Νάπολης]].<ref>[[#refNicol1992|Nicol]], σελ.&nbsp;401–402.</ref> Εν τω μεταξύ, τα υπόλοιπα νησιά συνέχισαν να αποτελούν μέρος της [[Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου|Παλατινής Κομητείας]],<ref>[[#refTsitselis1960|Τσιτσέλης]], σελ.&nbsp;400.</ref><ref>[[#refMercati1811|Mercati]], σελ.&nbsp;17-18.</ref> το οποίο κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του διοικείτο από τρεις οικογένειες: την [[Οικογένεια Ορσίνι]], τον [[Οίκος των Καπετιδών-Ανζού|Οίκο των Ανδεγαυών]] και την οικογένεια των [[Τόκκοι|Τόκκων]].<ref name="Haberstumpf2005">[[#refHaberstumpf2005|Haberstumpf]], σελ.&nbsp;57–70.</ref> Η διοίκηση των Τόκκων διήρκεσε 122 χρόνια, μέχρι το 1479, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά, τη Ζάκυνθο και την Ιθάκη.<ref name="Haberstumpf2005"/>
 
=== Ενετική κατάληψη ===
Μετά το διαμελισμό των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1204, τα Κύθηρα έπεσαν σε Βενετικά χέρια· Η Βενετία έστειλε εκεί το [[Μάρκο Βενιέρι]], το 1207.<ref>[[#refLiddell1958|Liddell]], σελ.&nbsp;236.</ref> Τ Κύθηρα και τα Αντικύθηρα αποτέλεσαν μέρος του Ενετικού ''Stato da Mar'' για πρώτη φορά το 1363, το οποίο ακολούθησε μια διακοπή από την τρίχρονη τουρκική κατοχή, [[Έβδομος Βενετοτουρκικός Πόλεμος|μεταξύ 1715 και 1718]].<ref>[[#refMaltezou1980|Μαλτέζου]], σελ.&nbsp;33.</ref> Με την υπογραφή της [[Συνθήκη του Πασάροβιτς|Συνθήκης του Πασάροβιτς]] τα Κύθηρα και τα γειτονικά Αντικύθηρα πέρασαν στην Ενετική Δημοκρατία και έμειναν κάτω από την κυριαρχία της μέχρι την διάλυσή της, το 1797.<ref>[[#refMiller1908|Miller]], σελ.&nbsp;633–638.</ref>
 
Η τουρκική κατοχή των τριών νησιών της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς, της Ζακύνθου και της Ιθάκης ήταν βραχύβια. Το 1481, δύο χρόνια μετά την έναρξη της Τουρκικής κατοχής, ο Αντόνιο Τόκκο, εισέβαλε και κατέλαβε για λίγο την ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά και τη Ζάκυνθο αλλά σύντομα απομακρύνθηκε από τους Ενετούς.<ref>[[#refBabinger1992|Babinger]], σελ.&nbsp;384.</ref> Η Ζάκυνθος επανακτήθηκε επίσημα από τους Ενετούς το 1485<ref>[[#refWard1912|Ward]], σελ.&nbsp;26.</ref><ref name="Minoglou2005">[[#refMcCabeHarlaftisMinoglou2005|McCabe, Harlaftis & Minoglou]], σελ.&nbsp;98.</ref><ref name="Setton1978">[[#refSetton1978|Setton]], σελ.&nbsp;515.</ref> Έπειτα, η ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά, μετά από δεκαέξι χρόνια τουρκικής κατοχής (1484–1500), εντάχθηκε στο ''Stato da Mar'' στις 24 Δεκεμβρίου 1500, μετά την [[Επανάκτηση της Κεφαλλονιάς|Πολιορκία του Αγίου Γεωργίου]].<ref name="Minoglou2005"/><ref name="Setton1978"/> Εντέλει, η Ιθάκη, ακολουθώντας την τύχη της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς, καταλήφθηκε από τους Ενετούς το 1503.<ref>[[#refScammell2011|Scammell]], σελ.&nbsp;119.</ref>
 
Η Λευκάδα, τμήμα του [[Δεσποτάτο της Ηπείρου|Δεσποτάτου της Ηπείρου]] από την ίδρυσή του το 1205, εντάχθηκε στην Παλατινή Κομητεία της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς από τον [[Λεονάρδος Α΄ Τόκκος|Λεονάρδο]] το 1362.<ref>[[#refHeurtley1967|Heurtley]], σελ.&nbsp;57.</ref> Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν μία από τις τρεις εξόριστες Βυζαντινές Αυτοκρατορίες, ένα από τα τρία Ελληνικά διάδοχα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά την Τέταρτη Σταυροφορία το 1204.<ref>[[#refNicol2010|Nicol]], σελ.&nbsp;4.</ref> Ακολουθώντας την τύχη των υπόλοιπων κεντρικών Επτανήσων, καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1479 και έπειτα από τους Ενετούς το 1502.<ref name="Haberstumpf2005"/><ref>[[#refDeRoo1924|De Roo]], σελ.&nbsp;56.</ref> Ωστόσο, αυτή η Ενετική κατοχή δεν κράτησε για πολύ, καθώς η Λευκάδα δόθηκε πίσω στους Οθωμανούς ένα χρόνο αργότερα.<ref>[[#refMiller1908|Miller]], σελ.&nbsp;570–571.</ref> Η Τουρκική κατοχή της Λευκάδας διήρκεσε πάνω από 200 χρόνια, από το 1479 έως το 1684, όταν ο [[Φραντζέσκο Μοροζίνι]] επιτέθηκε και υπέταξε το νησί στη διάρκεια του [[Πόλεμος του Μωριά|Πολέμου του Μωρέα]].<ref>[[#refHeurtley1967|Heurtley]], σελ.&nbsp;65.</ref> Η Λευκάδα, ωστόσο, δεν έγινε επίσημα Ενετική μέχρι το 1718, με την υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς.<ref>[[#refForeignOffice1850|Foreign Office of Great Britain]], σελ.&nbsp;353.</ref>
 
=== Διάλυση της Δημοκρατίας και επακόλουθα ===
{{main|Γαλλοκρατία των Επτανήσων}}
Ο [[Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης]] κήρυξε πόλεμο ενάντια στη Βενετία στις 3 Μαΐου 1797.<ref>[[#refAlison1835|Alison]], σελ.&nbsp;283.</ref> Η υπογραφή της [[Συνθήκη του Καμποφόρμιο]], στις 17 Οκτωβρίου 1797, συνετέλεσε στη διάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας και στο διαμελισμό των εδαφών της μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστρίας.<ref>[[#refJervis-White-Jervis1852|Jervis-White-Jervis]], σελ.&nbsp;159.</ref> Τα εδάφη του ''Terraferma'' μέχρι τον ποταμό [[Αδίγη]]ς, η ίδια η πόλη και οι βαλκανικές κτήσεις της [[Ίστρια|Ίστριας]] και της [[Δαλματία]]ς παραχωρήθηκαν στην Αυστρία.<ref>[[#refSchroeder1996|Schroeder]], σελ.&nbsp;171.</ref> Τα Επτάνησα, τμήμα των θαλάσσιων κτήσεων, παραχωρήθηκαν στη Γαλλία.<ref>[[#refAlison1835|Alison]], σελ.&nbsp;308.</ref> Ο Ναπολέων οργάνωσε τα νησιά σε τρία διαμερίσματα (départements): ''Corcyre'', ''Ithaque'', και ''Mer-Égée''.<ref>[[#refRodger1964|Rodger]], σελ.&nbsp;88.</ref><ref name=R1>[[#refRulhière1800|Rulhière]], σελ.&nbsp;1.</ref> Το πρώτο διαμέρισμα συμπεριελάμβανε την Κέρκυρα και τους Παξούς, καθώς επίσης και τις πρώην Βενετικές κτήσεις της [[Βουθρωτό|Βουθρωτού]] και της [[Πάργα]]ς που βρίσκονται στην [[Ήπειρος|Ήπειρο]].<ref name=R1/> Το δεύτερο αποτελείτο από τα νησιά της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς, της Ιθάκης και της Λευκάδας, ενώ η Ζάκυνθος και α Κύθηρα ήταν τμήμα του τρίτου διαμερίσματος.<ref>[[#refRulhière1800|Rulhière]], σελ.&nbsp;2.</ref> Η Γαλλική κατοχή, ωστόσο, δεν διήρκεσε πολύ, καθώς Η [[Ρωσική Αυτοκρατορία]] συμμάχησε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία το Σεπτέμβριο του 1798, και το 1799 μία Ρωσο-Οθωμανική ναυτική εκστρατεία κατέλαβε τα νησιά.<ref>[[#refSchroeder1996|Schroeder]], σελ.&nbsp;182.</ref> με την υπογραφή μιας συνθήκης μεταξύ της Ρωσίας και της [[Υψηλή Πύλη|Υψηλής Πύλη]]ς στις 21 Μαρτίου 1800, ιδρύθηκε μία ανεξάρτητη νησιωτική δημοκρατία υπό την προστασία και των δύο αυτοκρατοριών.<ref>[[#refPratt1978|Pratt]], σελ.&nbsp;81.</ref> Το όνομα του νέου κράτους συμφωνήθηκε να είναι ''"[[Επτάνησος Πολιτεία]]"'' και περιελάμβανε όλα τα εδάφη των τριών πρώην γαλλικών διαμερισμάτων, εξαιρουμένων των ηπειρωτικών κτήσεων της Πάργας, της Πρέβεζας, της Βόνιτσας και του Βουθρωτού.<ref name=QR118>[[#refQR1820|The Quarterly review]], σελ.&nbsp;118.</ref> Με τη [[Συνθήκη του Τιλσίτ]] το 1807, τα νησιά δόθηκαν πίσω στη Γαλλία από τη Ρωσία.<ref>[[#refXenos1865|Xenos]], σελ.&nbsp;224.</ref> Τον Οκτώβριο του 1809, η [[Μεγάλη Βρεταννία]] έλαβε υπό την κατοχή της όλα τα νησιά εκτός της Κέρκυρας, η οποία παραδόθηκε από τους Γάλλους το 1814.<ref>[[#refFleming1999|Fleming]], σελ.&nbsp;114.</ref><ref>[[#refRoberts1861|Roberts]], p.&nbsp;306.</ref> Το 1815, τα Επτάνησα έγιναν Βρετανική αποκία υπό το όνομα [[Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων]].<ref name=QR118/>
 
== Διοίκηση ==
Οι αρχές σε κάθε νησί διακρίνονταν σε δύο είδη: στις Ενετικές, που καταλαμβάνονταν από Ενετούς και αντιπροσώπευαν το κυρίαρχο κράτος και την πολιτική και στρατιωτική του δύναμη πάνω στα νησιά και οι εγχώριες αρχές που διορίζονταν από το Κοινοτικό Συμβούλιο (''Consiglio della Comunità'').<ref>[[#refMiller1908|Miller]], σελ.&nbsp;604.</ref> Οι Ενετοί διορίζονταν από το [[Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας]]. Υπήρχαν τρεις αξιωματούχοι που συγκροτούσαν το ''reggimento'' ("διοίκηση") κάθε νησιού.<ref>[[#refDudan1938|Dudan]], σελ.&nbsp;166.</ref> Ο επικεφαλής του ''reggimento'' είχε τον τίτλο του ''Provveditore'' (Προβλεπτής) σε όλα τα νησιά εκτός της Κέρκυρας, όπου αποκαλείτο ''Bailo''.<ref>[[#refLunzi1858|Lunzi]], σελ.&nbsp;251.</ref> Τους τίτλους αυτούς μπορούσαν μόνο να κατέχουν ευγενείς.<ref name=zorzi136>[[#refZorzi1983|Zorzi]], σελ.&nbsp;136.</ref> Οι κατώτεροι Ενετοί αξιωματούχοι ήταν οι ''consiglieri'' (σύμβουλοι), δύο σε κάθε νησί, που εκτελούσαν διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα μαζί με τον ''Provveditore'' κάθε νησιού.<ref>[[#refSaint-Sauveur1800|Saint-Sauveur]], σελ.&nbsp;56–63.</ref> Οι αρμοδιότητες των ''Provveditore'' περιελάμβαναν επίσης ασφάλεια από εχθρικές επιδρομές, φορολόγηση, θρησκευτικά και άλλα θέματα.<ref>[[#refLunzi1858|Lunzi]], σελ.&nbsp;102, 150.</ref>
 
Στην Κέρκυρα, οι Ενετικές αρχές περιελάμβαναν έναν ''Bailo'', έναν ''Provveditore'' και έναν ''Capitano'', δύο''Consiglieri'', έναν ''Capitano della cittadella'' και έναν ''Castellano della fortezza''. Στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά και στη Ζάκυνθο υπήρχαν μόνο ένας ''Provveditore'' και δύο ''Consiglieri''.<ref name=ARCHIVIO>[http://www.archiviodistatovenezia.it/siasve/DaMosto_2.pdf L'archivio di Stato di Venezia 306 σελίδες]</ref> Ωστόσο, το 1595, ένας άλλος ''provveditore'' διορίστηκε στο Φρούριο της Άσσου (Fortezza d'Asso), στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά.<ref name=FMS46>[[#refFréchetMeghraouiStucchi2008|Fréchet, Meghraoui & Stucchi]], σελ.&nbsp;46.</ref> Όταν ενσωματώθηκε και η Λευκάδα ένας ''Provveditore ordinario'' και ένας ''Provveditore straordinario'' έγιναν οι αντιπρόσωποι της Βενετίας στο νησί.<ref name=ARCHIVIO/> Στα Κύθηρα, το ''reggimento'' αποτελείτο τόσο από έαν ''Provveditore'' όσο και από έναν ''castellano''.<ref>[[#refPratt1978|Pratt]], σελ.&nbsp;19.</ref> Οι εγχώριες αρχές σε κάθε νησί περιελάμβαναν το ''Consiglio Maggiore'' (Μεγάλο Συμβούλιο) και το ''Consiglio Minore'' (Μικρό Συμβούλιο) τοοποίο απαρτιζόταν από μέλη της τοπικής αριστοκρατίας.<ref name=zorzi136/>
 
Υπήρχαν δέκα φρούρια σε όλα τα νησιά, με ένα σε κάθε νησί που χρησίμευε ως πρωτεύουσα. <ref name=FMS46/> Στην Κέρκυρα, πάραυτα, υπήρχαν τρία φρούρια· δύο μέσα στην πόλη της Κέρκυρας (Παλαιό και Νέο Φρούριο, ''Fortezza Vecchia'' και ''Fortezza Nuova'') και το [[Αγγελόκαστρο Κέρκυρας|Αγγελόκαστρο]].<ref name=FMS46/> Στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά υπήρχαν δύο, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου ή Φρούριο της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς (''Città di Cefalonia'') και το Φρούριο της Άσσου (''Fortezza d'Asso'') στο βόρειο μέρος.<ref name=FMS46/><ref>[http://romeartlover.tripod.com/Cefalonia.html Fortress of Cefalonia]</ref>
 
== Οικονομία ==
[[File:Corfcefzan.jpg|thumb|right|120px|Νόμισμα δύο σόλντι.]]
Η επτανησιακή οικονομία κατά την περίοδο της Ενετικής κυριαρχίας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εξαγωγή τοπικών προϊόντων.<ref>[[#refMcCabeHarlaftisMinoglou2005|McCabe, Harlaftis & Minoglou]], σελ.&nbsp;101.</ref> Το πιο σημαντικό από τα αγροτικά προϊόντα της Κέρκυρας ήταν το ελαιόλαδο. <ref>[[#refThiriet1975|Thiriet]], σελ.&nbsp;174–189.</ref> Στα νησιά της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς και της Ζακύνθου οι κυριότερες εξαγωγές αφορούσαν τις σταφίδες, το ελαιόλαδο και το κρασί.<ref>[[#refPartsch1890|Partsch]], σελ.&nbsp;97–98.</ref><ref>[[#refRulhière1800|Rulhière]], σελ.&nbsp;5.</ref> Ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα που εξάγονταν από όλα τα νησιά ήταν το ελαιόλαδο. Ελαιώνες είχαν φυτευτεί σε όλα τα νησιά κατά τη διάρκεια της Ενετικής περιόδου, καθώς το ελαιόλαδο ήταν σημαντικό για την οικονομία της Βενετίας.<ref name="Portfolio112">[[#refPortfolio1836|The Portfolio]], σελ.&nbsp;112.</ref> Παρά το γεγονός ότι η παραγωγή ήταν επιτυχής, η Δημοκρατία επέτρεπε την εξαγωγή του ελαιολάδου μόνο στη Βενετία.<ref name="Portfolio112"/> Στατιστικά για τα έτη 1766-1770 δείχνουν 1,.905,.917 ελιές στην Κέρκυρα, 113,.161 στη Ζάκυνθο, 38,.516 στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά, 44,.146 την Λευκάδα και 31,.884 στα Κύθηρα.<ref>[[#refMiller1908|Miller]], σελ.&nbsp;614.</ref>
 
Μολαταύτα, η εξαγωγή σταφίδας ήταν το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν κατά την Ενετική περίοδο. Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, η Ζάκυνθος, η ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά και ένα μέρος της Ιθάκης είχαν γίνει ένα σημαντικό κέντρο του εμπορίου σταφίδας.<ref>[[#refChristensen2000|Christensen]], σελ.&nbsp;40.</ref> Εξαιτίας του άγριου ανταγωνισμού μεταξύ Βενετίας και Ηνωμένου Βασιλείου, η Ενετοί απαγόρευσαν την ελεύθερη εξαγωγή σταφίδας από τα νησιά.<ref>[[#refFusaro1996|Fusaro]], σελ.&nbsp;161-168.</ref> Ένα άλλο μέτρο ήταν ο ''nuova imposta'', ένας βαρύς εξαγωγικός δασμός για τα ξένα πλοία.<ref>[[#refOrtalli1998|Ortalli]], σελ.&nbsp;205.</ref>
 
Το νόμισμα των νησιών κατά την Ενετική περίοδο ήταν η [[Βενετική λίρα]], όπως και στη Βενετία.<ref>[[#refLampros1968|Lampros]], σελ.&nbsp;11.</ref> Συγκεκριμένα, υπήρχε μια ειδική κυκλοφορία για τα Επτάνησα· από τη μία πλευρά του νομίσματος υπήρχε η πλήρης ή η σύντομη επιγραφή CORFU/CEFALONIA/ZANTE σε τρεις γραμμές. Η άλλη πλευρά του νομίσματος απεικονίζει τον φτερωτό λέοντα του Αγίου Μάρκου, κρατώντας την Αγία Γραφή στα μπροστινά του πόδια.<ref>[[#refLampros1968|Lampros]], σελ.&nbsp;12.</ref>
=== Θρησκεία ===
[[File:Katholikos Kathedrikos Naos ton Agion Christoforou kai Iakovou - Corfu (16 July 2010).jpg|thumb|right|150px|Η Καθολική Μητρόπολη της Κέρκυρας, έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Κέρκυρας, Ζακύνθου και Κεφαλληνίας.]]
Οι Βενετοί, όντας Καθολικοί, διατήρησαν τα προνόμια που απολάμβανε ο [[Καθολική Αρχιεπισκοπή Κερκύρας, Ζακύνθου - Κεφαλληνίας|Καθολικός κλήρος]] στα νησιά από την περίοδο της Παλατινής Κομητείας.<ref name="Miller208">[[#refMiller1921|Miller]], σελ.&nbsp;208.</ref> Οι Ρωμαιοκαθολικοί δεν ήταν μεγάλη κοινότητα και, κατά την Ενετική περίοδο, ήταν κυρίως συγκεντρωμένοι στην Κέρκυρα και στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά.<ref name="Miller209">[[#refMiller1921|Miller]], σελ.&nbsp;209.</ref> Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απόγονοι Ιταλών εποίκων αλλά υπήρχαν επίσης και περιπτώσεις αλλαγής δόγματος από ορθόδοξους.<ref name="Clogg26">[[#refClogg2002|Clogg]], σελ.&nbsp;26.</ref> Σύμφωνα με το νόμο, οι Έλληνες Ορθόδοξοι ιερείς και μοναχοί έπρεπε να δεχτούν τος Καθολικούς ως ανωτέρους τους,<ref name="Clogg26"/> ωστόσο οι Βενετοί έβαζαν τα συμφέροντα της Δημοκρατίας πάνω από τα συμφέροντα του Βατικανού.<ref name="Miller208"/> Επιπλέον, οι μεικτοί γάμοι μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων Χριστιανών ήταν επιτρεπτοί.<ref name="Miller209"/> Αυτοί ήταν οι δύο κυριότεροι παράγοντες για την παρακμή του Καθολικισμού στα Επτάνησα.<ref name="Miller209"/><ref>[[#refYoung1977|Young]], σελ.&nbsp;96.</ref>
 
Οι [[Εβραίοι]] ήταν επίσης αυτόχθονη θρησκευτική ομάδα στα νησιά κατά την Ενετική περίοδο. ήταν ακόμη λιγότεροι σε αριθμό από ότι οι Καθολικοί· το 1797 ο πληθυσμός των Εβραίων στην Κέρκυρα φαίνεται να είναι μόλις 2.000<ref>[[#refFitzMaurice1864|FitzMaurice]], σελ.&nbsp;52.</ref> Η Εβραϊκή παρουσία στην Κέρκυρα ανιχνεύεται από τον 12ο-13ο αιώνα.<ref>[[#refFitzMaurice1864|FitzMaurice]], σελ.&nbsp;47.</ref> Στην ΚεφαλλονιάΚεφαλονιά, υπάρχουν στοιχεία Εβραϊκής παρουσίας στην παλαιά πρωτεύουσα, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου, από τις αρχές του 17ου αιώνα.<ref>[[#refChasiotes1997|Chasiotes]], σελ.&nbsp;97.</ref> Όταν η πρωτεύουσα του νησιού μεταφέρθηκε στο Αργοστόλι, οι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν εκεί.<ref>[[#refFitzMaurice1864|FitzMaurice]], σελ.&nbsp;53.</ref>
 
=== Κοινωνική δομή ===
 
 
Αυτά τα πολιτισμικά κατάλοιπα της ενετικής περιόδου αποτέλεσαν και το κύριο αίτιο της επιθυμίας του [[Μπενίτο Μουσολίνι|Μουσολίνι]] να εντάξει τα Ιόνια Νησιά στο [[Βασίλειο της Ιταλίας (1861–1946)|Βασίλειο της Ιταλίας]].<ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;72.</ref><ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;84.</ref> Ακόμη και πριν το ξέσπασμα του [[ΒΠΠ|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] και του [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940-1941)|Ελληνοϊταλικού Πολέμου]], ο Μουσολίνι είχε εκφράσει την επιθυμία του για προσάρτηση των Ιονίων Νήσων ως μέρος των ευρύτερων σχεδίων του για μια [[Ιταλική Αυτοκρατορία]] με επίκεντρο την [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο Θάλασσα]].<ref>[[#refKnox1986|Knox]], p.&nbsp;140.</ref> Στις 15 Οκτωβρίου, σε ένα συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στο ''[[Palazzo Venezia]]'', έλαβε την τελική απόφαση για την κατάληψη της Ελλάδας.<ref>[[#refHoyt1994|Hoyt]], p.&nbsp;190.</ref> Αρχικός του στόχος ήταν η κατάληψη της Κέρκυρας, της Ζακύνθου και της ΚεφαλλονιάςΚεφαλονιάς.<ref>[[#refSchreiberStegemannVogel1995|Schreiber, Stegemann & Voge]], p.&nbsp;410.</ref> Μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της Ελλάδας, στις αρχές Απριλίου του 1941, οι εισβολείς διαίρεσαν τα εδάφη της σε τρεις κατοχικές ζώνες. Οι Ιταλοί κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των Ιονίων Νήσων.<ref>[[#refWeverGoethemWouters2006|Wever, Goethem & Wouters]], p.&nbsp;250.</ref> Ο Μουσολίνι ενημέρωσε τον Στρατηγό [[Κάρλο Τζελόσο]] ότι τα Ιόνια Νησιά θα αποτελούσαν ξεχωριστή [[Ιταλική Επαρχία]] μέσω μιας ''de facto'' προσάρτησης, ωστόσο οι Γερμανοί δεν ήσαν θετικοί σε ένα τέτοιο σενάριο.<ref name="Rodogno85">[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;85.</ref> Πάραυτα, οι ιταλικές Αρχές συνέχισαν απρόσκοπτα την προετοιμασία του εδάφους για την προσάρτηση αυτή.<ref name="Rodogno85"/> Τελικά, στις 22 Απριλίου του 1941, έπειτα από σειρά συζητήσεων μεταξύ γερμανικών και ιταλικών Αρχών, ο Γερμανός ''führer'' [[Αδόλφος Χίτλερ]] συμφώνησε στο να προχωρήσει η Ιταλία στην ''de facto'' προσάρτηση των νησιών.<ref>[[#refCorvajaMiller2008|Corvaja & Miller]], p.&nbsp;170.</ref><ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;104.</ref> Έκτοτε, και μέχρι το τέλος του πολέμου, τα νησιά υπέστησαν μια διαδικασία [[ιταλοποίηση|ιταλοποίησής]] τους σε όλους τους τομείς, από την τοπική τους διοίκηση έως την τοπική τους οικονομία.<ref>[[#refRodogno2006|Rodogno]], p.&nbsp;258.</ref>
 
== Παραπομπες ==
1.804

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης