Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γιόζεφ Κράμερ»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
Δεν συνηθίζεται να υπάρχει κενό ανάμεσα σε παραπομπές και σημεία στίξης. Κενά κατά κανόνα εισέρχονται μετά τα σημεία στίξης και όχι πριν. Διπλά κενά γενικά δεν χρησιμοποιούνται καθώς ούτως ή άλλως δεν φαίνονται στην ανάγνωση, αλλά μόνο στον επεξεργαστή.
μ (Δεν συνηθίζεται να υπάρχει κενό ανάμεσα σε παραπομπές και σημεία στίξης. Κενά κατά κανόνα εισέρχονται μετά τα σημεία στίξης και όχι πριν. Διπλά κενά γενικά δεν χρησιμοποιούνται καθώς ούτως ή άλλως δεν φαίνονται στην ανάγνωση, αλλά μόνο στον επεξεργαστή.)
{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Γιόζεφ Κράμερ''' ([[γερμανικά]]: Josef Kramer, 10 Νοεμβρίου 1906 - 13 Δεκεμβρίου 1945) ήταν Γερμανός εγκληματίας πολέμου, ο οποίος εργάστηκε στο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|στρατοπέδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου]] (από τις 8 Μαΐου 1944 έως τις 25 Νοεμβρίου 1944) και ήταν διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν|Μπέργκεν-Μπέλζεν]] (από τον Δεκέμβριο του 1944 έως την απελευθέρωσή του, στις 15 Απριλίου 1945). Συνελήφθη από τον Βρετανικό Στρατό στα τέλη του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου]], καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και κρεμάστηκε στη φυλακή του Χάμελιν από τον Βρετανό εκτελεστή [[Άλμπερτ Πιερπόιντ|Άλμπερτ Πιερπόιντ]].
 
== Πρώτα χρόνια ==
Ο Γιόζεφ Κράμερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο [[Μόναχο]] σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι γονείς του, Τεοντόρ και Μαρία Κράμερ, τον μεγάλωσαν ως «αυστηρό Ρωμαιοκαθολικό». <ref>Tom Segev: ''Die Soldaten des Bösen. Zur Geschichte der KZ-Kommandanten''. Reinbek bei Hamburg 1995, S. 63</ref> Το 1915, η οικογένεια μετακόμισε από το Μόναχο στο [[Άουγκσμπουργκ]], όπου ο Κράμερ πήγε στο σχολείο. Ξεκίνησε τη μαθητεία του ως ηλεκτρολόγος το 1920. Από το 1925 έως το 1933, εκτός από ένα διάστημα που εργάστηκε σε πολυκατάστημα και ως λογιστής, ήταν κυρίως άνεργος.
 
Έγινε μέλος του [[Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα|Ναζιστικού Κόμματος]] το 1931 και των [[Σούτσσταφφελ|SS]] το 1932. Η εκπαίδευσή του στα SS τον οδήγησε να γίνει φύλακας φυλακών και μετά το ξέσπασμα του πολέμου έγινε φρουρός στρατοπέδων συγκέντρωσης.
 
== Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος ==
Το 1934, διορίστηκε ως φύλακας στο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου|Νταχάου]]. Η προώθησή του ήταν γρήγορη, αποκτώντας ανώτερες θέσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν|Ζάξενχαουζεν]] και [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν|Μαουτχάουζεν-Γκούζεν]]. Έγινε βοηθός του [[Ρούντολφ Ες (διοικητής)|Ρούντολφ Ες]], ,του διοικητή του στρατοπέδου του Άουσβιτς το 1940.
 
=== [[Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ]] ===
Ο Κράμερ ορίστηκε Διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στρούτχοφ τον Απρίλιο του 1941. Το Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ ήταν το μοναδικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που ιδρύθηκε από τους Ναζί στη σημερινή γαλλική επικράτεια, αν και υπήρχαν γαλλικά στρατόπεδα διέλευσης όπως αυτό στο Ντρανσί. Εκείνη την εποχή, η περιοχή της Αλσατίας-Λωρραίνης στην οποία ιδρύθηκε είχε προσαρτηθεί από τη [[ναζιστική Γερμανία]].<ref>Karin Orth: ''Die Konzentrationslager-SS'', München 2004, S. 214.</ref>
 
Tον Αύγουστο του 1943 86 κρατούμενοι από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο Στρούτχοφ όπου και θανατώθηκαν για να ολοκληρωθεί η διαβόητη «συλλογή κρανίων και σκελετών» του καθηγητή ανατομίας Άουγκουστ Χιρτ στοΧιρττο [[Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου]]. <ref>https://www.nytimes.com/1945/10/10/archives/kramer-persists-in-denying-guilt-belsen-ruler-says-he-pon-dered.html ''The New York Times''</ref> 46 από αυτά τα άτομα προέρχονταν αρχικά από τη [[Θεσσαλονίκη]]. Οι θάνατοι των 86 κρατουμένων, σύμφωνα με τα λόγια του Χιρτ, «προκλήθηκαν» σε αυτοσχέδια εγκατάσταση αερίου στο Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ και τα πτώματά τους, 57 ανδρών και 29 γυναικών, στάλθηκαν στο Στρασβούργο. Ένα αρσενικό θύμα πυροβολήθηκε καθώς αγωνίστηκε για να αποφύγει την ασφυξία από το αέριο.<ref>Ernst Klee: ''Auschwitz. Täter, Gehilfen und Opfer und was aus ihnen wurde. Ein Personenlexikon'', Frankfurt am Main 2013, S. 233f</ref>
 
=== Άουσβιτς ===
Ο Κράμερ προήχθη στην τάξη του SS Hauptsturmführer το 1942 και, τον Μάιο του 1944, μετατέθηκε στο Άουσβιτς όπου περέμεινε από τις 8 Μαΐου 1944 έως τις 25 Νοεμβρίου 1944. <ref>http://www.holocaustresearchproject.org/othercamps/chainofcommand.html ''holocaustresearchproject.org''. Holocaust Education & Archive Research Team. Retrieved 19 October 2015.</ref> Μεταφέρθηκε εκεί για να διαχειριστεί τις αφίξεις των νέων κρατουμένων και την επιλογή θυμάτων για τους θαλάμους αερίων . Εκπαιδεύτηκε από τον Ες ως νεοδιορισμένος μαζί με τον [[Ρίχαρντ Μπερ]] <ref>Karin Orth: ''Die Konzentrationslager-SS'', München 2004, S. 247</ref> . Σύμφωνα με τον εισαγγελέα του δικαστηρίου που τον καταδίκασε, ,ο Κράμερ ήταν υπεύθυνος για τις δολοφονίες που διαπράχθηκαν στο Άουσβιτς όσο διάστημα βρισκόταν εκεί. <ref>Law Reports of Trials of War Criminals, Vol. II (1947). ''The Belsen Trial'' (PDF). London: The United Nations War Crimes Commission. p. 112 et. seq. Retrieved 16 July 2019.</ref> Στο Άουσβιτς, ο Κράμερ έγινε σύντομα γνωστός στους υφισταμένους του ως σκληρός προϊστάμενος. Ένας από τους κατηγορούμενους στη δίκη της Φρανκφούρτης, ο δόκτωρ Φραντς Λούκας, κατέθεσε ότι προσπάθησε να αποφύγει τις αναθέσεις που του έδωσε ο Κράμερ, επικαλούμενος στομαχικές και εντερικές διαταραχές. Όταν ο Λούκας είδε ότι το όνομά του είχε προστεθεί στη λίστα των ιατρών που θα αναλάμβαναν να μεταχειριστούν μια μεγάλη ομάδα κρατουμένων από την Ουγγαρία, αντιτάχθηκε έντονα. Ο Κράμερ αντέδρασε : "«Ξέρω ότι βρίσκεσαι υπό έρευνα για βοήθεια σε κρατούμενους. Τώρα σε διατάζω να πας στη ράμπα, και αν δε συμμορφωθείς με την εντολή, θα ζητήσω να συλληφθείς επιτόπου." » Η επιζήσασα του Άουσβιτς Όλγα Λένγκιελ είδε τον Κράμερ κατά τη διάρκεια μιας επιλογής γυναικών στο ιατρείο του γυναικείου στρατοπέδου. «Ενώ φόρτωνε τα σώματα στο φορτηγό έσπασε το κρανίο μιας γυναίκας με ένα χτύπημα».<ref>Hermann Langbein: ''Menschen in Auschwitz'', Frankfurt 1980, S. 363.</ref>»
 
=== Μπέλζεν ===
Τον Δεκέμβριο του 1944, ο SS-Hauptsturmführer Κράμερ μετατέθηκε από το Μπίρκεναου στο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν]], κοντά στο χωριό Μπέργκεν. Το Μπέλζεν αρχικά χρησίμευσε ως προσωρινό στρατόπεδο για όσους εγκατέλειπαν τη Γερμανία, αλλά κατά τη διάρκεια του πολέμου επεκτάθηκε για να χρησιμεύσει ως μέρος στέγασης αρρώστων και εκτοπισμένων από όλη τη βορειοδυτική Ευρώπη. Αν και δεν είχε θαλάμους αερίου, η κυριαρχία του Κράμερ ήταν τόσο σκληρή που έγινε γνωστός ως το "«τέρας του Μπέλζεν"». <ref>Celinscak, Mark (2015). ''Distance from the Belsen Heap: Allied Forces and the Liberation of a Concentration Camp''. Toronto: University of Toronto Press.</ref>
 
Επιπλέον, οι συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων κρατουμένων επιδεινώθηκαν λόγω της μειωμένης διατροφής και του υπερκορεσμού στους στρατώνες των κρατουμένων.
 
Προς το τέλος του πολέμου, το Μπέργκεν-Μπέλζεν ήταν μέρος προσέλευσης ατόμων που είχαν καταφτάσει από άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης , με αποτέλεσμα το στρατόπεδο να είναι εντελώς γεμάτο, και η ολοένα και πιο κακή κατάσταση του εφοδιασμού και οι επιδημίες να κοστίζουν πολλές ζωές. <ref>Karin Orth: ''Das System der nationalsozialistischen Konzentrationslager.'', Hamburg 2002, S. 268f.</ref>
 
Λίγο πριν από την απελευθέρωση του στρατοπέδου, ο Κράμερ είχε καταστρέψει τα αρχεία του γραφείου του διοικητή και έδωσε εντολή στους εξαντλημένους κρατούμενους να μαζέψουν τα χιλιάδες πτώματα που βρίσκονταν γύρω από τους χώρους του στρατοπέδου.<ref>Karin Orth: ''Das System der nationalsozialistischen Konzentrationslager.'', Hamburg 2002, S. 310.</ref>
 
Με την κατάρρευση της διοίκησης πολλοί φρουροί δραπέτευσαν και οι τρόφιμοι αφέθηκαν στη μοίρα τους. Τα πτώματα σάπιζαν παντού και οι αρουραίοι επιτίθονταν στους ζωντανούς οι οποίοι ήταν πολύ αδύναμοι. <ref>Kemp, Paul (1997). "The British Army and the Liberation of Bergen-Belsen 1945". In Reilly, Jo; Cesarani, David; Kushner, Tony; Richmond, Colin (eds.). ''Belsen in History and Memory''. Taylor & Francis. pp. 134–148</ref>
 
Ο Κράμερ παρέμεινε ακόμη και όταν οι Βρετανοί έφτασαν για να απελευθερώσουν το στρατόπεδο. Σωροί από πτώματα απλώνονταν σε όλο το στρατόπεδο, μαζικοί τάφοι, και οι καλύβες ήταν γεμάτες με φυλακισμένους σε κατάσταση απίσχνανσης.
 
Ένας Βρετανός αξιωματικός έδειξε το πιστόλι του στον Κράμερ και τον ανάγκασε να μεταφέρει έναν τραυματισμένο κρατούμενο στο νοσοκομείο. Στις 17 Απριλίου 1945, ο Κράμερ συνελήφθη, τέθηκε υπό κράτηση και μεταφέρθηκε μέσα από το στρατόπεδο δεμένος. Μετά από αρκετές ανακρίσεις, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο [[Τσελε|Τσέλε]] στις 18 Απριλίου 1945 .<ref>Karin Orth: ''Die Konzentrationslager-SS'', München 2004, S. 266.</ref> Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, ο Κράμερ έδωσε εύκολα πληροφορίες. Περιέγραψε το βιογραφικό του και σχολίασε επίσης τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν: Για παράδειγμα, παραδέχτηκε την δολοφονία 86 Εβραίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης [[Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ]]. Είπε πως απλά εκτελούσε εντολές χωρίς να αισθάνεται τίποτα.<ref>''Josef Kramer – Er hat nichts gefühlt''. In: Der Spiegel, </ref>
 
== Δίκη και εκτέλεση ==
Ο Κράμερ φυλακίστηκε στη φυλακή του Χάμελιν και μαζί με 44 άλλα μέλη του στρατοπέδου, δικάστηκε στη [[δίκη του Μπέλζεν]] από Βρετανικό στρατιωτικό δικαστήριο στο [[Λύνεμπουργκ]]. Η δίκη διήρκεσε αρκετές εβδομάδες από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του 1945. Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ανίτα Λάσκερ κατέθεσε ότι ο Κράμερ συμμετείχε σε επιλογές κρατουμένων για τους θαλάμους αερίων. <ref>''Law reports of trials of war criminals, selected and prepared by the United Nations War Crimes Commission – Volume II, The Belsen Trial'' (PDF)</ref> Η Ροζίνα Κράμερ, η σύζυγος του, έφτασε στο Λύνεμπουργκ ως η μοναδική μάρτυρας υπεράσπισης του.<ref>https://www.iwm.org.uk/collections/item/object/205078763</ref>
 
Στις 17 Νοεμβρίου, 1945, ο Κράμερ καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Δέκα ημέρες αργότερα, υπέβαλε αίτηση για επιείκεια στον Στρατηγό [[Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ]], η οποία δεν έγινε δεκτή. Σε αυτήν, ο Κράμερ κατηγόρησε τους προϊσταμένους του για τις καταστροφικές συνθήκες στο Μπέργκεν-Μπέλζεν και αναφέρθηκε στις σχετικές με τον πόλεμο συνθήκες. Περιέγραψε τον εαυτό του ως παραλήπτη εντολών που έπρεπε να εκπληρώσει το καθήκον του με «αυτοθυσία» και «χωρίς εκτίμηση». <ref>Karin Orth: ''Die Konzentrationslager-SS'', München 2004, S. 280f.</ref> Ζήτησε επιείκεια επισημαίνοντας τα εξής: «1.) Είμαι εντελώς αθώος για τα εγκλήματα για τα οποία έχω κατηγορηθεί σχετικά με το Μπέργκεν-Μπέλζεν και το Άουσβιτς. 2.) Δεν είμαι εγκληματίας πολέμου. 3.) Δεν σκότωσα κανέναν με δική μου πρωτοβουλία. 4.) Ήμουν μόνο στρατιώτης και ως εκ τούτου εκτελούσα τις εντολές των ανωτέρων μου. <ref>Gnadengesuch von Josef Kramer am 27. November 1945 an Bernard Montgomery. Zitiert nach: Karin Orth: ''Die Konzentrationslager-SS'', München 2004, S. 281.</ref>
 
Απαγχονίστηκε στη φυλακή του Χάμελιν από τον [[Άλμπερτ Πιερπόιντ]] στις 13 Δεκεμβρίου 1945, σε ηλικία 39 ετών. <ref>Ernst Klee: ''Auschwitz. Täter, Gehilfen und Opfer und was aus ihnen wurde. Ein Personenlexikon'', Frankfurt am Main 2013, S. 233f.</ref>
 
== Παραπομπές ==
4.957

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης