Αλλαγές

Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
6 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 1 έτος
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
|ηγέτης1 = [[Χλωδοβίκος Α΄]]
|έτος_ηγέτης2 = 613–629
|ηγέτης2 = [[ΚλοθάριοςΧλωτάριος Β΄]]
|έτος_ηγέτης3 = 629–639
|ηγέτης3 = [[Δαγοβέρτος Α΄]]
 
[[File:Division of Gaul - 511.jpg|thumb|250px|Ο διαμοιρασμός της Φραγκίας με το θάνατο του Χλωδοβίκου (511). Τα βασίλεια δεν είναι γεωγραφικές ενότητες, γιατί δημιουργήθηκαν σε μια προσπάθεια να φτιαχτούν ίσες φορολογικές περιφέρειες. Η διαφορά στο μέγεθος φανερώνει τη συγκέντρωση των ρωμαϊκών φορολογικών περιφερειών.]]
Οι γιοι του Χλωδοβίκου έκαναν πρωτεύουσες στην κυρίως Φραγκική χώρα στη βορειοανατολική Γαλατία: ο Θεοδέριχος στη [[Ρενς]], ο Χλωδόμερος στην [[Ορλεάνη]], ο Χιλδερβέρτος στο [[Παρίσι]], και ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος στο Σουασόν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στο Φραγκικό βασίλειο ενσωματώθηκαν οι Θουρίγγιοι (532), οι [[Βουργουνδοί]] (534), και οι [[Σάξονες]] και οι [[Φρίσσιοι]] (περίπου 560). Οι φυλές πέρα από το Ρήνο ήταν χαλαρά συνδεδεμένοι με την Φραγκική κυριαρχία, και ενώ υπήρχε περίπτωση να αναγκαστούν να συνεισφέρουν στις Φραγκικές στρατιωτικές προσπάθειες, σε περιόδους που υπήρχαν αδύναμοι βασιλείς ήταν εκτός ελέγχου και ίσως επεδίωκαν και ανεξαρτησία. Η εδαφική ακεραιότητα όμως του Βουργουνδικού Βασιλείου διατηρήθηκε από τους Φράγκους, και μετατράπηκε σε μία από τις πρωτεύουσες περιφέρειές τους, ενσωματώνοντας την κεντρική περιοχή του βασιλείου του Χλωδόμερου με την πρωτεύουσά του στην Ορλεάνη.
 
Τα αδέλφια είχαν μόνο μικρά διαστήματα φιλικών σχέσεων και συχνότερα σχέσεις αντιπαλότητας. Με τον πρόωρο θάνατο του Χλωδόμερου, ο αδελφός του ΚλοθάριοςΧλωτάριος δολοφόνησε τους νεαρούς γιους του (πρώτου) ώστε να πάρει εκείνος το μερίδιο του βασιλείου που άφησε ο αδελφός του, το οποίο, όπως ήταν σύνηθες, μοιραζόταν μεταξύ των άλλων αδελφών. Ο Θεοδέριχος πέθανε το 534, αλλά ο γιος του Θεοδοβέρτος Α΄ μπόρεσε να υπερασπιστεί την κληρονομιά του, από την οποία διαμορφώθηκε το μεγαλύτερο από τα Φραγκικά υπό-βασίλεια και ο πυρήνας του κατοπινού βασιλείου της [[Αυστρασία]]ς.
 
Ο Θεοδοβέρτος ήταν ο πρώτος Φράγκος βασιλιάς που διέκοψε επίσημα τους δεσμούς του με την [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία]], με το να κόψει χρυσά νομίσματα με την δικιά του μορφή, και αποκαλώντας τον εαυτό του ''magnus rex'' (μεγάλος βασιλιάς) λόγω της υποτιθέμενης επικυριαρχίας του σε μέρη τόσο μακρινά όσο η Παννονία. Ο Θειδιβέρτος ενεπλάκη στον Γοτθικό Πόλεμο (535-554) στην πλευρά των Γέπιδων και των [[Λομβαρδοί|Λομβαρδών]] εναντίον των [[Οστρογότθοι|Οστρογότθων]], λαμβάνοντας τις (πρώην ρωμαϊκές) επαρχίες της Rhaetia, Noricum, και μέρος από την περιοχή του [[Βένετο]].
 
==== ΚλοθάριοςΧλωτάριος ====
Ο γιος και διάδοχος του Θεοδοβέρτου Θεοδοβάλδος, μπόρεσε να διατηρήσει την κληρονομιά του, και με το θάνατό του όλο το απέραντο βασίλειό του πέρασε στον ΚλοθάριοΧλωτάριο, υπό τον οποίο μετά το θάνατο και του Χιλδερβέρτου το 558 το Φραγκικό Βασίλειο ενώθηκε ξανά υπό την ηγεμονία ενός και μόνο βασιλιά.
 
[[File:Division of Gaul - 561.jpg|thumb|250px|Ο διαχωρισμός της Γαλατίας στο θάνατο του ΚλοθάριουΧλωτάριου (561). Ενώ ο δεύτερος διαμοιρασμός δημιούργησε πιο ενοποιημένες περιοχές γεωγραφικά, ο πολύπλοκος διαμοιρασμός της [[Προβηγκία]]ς δημιούργησε πολλά προβλήματα για τους ηγεμόνες της [[Βουργουνδοί|Βουργουνδίας]] και της [[Αυστρασία]]ς.]]
 
Το 561 πέθανε ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος και το βασίλειό του διαμοιράστηκε, μια ‘επανάληψη’ των γεγονότων πενήντα χρόνια πριν, μεταξύ των τεσσάρων γιων του, με τις κύριες πόλεις να παραμένουν οι ίδιες. Ο μεγαλύτερος γιος του Χαριβέρτος Α΄ κληρονόμησε το βασίλειο με την πρωτεύουσα στο Παρίσι, και βασίλευσε σε όλη την δυτική Γαλατία. Ο δεύτερος γιος του, Γκουντράμος (ή Γκούντραμ), κληρονόμησε το παλιό βασίλειο των Βουργουνδών, μαζί με τη γη στην κεντρική Γαλλία γύρω από την παλιά πρωτεύουσα Ορλεάνη, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της [[Προβηγκία]]ς.
 
Η υπόλοιπη Προβηγκία, δηλαδή η περιοχή Οβέρν (Auvergne) και η ανατολική Ακουϊτανία πήγε στον τρίτο γιο του, Σιγιβέρτο Α΄, ο οποίος κληρονόμησε επίσης την Αυστρασία με τις κυριότερες πόλεις της, [[Ρενς]] και [[Μετς]]. Το μικρότερο βασίλειο ήταν αυτό της Σουασόν, το οποίο πήγε στον νεότερο γιο, Χιλπέριχο Α΄. Αυτό το βασίλειο που ηγεμόνευε ο Χιλπέριχος στο θάνατό του (584) έγινε ο πυρήνας της κατοπινής [[Νευστρία]]ς.
Αυτός ο δεύτερος τετραμερής διαμοιρασμός διαλύθηκε σύντομα από τους πολέμους μεταξύ των αδελφών, που έγινε κυρίως λόγω της δολοφονίας της Γαλεσουίνθα, πρώτης γυναίκας του Χιλπέριχου, κατά τις φήμες από την ερωμένη και δεύτερη γυναίκα του Φρεδεγόνδη. Η αδελφή της Γαλεσουίνθα και γυναίκα του Σιγιβέρτου Βρουγχίλδη, παρακίνησε τον άντρα της σε πόλεμο, και αυτή η σύγκρουση μεταξύ των δύο γυναικών θα επηρέαζε αρνητικά τις σχέσεις μέχρι τον επόμενο αιώνα. Ο Γκουντράμος επεδίωξε να διατηρήσει την ειρήνη, αν και προσπάθησε δύο φορές (το 585 και το 589) να κατακτήσει τη Σεπτιμανία από του Γότθους, γνωρίζοντας και τις δύο φορές την ήττα.
 
Όλοι οι υπόλοιποι αδελφοί επωφελήθηκαν από το θάνατο του Χαριβέρτου, αλλά ο Χιλπέριχος μπόρεσε επιπλέον να επεκτείνει την εξουσία του όσο διαρκούσε ο πόλεμος, υποτάσσοντας ξανά τους Βρετόνους. Μετά το θάνατό του, ο Γκουντράμος χρειάστηκε εκ νέου να τους αναγκάσει σε υποταγή. Το 587 η Συνθήκη του Αντελό—το κείμενο που αναφέρεται ξεκάθαρα σε ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο ως ''Francia''—μετακύ της Βρουγχίλδης και του Γκουντράμου εξασφάλισε την προστασία του ανήλικου γιου της Χιλδεβέρτου Β΄, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον δολοφονημένο Σιγιβέρτο (575). Η επικράτεια του Γκουντράμου μαζί με αυτή του Χιλδεβέρτου ήταν τριπλάσια από το μικρό βασίλειο του διαδόχου του Χιλπέριχου, ΚλοθάριουΧλωτάριου Β΄. Από αυτή την περίοδο η Φραγκία πήρε το τριμερή χαρακτήρα που θα είχε από δω και πέρα στη ιστορία της, δηλαδή το να αποτελείται από τη Νευστρία, Αυστρασία, και Βουργουνδία.
 
[[File:Division of Gaul - 587.jpg|thumb|250px|Η Γαλατία όπως προέκυψε από τη Συνθήκη του Αντελό (587). Ακολούθησε το διαχωρισμό του βασιλείου του Χαριβέρτου μεταξύ των υπόλοιπων αδελφών του. Έδωσε το μερίδιο του Γκουντράμου μαζί με το Πουατού και την Τουρέν στον Χιλδεβέρτο με αντάλλαγμα μεγάλες εκτάσεις στη νότια και κεντρική [[Ακουιτανία|Ακουϊτανία]].]]
 
==== Διαχωρισμός της Φραγκίας στη Νευστρία, Αυστρασία και Βουργουνδία====
Όταν ο Γκουντράμος πέθανε το 592, η Βουργουνδία πέρασε ολόκληρη στον Χιλδεβέρο, αλλά αυτός πέθανε τρία μόλις χρόνια μετά, το 595. Οι δύο γιοί του διαμοίρασαν το βασίλειο, με το μεγαλύτερο Θεοδοβέρτο Β΄ να παίρνει την Αυστρασία συν το μέρος της Ακουϊτανίας του Χιλδεβέρτου, και τον νεότερο αδελφό Θεοδέριχο Β΄ να κληρονομεί τη Βουργουνδία και την Ακουϊτανία του Γκουντράμου. Ενωμένοι οι δύο αδελφοί επιχείρησαν να απομακρύνουν το ξάδελφο του πατέρα τους, τον ΚλοθάριοΧλωτάριο Β΄από την εξουσία και το κατάφεραν, κατακτώντας το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου του, περιορίζοντάς τον σε μερικές μόνο πόλεις, αλλά αποτυγχάνοντας να τον συλλάβουν.
 
Το 599 κατατρόπωσαν τις δυνάμεις του στην Ντορμέλ και κατέλαβαν την επαρχία της Ντεντελέν (Dentelin), αλλά μετά οι σχέσεις τους χάλασαν, και πέρασαν τον υπόλοιπο χρόνο της βασιλείας τους σε σύγκρουση, υποκινούμενοι συχνά από τη γιαγιά τους Βρουγχίλδη, η οποία οργισμένη από την αποπομπή της από την Αυλή του Θεοδοβέρτου, έπεισε τον Θεοδέριχο να τον εκθρονίσει και να τον σκοτώσει. Αυτό το έκανε το 612 και έτσι όλο το βασίλειο του πατέρα του Χιλδεβέρτου το κυβερνούσε και πάλι ένα άτομο. Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ, γιατί πέθανε την παραμονή της εκστρατείας εναντίον τού του το ΚλοθάριουΧλωτάριου το 613, αφήνοντας έναν ανήλικο γιο, τον Σιγιβέρτο Β΄.
 
Κατά τη διάρκεια των βασιλειών τους, ο Θεοδοβέρτος και ο Θεοδέριχος εκστράτευαν επιτυχώς στην [[Γασκώνη]] όπου είχαν ιδρύσει το [[Δουκάτο της Γασκώνης]], και είχαν υποτάξει τους [[Βάσκοι|Βάσκους]] (602). Η κατάκτηση της Γασκώνης στην αρχή περιελάμβανε και εδάφη νότια των [[Πυρηναία|Πυρηναίων]], συγκεκριμένα την [[Μπισκάγια]] και την [[Γκιπούθκοα]], περιοχές οι οποίες χάθηκαν στους Βησιγότθους το 612.
Στην άλλη μεριά του βασιλείου του, η Αλεμάννοι είχαν νικήσει τον Θεοδέριχο σε μια εξέγερση, και οι Φράγκοι χάνανε τον έλεγχο των φυλών πέρα από το Ρήνο. Το 610 ο Θεοδοβέρτος είχε αποσπάσει το [[Δουκάτο της Αλσατίας]] από τον Θεοδέριχο, αρχίζοντας μια μακρά περίοδο διαμάχης για το ποιος θα κατείχε την Αλσατία, τη Βουργουνδία και την Αυστρασία, η οποία θα τερματιζόταν τα τέλη του 7ου αιώνα.
 
Κατά την σύντομη περίοδο που ο Σιγιβέρτος ήταν ανήλικος στην εξουσία, ήρθε στο προσκήνιο το αξίωμα του [[Μαγιορδόμος|Κυρίου του Παλατιού]], το οποίο ήταν παρόν κάποιες φορές στο βασίλειο των Φράγκων, με μερίδα ευγενών να συνασπίζονται γύρω από τους Warnachar, Rado και Πεπίνο Α΄ του Λάντεν για να δώσουν το βασίλειο στον ΚλοθάριοΧλωτάριο και να απομακρύνουν τη Βρουγχίλδη, αντιβασιλέα του ανήλικου Σιγιβέρτου, από την εξουσία. Ο Warnachar ήταν ο ίδιος ήδη Μαγιορδόμος του παλατιού της Αυστρασίας, ενώ ο Rado και Πεπίνος θα ανταμείβονταν και αυτοί με το αξίωμα του Μαγιορδόμου, μετά από την επιτυχή ανατροπή του 10χρονου βασιλιά από τον ΚλοθάριοΧλωτάριο, και τη θανάτωση αυτού και της Βρουγχίλδης.
 
==== Βασιλεία του ΚλοθάριουΧλωτάριου Β΄ ====
Αμέσως μετά τη νίκη του, ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος εξέδωσε το Έδικτο του Παρισιού (614), το οποίο γενικά έχει θεωρηθεί ως παραχώρηση προς την αριστοκρατία, αν και αυτή η άποψη έχει πρόσφατα δεχτεί κριτική. Το Έδικτο είχε σκοπό να εγγυηθεί τη δικαιοσύνη και το τέλος της διαφθοράς στην κυβέρνηση, αλλά επίσης παγίωσε τις τοπικές διαφορές μεταξύ των τριών βασιλείων της Φραγκίας και ίσως έδωσε στους ευγενείς μεγαλύτερο έλεγχο στους διορισμούς δικαστικών.
 
Ως το 623 οι Αυστρασιανοί άρχισαν να ζητούν επίμονα δικό τους βασιλιά, καθώς ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος συχνά ήταν απών από το βασίλειο, και επειδή λόγω της ανατροφής του και την προηγούμενη ηγεμονία του στο λεκανοπέδιο του Σηκουάνα, στην Αυστρασία ήταν λίγο πολύ ξένος. Έτσι, ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος τους παραχώρησε ότι ο γιος του Δαγοβέρτος Α΄ θα ήταν ο βασιλιάς τους, και ανακηρύχτηκε κατόπιν σύντομα από τους πολεμιστές της Αυστρασίας ως τέτοιος με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Όμως, ενώ ο Δαγοβέρτος ασκούσε πραγματική εξουσία στο βασίλειό του της Αυστρασίας, ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος διατηρούσε τον τελικό έλεγχο όλου του Φραγκικού Βασιλείου.
 
[[File:Frankish kingdoms in 628.jpg|thumb|250px|Το Φραγκικό βασίλειο της [[Ακουιτανία|Ακουϊτανίας]] (628), με πρωτεύουσα την [[Τουλούζη]]. Περιελάμβανε την [[Γασκώνη]] και ήταν η βάση του κατοπινού [[Δουκάτο της Ακουϊτανίας|Δουκάτου της Ακουϊτανίας]].]]
Κατά τη διάρκεια της κοινής βασιλείας του ΚλοθάριουΧλωτάριου και του Δαγοβέρτου, οι οποίοι έχουν αποκαλεστεί "οι τελευταίοι Μεροβίγγειοι που κυβέρνησαν", οι Σάξονες, οι οποίοι είχαν μια χαλαρή σύνδεση με τη Φραγκία από τα τέλη του 550, εξεγέρθηκαν υπό την ηγεσία του Berthoald, Δούκα της Σαξονίας, ηττήθηκαν και ενσωματώθηκαν ξανά στο βασίλειο με τις συνδυασμένες ενέργειες πατέρα και γιού. Όταν πέθανε ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος το 628, ο Δαγοβέρτος σύμφωνα με τις επιθυμίες του πρώτου, παραχώρησε ένα υπό-βασίλειο στον μικρότερο αδελφό του Χαριβέρτο Β΄. Αυτό το υπό-βασίλειο, που αποκαλείται κοινώς Ακουϊτανία, ήταν μία νέα δημιουργία.
 
==== Δαγοβέρτος Α΄ ====
Το υπό-βασίλειο της Ακουϊτανίας αντιστοιχούσε στο νότιο μισό της παλιάς Ρωμαϊκής επαρχίας της Ακουϊτανίας και η πρωτεύουσά του ήταν η [[Τουλούζη]]. Άλλες πόλεις του βασιλείου ήταν η Καχόρς, Αζέ, Περιζό, [[Μπορντό]] και Σετ, ενώ το [[Δουκάτο της Γασκώνης]] ανήκε επίσης στο βασίλειο. Ο Χαριβέρτος εκστράτευσε με επιτυχία εναντίον των Βάσκων, αλλά μετά το θάνατό του αυτοί εξεγέρθηκαν ξανά (632), ενώ την ίδια περίοδο ξεσηκώθηκαν εναντίον των Φράγκων και οι Βρετόνοι. Ο ηγέτης τους Judicael ap Hoel υποχώρησε και έκανε ειρήνη με τους Φράγκους, και πλήρωσε φόρο υποτέλειας, αφού ο Δαγοβέρτος τον απείλησε ότι θα στείλει στρατό εναντίον του (635). Την ίδια χρονιά ο Δαγοβέρτος έστειλε στρατό για να υποτάξει τους Βάσκους, κάτι που κατάφερε.
 
Στο μεταξύ, ο Δαγοβέρτος έβαλε να δολοφονήσουν διάδοχο του Χαριβέρτου Χιλπέριχο ενώ ήταν βρέφος, και επανένωσε το Φραγκικό βασίλειο το 632, αν και αναγκάστηκε από την ισχυρή αριστοκρατία της Αυστρασίας να τους παραχωρήσει το γιο του Σιγιβέρτο Γ΄ ως υπό-βασιλέα τους το 633. Αυτή η ενέργεια επισπεύτηκε κυρίως από την επιθυμία των Αυστρασιανών για αυτοκυβέρνηση, σε μια περίοδο όπου η Νευστριανοί κυριαρχούσαν στη βασιλική Αυλή. Ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος ήταν βασιλιάς στο Παρίσι για δεκαετίες πριν γίνει βασιλιάς στη Μετς, και η Μεροβίγγεια μοναρχία ήταν μετά απ’ αυτόν μοναρχία της Νευστρίας περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο.
 
Πράγματι, στη δεκαετία του 640 η "Νευστρία" εμφανίζεται πρώτη φορά γραπτά, ενώ προηγούμενες αναφορές ήταν μαζί με τον όρο "Αυστρασία", μάλλον επειδή οι Νευστριανοί (που ήταν το μεγαλύτερο μέρος των συγγραφέων εκείνη την εποχή) αποκαλούσαν την περιοχή τους απλά "Φραγκία". Η ''Βουργουνδία'' επίσης προσδιόρισε την ταυτότητά της σε αντιδιαστολή με τη Νευστρία περίπου εκείνη την εποχή. Ήταν όμως οι Αυστρασιανοί οι οποίοι ειδώνονταν ως ξεχωριστός λαός μέσα στο βασίλειο από την εποχή του Γρηγορίου της Τουρώνης, οι οποίοι θα έκαναν τις πιο έντονες κινήσεις προς την ανεξαρτησία.
Ο Χλωδοβίκος Β΄, διάδοχος του Δαγοβέρτου στη Νευστρία και Βουργουνδία, που από τότε και μετά ενωμένες αλλά με διαφορετική διακυβέρνηση, ήταν ανήλικος κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του. Αυτόν έλεγχε η μητέρα του Nanthild και ο Μαγιορδόμος της Νευστρίας Erchinoald. Ο διάδοχός του Εμπροΐν, ήλεγχε το βασίλειο για τα επόμενα 15 χρόνια συνεχόμενων σχεδόν εμφυλίων πολέμων. Με το θάνατο του Σιγιβέρτου το 656 ο γιος του στάλθηκε στην Ιρλανδία, ενώ ο γιος το Γκρίμοαλντ Χιλδεβέρτος κυβέρνησε την Αυστρασία.
 
Τελικά ο Εμπροΐν ένωσε όλο το Φραγκικό βασίλειο για τον διάδοχο του Χλωδοβίκου ΚλοθάριουΧλωτάριου Γ΄ σκοτώνοντας τον Γκρίμοαλντ και απομακρύνοντας τον Χιλδεβέρτο το 661. Όμως, οι Αυστρασιανοί απαίτησαν πάλι βασιλιά γι’ αυτούς, και ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος όρισε τον μικρότερο αδελφό του Χιλδέριχο Β΄. Κατά τη βασιλεία του ΚλοθάριουΧλωτάριου οι Φράγκοι επιτέθηκαν στη βορειοδυτική Ιταλία, αλλά αποκρούστηκαν από τον Βασιλιά των Λομβαρδών Γκρίμοαλντ του Μπενεβέντο κοντά στο [[Ρίβολι]].
 
===Κυριαρχία των Μαγιορδόμων, 687–751===
[[File:Francia at the death of Pepin of Heristal, 714.jpg|thumb|250px|Η Γαλατία στον θάνατο του [[Πεπίνος του Χέρσταλ|Πεπίνου του Χέρσταλ]] (714). Σε αυτό το σημείο το [[Δουκάτο της Ακουϊτανίας]] (με κίτρινο) δεν ήταν μέρος του Φραγκικού Βασιλείου.]]
 
Το 673 ο ΚλοθάριοςΧλωτάριος Γ΄ πέθανε, και οι Βουργουνδοί άρχοντες προσκάλεσαν τον Χιλδέριχο να γίνει βασιλιάς όλου του βασιλείου, αλλά σύντομα δυσαρέστησε κάποιους άρχοντες της Νευστρίας και δολοφονήθηκε. Η βασιλεία του Θευδέριχου Γ΄ επρόκειτο να είναι το τέλος της Μεροβίγγειας δυναστείας στην εξουσία. Συμμάχησε με το Μαγιορδόμο Berthar και πήγε σε πόλεμο με τους Αυστρασιανούς, οι οποίοι είχαν βάλει βασιλιά στο βασίλειό τους τον Δαγοβέρτο Β΄, γιο του Σιγιβέρτου Γ΄ (για λίγο σε αντιπαλότητα με τον Χλωδοβίκο Γ΄).
 
Το 687 ηττήθηκε στη Μάχη του Τερτρύ από τον [[Πεπίνος του Χέρσταλ|Πεπίνο του Χέρσταλ]], τον [[Πεπινίδες|Αρνούλφο]] Μαγιορδόμο της Αυστρασίας και αληθινή εξουσία πίσω από το θρόνο, και αναγκάστηκε να αποδεχτεί τον Πεπίνο ως το μόνο Μαγιορδόμο και ''dux et princeps Francorum'', "Δούκα και Πρίγκιπα των Φράγκων", τίτλος που κατά τον συγγραφέα του ''Liber Historiae Francorum'' (Βιβλίο της Ιστορίας των Φράγκων), την αρχή της "βασιλίας" του Πεπίνου. Από εκείνο το σημείο και μετά οι Μεροβίγγειοι μονάρχες εμφανίζονται μόνο σποραδικά στις σωζόμενες αναφορές, με όχι συμβολικές και προσωπικές ενέργειες.
Όταν πέθανε ο Πεπίνος το 714, το Φραγκικό Βασίλειο βυθίστηκε στον εμφύλιο πόλεμο, και οι δούκες των περιφερικών επαρχιών έγιναν ''de facto'' ανεξάρτητοι. Ο ορισμένος διάδοχος του Πεπίνου Θευδοάλδος υπό τη χήρα του Πλεκτρούδη αρχικά αντιτάχθηκε στην προσπάθεια του βασιλιά, Δαγοβέρτου Γ΄, να διορίσει τον Ράγκενφριντ Μαγιορδόμο όλων των βασιλείων του, αλλά σύντομα υπήρξε και τρίτος υποψήφιος για τη θέση του Μαγιορδόμου της Αυστρασίας, ο νόθος γιος του Πεπίνου, [[Κάρολος Μαρτέλος]].
 
Μετά την ήττα της Πλεκρούδης και του Θευδόαλδο από τον βασιλιά (τώρα ο Χιλπέριχος Β΄) και τον Ράγκενφριντ, ο Κάρολος ανέβασε στην εξουσία για λίγο δικό του βασιλιά, τον ΚλοθάριοΧλωτάριο Δ΄, σε αντίδραση προς τον Χιλπέριχο. Τελικά ο Κάρολος στην Μάχη του Σουασσόν το 718 κατήγαγε αποφασιστική νίκη επί των αντιπάλων του, και τελικά δέχτηκε τον βασιλιά, με τον όρο ότι θα λάμβανε τις κτήσεις του πατέρα αυτού. Από το σημείο αυτό και μετά δεν υπήρχαν άλλοι ενεργοί Μεροβίγγειοι βασιλείς, και ο Κάρολος και οι [[Δυναστεία των Καρολιδών|Καρολίδες]] διάδοχοί του κυβερνούσαν τους Φράγκους.
 
Μετά το 718 ο Κάρολος Μαρτέλος ενεπλάκη σε μια σειρά από πολέμους που σκοπό είχαν την ενδυνάμωση της ηγεμονίας των Φράγκων στην δυτική Ευρώπη. Το 718 νίκησε τους εξεγερμένους Σάξονες, το 719 κατέλαβε την Δυτική Φρισία, το 723 υπέταξε ξανά τους Σάξονες, και το 724 νίκησε τον Ράγκενφριντ και τους εξεγερμένους Νευστριανούς, δίνοντας τέλος στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου της βασιλείας του. Όταν ο Χιλπέριχος πέθανε το 720, διόρισε βασιλιάς τον Θευδέριχο Δ΄, αλλά αυτός δεν ήταν παρά μαριονέτα υπό τον έλεγχό του. Το 724 επέβαλε τον Hugbert στην διαδοχή του δούκα των Βαυαρών, και ανάγκασε τους Αλεμαννούς να τον βοηθήσουν στις εκστρατείες του στη Βαυαρία (725 και 726), όπου οι νόμοι επιβάλλονταν στο όνομα του Θευδέριχου. Το 730 η Αλεμαννία αναγκάστηκε να υποταχθεί δια της βίας, και ο δούκας Λάντφριντ σκοτώθηκε. Το 734 ο Κάρολος πολέμησε εναντίον της Ανατολικής Φρισίας και τελικά την υπέταξε.
Κατά την πρώιμη Φραγκική περίοδο ο Φραγκικός νόμος διατηρούταν από τους ''rachimburgs'', αξιωματούχους που ήταν εκπαιδευμένοι στον να τον θυμούνται και να τον μεταβιβάζουν. Οι Μεροβίγγειοι υιοθέτησαν το ''καπιτουλάριο'' (capitularium, συλλογές νομοθετικών πράξεων) σαν εργαλείο για την δημοσίευση και την διατήρηση των βασιλικών διαταγμάτων. Η χρήση του συνεχίστηκε και με τους Καρολίδες και ακόμα και μετέπειτα Δούκες του Σπολέτο αυτοκράτορες [[Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο|Γκύ Γ΄]] και [[Λαμβέρτος Γ΄ του Σπολέτο|Λαμβέρτος Γ΄]], στα πλαίσια ενός προγράμματος "ανανέωσης των Φραγκικών βασιλείων", ''renovation regni Francorum''.
 
Το τελευταίο καπιτουλάριο των Μεροβίγγειων ήταν από τα πιο σημαντικά: το Έδικτο του Παρισιού εκδόθηκε από τον ΚλοθάριοΧλωτάριο Β΄ το 614 παρουσία των αρχόντων του, έχει παρομοιωθεί με Φραγκική [[Μάγκνα Κάρτα]] που εδραιώνει τα δικαιώματα των ευγενών, αλλά στην πραγματικότητα προσπάθησε να απομακρύνει τη διαφθορά από το δικαστικό σύστημα, και να προστατεύσει τα τοπικά και περιφερειακά συμφέροντα. Ακόμα και μετά το τελευταίο καπιτουλάριο των Μεροβίγγειων, οι βασιλιάδες των δυναστειών συνέχισαν να ασκούν ανεξάρτητα κάποιες δικαστικές εξουσίες. Ο Χιλδεβέτρος Γ΄ βρήκε υποθέσεις ακόμα και εναντίον των ισχυρών [[Πεπινίδες|Αρνούφλων]], και έγινε γνωστός για τη δικαιοσύνη του. Αλλά ο νόμος στην Φραγκία επρόκειτο να γνωρίσει μια [[Καρολίγγεια αναγέννηση|αναγέννηση υπό τους Καρολίδες]].
 
Μεταξύ των νομικών μεταρρυθμίσεων που υιοθέτησε ο Καρλομάγνος, ήταν η κωδικοποίηση των παραδοσιακών νόμων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Επιχείρησε επίσης να ελέγξει την εξουσία τοπικών και περιφερειακών δικαστικών, με το να διορίζει ''missi dominici'' (ενικός missus dominicus: απεσταλμένος του ηγεμόνα, ανώτερος αξιωματούχος με καθήκοντα επίβλεψης της διοίκησης) σε ζευγάρια για επιβλέπουν συγκεκριμένες περιοχές για μια συγκεκριμένη σύντομη χρονική περίοδο. Συνήθως η απεσταλμένοι επιλέγονταν από άλλη περιοχή από αυτή που θα επέβλεπαν, για να αποφευχθεί σύγκρουση συμφερόντων. Ένα καπιτουλάριο του 802 μας δίνει μια ιδέα για τα καθήκοντά τους. Ασκούσαν δικαστική εξουσία, επέβαλαν το σεβασμό στα βασιλικά δικαιώματα, έλεγχαν τη διοίκηση που ασκούσαν οι [[Κόμης|κόμητες]] και οι [[Δούκας|δούκες]] (τότε διορίζονταν ακόμα από το βασιλιά), δέχονταν τους όρκους πίστης, και επέβλεπαν τον κλήρο.
60.676

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης