Αλλαγές

Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 1943 οι Γερμανοί είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο Τίτο ήταν ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος τους. Ο Γερμανός απεσταλμένος [[Χέρμαν Νόιμπαχερ]] κατάφερε να συνάψει μυστικές συμφωνίες με τέσσερις από τους διοικητές του Μιχαήλοβιτς για την παύση των εχθροπραξιών για περιόδους πέντε έως δέκα εβδομάδων. Οι Γερμανοί το ερμήνευσαν ως ένδειξη αδυναμίας από το κίνημα του Μιχαήλοβιτς. Οι εκεχειρίες κρατήθηκαν μυστικές, αλλά ήρθαν σε γνώση των Βρετανών μέσω αποκρυπτογραφήσεων. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Μιχαήλοβιτς είχε αναμειχθεί ή τις είχε εγκρίνει, αν και η Βρετανική Στρατιωτική Μυστική Υπηρσεία βρήκε ότι ήταν πιθανό να «εθελοτυφλούσε».{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=197–199}} Στα τέλη Οκτωβρίου τα σήματα από την περιοχή που αποκρυπτογραφήθηκαν στο Κάιρο είχαν αποκαλύψει ότι ο Μιχαήλοβιτς είχε σε παραγγείλει όλες τις μονάδες Τσέτνικ να συνεργαστούν με τη Γερμανία ενάντια στους Παρτιζάνους{{sfn|Hinsley|1993|p=358}}. Αυτή η εντολή για συνεργασία αρχικά αποκρυπτογραφήθηκε από τους Γερμανούς, και περιελήφθη στην Πολεμική Επιθεώρηση ''Oberkommando der Wehrmacht''{{sfn|Schramm|1963|pp=1304}}.{{efn|name=quote from KTB OKW}}
 
Οι Βρετανοί ανησυχούσαν όλο και περισσότερο για το γεγονός ότι οι Τσέτνικ ήταν πιο πρόθυμοι να πολεμήσουν τους Παρτιζάνους παρά τους στρατιώτες του Άξονα. Κατά την [[Διάσκεψη της Μόσχας (1943)|Τρίτη Διάσκεψη της Μόσχας]] τον Οκτώβριο του 1943 ο [[Άντονι Ήντεν]] εξέφρασε ανυπομονησία για την έλλειψη δράσης του Μιχαήλοβιτς{{sfn|Roberts|1973|pp=157–160}}. Η αναφορά του Φίτζροϊ Μακλήν, αξιωματικού-συνδέσμου στους Παρτιζάνους, έπεισε τον Τσόρτσιλ ότι οι δυνάμεις του Τίτο ήταν η πιο αξιόπιστη ομάδα αντίστασης. Η αναφορά του Τσαρλς Aρμστρονγκ, αξιωματικού-συνδέσμου στο Μιχαήλοβιτς, έφτασε πολύ αργά για να την πάρει ο Άντονι Ήντεν στη [[Διάσκεψη της Τεχεράνης]] στα τέλη Νοεμβρίου του 1943, αν και ο Στέβαν K. Πάβλοβιτς πιστεύει ότι πιθανόν θα ήταν ανεπαρκές να αλλάξει την άποψη του ΤσόρτσιλΤσώρτσιλ. Στην Τεχεράνη ο ΤσόρτσιλΤσώρτσιλ υποστήριξε τους Παρτιζάνους, ενώ ο [[Ιωσήφ Στάλιν]] εξέφρασε περιορισμένο ενδιαφέρον, αλλά συμφώνησε ότι θα πρέπει να λάβουν τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη.{{sfn|Pavlowitch|2007|pp=191–192}}
 
Στις 10 Δεκεμβρίου ο Τσώρτσιλ συναντήθηκε με τον βασιλιά Πέτρου Β στο Λονδίνο και του είπε ότι διέθετε αδιάσειστες αποδείξεις για τη συνεργασία του Μιχαίλοβιτς με τον εχθρό και ότι ο Μιχαίλοβιτς πρέπει να απομακρυνθεί από το γιουγκοσλαβικό υπουργικό συμβούλιο. Επίσης, στις αρχές Δεκεμβρίου, ο Μιχαΐλοβιτς κλήθηκε να αναλάβει μια σημαντική αποστολή δολιοφθοράς εναντίον των σιδηροδρόμων, η οποία αργότερα ερμηνεύτηκε ως μια "τελευταία ευκαιρία" για να εξαγοράσει τον εαυτό του. Ωστόσο, ενδεχομένως να μην συνειδητοποιήσει πώς εξελίχθηκε η πολιτική των συμμάχων, απέτυχε να δώσει το πράσινο φως. [149] Στις 12 Ιανουαρίου 1944, η ΣΟΕ στο Κάιρο έστειλε έκθεση στο Υπουργείο Εξωτερικών, λέγοντας ότι οι διοικητές του Μιχαίλοβιτς είχαν συνεργαστεί με Γερμανούς και Ιταλούς και ότι ο ίδιος ο Μιχαΐλοβιτς είχε απαρνηθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις ενέκρινε τις πράξεις τους. Αυτό επιτάχυνε την απόφαση της Βρετανίας να αποσύρει τους τριάντα αξιωματικούς συνδέσμους στον Μιχαίλοβιτς [150]. Η αποστολή αποσύρθηκε ουσιαστικά την άνοιξη του 1944. Τον Απρίλιο, ένας μήνας πριν από την αναχώρησή του, ο αξιωματικός-σύνδεσμος Armstrong σημείωσε ότι ο Μιχαίλοβιτς είχε ενεργήσει ως επί το πλείστον στην προπαγάνδα ενάντια στον άξονα, ότι είχε χάσει πολλές περιπτώσεις για σαμποτάζ τους τελευταίους έξι ή οκτώ μήνες και ότι οι προσπάθειες πολλών ηγετών του Chetnik να ακολουθήσουν τις εντολές του Μιχαίλοβιτς για αδράνεια είχαν εξελιχθεί σε συμφωνήματα μη επιθετικότητας με τα στρατεύματα του Άξονα, αν και η αποστολή δεν είχε καμία απόδειξη συνεργασίας με τον εχθρό [151].
 
Εν τω μεταξύ, ο Mihailović προσπάθησε να βελτιώσει την οργάνωση του κινήματος του. Στις 25 Ιανουαρίου 1944, με τη βοήθεια του Živko Topalović, διοργάνωσε στο Ba, ένα χωριό κοντά στην Ravna Gora, μια συνάντηση του Chetnik που αποσκοπούσε επίσης στην απομάκρυνση της σκιάς του προηγούμενου συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στο Μαυροβούνιο. Στο συνέδριο συμμετείχαν 274 άτομα, που εκπροσωπούσαν διάφορα κόμματα και αποσκοπούσαν να αντιδράσουν κατά της αυθαίρετης συμπεριφοράς ορισμένων διοικητών. Η οργάνωση μιας νέας, δημοκρατικής, ενδεχομένως ομοσπονδιακής, Γιουγκοσλαβίας, αναφέρθηκε, παρόλο που οι προτάσεις παρέμειναν ασαφείς και έγινε ακόμη έφεση για να προσχωρήσει η KPJ. Η διοικητική δομή του Chetnik αναδιοργανώθηκε επίσημα. Ο Đurišić εξακολουθούσε να είναι υπεύθυνος για το Μαυροβούνιο και το Đujić της Δαλματίας, αλλά ο Jevđević αποκλείστηκε. Οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι αντέδρασαν στο συνέδριο διεξάγοντας μια επιχείρηση εναντίον των Τσέτνικων στη βόρεια Σερβία το Φεβρουάριο, σκοτώνοντας 80 και καταλαμβάνοντας το 913. [152]
 
Μετά τον Μάιο και την απόσυρση της βρετανικής αποστολής, ο Μιχαίλοβιτς συνέχισε τη μετάδοση ραδιοφωνικών μηνυμάτων στους Συμμάχους και στην κυβέρνησή του, αλλά δεν έλαβε πλέον απαντήσεις.
 
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1944, ο Mihailović διέταξε τις δυνάμεις του να συνεργαστούν με το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) και την 60η Μοίρα Μεταφορέων Στρατιωτών (TCS) για την επιτυχή διάσωση εκατοντάδων υποβαθμισμένων συμμαχικών αερομεταφορέων από τον Αύγουστο έως το Δεκέμβριο του 1944. [153] [154] γι 'αυτό, απονεμήθηκε μετά θάνατον η Legion of Merit από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Harry S. Truman. Λεπτομέρειες αυτής της αποστολής διάσωσης περιγράφονται στο The Forgotten 500, του Gregory A. Freeman, που δημοσιεύτηκε το 2007. [1]
 
Σύμφωνα με τον ιστορικό Marko Attila Hoare, "Σε άλλες περιπτώσεις όμως, οι Chetniks του Μιχαίλοβιτς έσωσαν γερμανούς αερομεταφορείς και τους παρέδωσαν με ασφάλεια στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ... Οι Αμερικανοί, με ασθενέστερη παρουσία νοημοσύνης στα Βαλκάνια από τους Βρετανούς, με την πραγματικότητα του εμφυλίου πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, και ως εκ τούτου ήταν λιγότερο ενθουσιώδεις για την εγκατάλειψη του αντι-κομμουνιστικού Μιχαΐλοβιτς από τη Βρετανία και πιο επιφυλακτικοί προς τους Παρτιζάνες ». Πολλοί Γιουγκοσλάβοι εκκενώθηκαν επίσης στην επιχείρηση Halyard, μαζί με τον Topalović. προσπάθησαν να αντλήσουν περισσότερη υποστήριξη στο εξωτερικό για το κίνημα του Mihailović, αλλά αυτό ήρθε πολύ αργά για να αναστρέψει την πολιτική των συμμάχων. [155] Οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν επίσης μια αποστολή πληροφοριών στον Μιχαϊλόβιτς τον Μάρτιο, αλλά αποσύρθηκαν αφού ο Τσόρτσιλ ενημέρωσε τον Ρούσβελτ ότι όλη η υποστήριξη πρέπει να διατεθεί στον Τίτο και ότι θα συνέβαινε "πλήρες χάος" εάν οι Αμερικανοί υποστήριζαν επίσης τον Μιχαϊλόβιτς [153]
 
Τον Ιούλιο, ο Ivan Šubašić σχημάτισε τη νέα γιουγκοσλαβική εξόριστη κυβέρνηση, η οποία δεν περιλάμβανε τον Μιχαίλοβιτς ως υπουργό. Ο Μιχαϊλόβιτς, ωστόσο, παρέμεινε ο επίσημος προϊστάμενος του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Στις 29 Αυγούστου, κατόπιν σύστασης της κυβέρνησής του, ο βασιλιάς Πέτερ διέλυσε με βασιλικό διάταγμα την Ανώτατη Διοίκηση, καταργώντας κατά συνέπεια τη θέση του Μιχαίλοβιτς. Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο βασιλιάς Πέτρος έστειλε ένα μήνυμα από το Λονδίνο, ανακοινώνοντας την ουσία του διατάγματος της 29ης Αυγούστου και καλώντας όλους τους Σέρβους, τους Κροάτες και τους Σλοβένους να «ενταχθούν στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό υπό την ηγεσία του στρατάρχη Τίτο». Ανακήρυξε επίσης ότι καταδίκασε σθεναρά την "κατάχρηση του ονόματος του βασιλιά και της εξουσίας του Κορώνα με την οποία έγινε προσπάθεια να δικαιολογήσει τη συνεργασία με τον εχθρό". Αν και ο βασιλιάς δεν ανέφερε τον Μιχαϊλόβιτς, ήταν σαφές ποιος εννοούσε. Σύμφωνα με το δικό του λογαριασμό, ο Πέτρος είχε αποκτήσει μετά από έντονες συνομιλίες με τους Βρετανούς να μην πει μια λέξη άμεσα εναντίον του Μιχαΐλοβιτς. Το μήνυμα είχε καταστρεπτική επίδραση στο ηθικό των Τσέτνικων. Πολλοί άνδρες άφησαν τον Μιχαλοβίκο μετά την εκπομπή. άλλοι παρέμειναν από την πίστη σε αυτόν. [156]
 
== Παραπομπές ==
Ανώνυμος χρήστης

Μενού πλοήγησης