Αλλαγές

Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
καμία σύνοψη επεξεργασίας
<nowiki>{{</nowiki>{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''ΝτραγκόλιουμπΝτράγκολιουμπ «Ντράζα» Μιχαήλοβιτς''' ([[σερβικά]] κυριλλικά: Драгољуб "Дража" Михаиловић, σερβικά λατινικά: ''Dragoljub "Draža" Mihailović'', [[27 Απριλίου]] 1893 – [[17 Ιουλίου]] 1946) ήταν Γιουγκοσλάβος Σέρβος στρατηγός κατά τη διάρκεια του [[Β΄ΠΠ|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]]. Βασιλόφρονας ηγέτης, αποσύρθηκε στα βουνά κοντά στο [[Βελιγράδι]] όταν Γερμανοί κατέλαβαν την [[Γιουγκοσλαβία]] τον Απρίλιο του 1941 και εκεί οργάνωσε ομάδες ανταρτών γνωστές ως [[Τσέτνικ]], αν και το όνομα της οργάνωσης άλλαξε αργότερα σε ''Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα'' (JVUO, ЈВУО).
 
Οι Τσέτνικ οργανώθηκαν ως εθνικιστικό σερβικό κίνημα αντίστασης και ήταν το πρώτο φιλοβασιλικό γιουγκοσλαβικό κίνημα αντίστασης που δημιουργήθηκε, ακολουθούμενο σε σύντομο χρονικό διάστημα από τους [[Παρτιζάνοι|Παρτιζάνους]] του [[Γιόσιπ Τίτο]]. Αρχικά, οι δύο ομάδες επιχειρούσαν παράλληλα, αλλά στο τέλος του 1941 άρχισαν να μάχονταν το ένα το άλλο σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν τον έλεγχο της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας. Πολλοί Τσέτνικ συνεργάστηκαν η δημιούργησαν [[modus vivendi]] με τις δυνάμεις του Άξονα. Ο Μιχαήλοβιτς συνεργάστηκε με τον [[Μίλαν Νέντιτς]] και τον [[Ντιμιτρίγιε Λιότιτς]] στο τέλος του πολέμου. Μετά το πέρας του πολέμου, ο Μιχαήλοβιτς συνελήφθη από τους κομμουνιστές. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για εσχάτη [[προδοσία]] και εγκλήματα πολέμου από τς αρχές της [[Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας|Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας]] και εκτελέστηκε στο απόσπασμα. Η φύση και ο βαθμός συμμετοχής του σε σφαγές παραμένει αμφιλεγόμενος. Τις 14 Μαΐου 2015, ο Μιχαήλοβιτς αποκαταστάθηκε μετά από απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της Σερβίας.<ref>[http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=416599&catID=4 Αποκαταστάθηκε ο Ντράζα Μιχαήλοβιτς]</ref>
 
== Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καρριέρα ==
O Ντραγκόλιουμπ «Ντράζα»Ντράγκολιουμπ Μιχαήλοβιτς γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1893 στην [[Ιβάνιτσα]], [[Βασίλειο της Σερβίας]], από τον Μιχαήλο και την Σμιλιάνα Μιχαήλοβιτς (γένος Πέτροβιτς).{{sfn|Mihailović|1946|p=13}} Ο πατέρας του ήταν δικαστικός υπάλληλος. Έμεινε ορφανός σε ηλικία εφτά ετών και τον μεγάλωσε από τονο πατρικόπατρικός θείοθείος του στο Βελιγράδι.{{sfn|Buisson|1999|p=13}} Και οι δύο θείοι του ήταν στρατιωτικοί και ο Μιχαήλοβιτς εγγράφηκε στην Σερβική Στρατιωτική Ακαδημία τον Οκτώβριο του 1910. Πολέμησε ως δόκιμος στους [[Βαλκανικοί Πόλεμοι|Βαλκανικούς Πολέμους]] το 1912-1913 και βραβεύτηκε με το ασημένιο μετάλλιο της τιμής στο τέλος του [[Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος|Α΄ Βαλκανικού Πολέμου]], τον Μάιο του 1913.{{sfn|Buisson|1999|pp=26–27}} Στο τέλος του [[Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος|Β΄ Βαλκανικού Πολέμου]], κατά τη διάρκεια του οποίου έλαβε μέρος κυρίως σε εκστρατείες κατά μήκος των Αλβανικών συνόρων, του δόθηκε ο βαθμός του ανθυπολοχαγού ως ο καλύτερος στρατιώτης της τάξης του, 6ος στη Σερβική στρατιωτική ακαδημία.{{sfn|Buisson|1999|pp=26–27}} Υπηρέτησε στον [[Α΄ΠΠ|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] και συμμετείχε στην [[Αλβανικός Γολγοθάς|υποχώρηση του Σερβικού στρατού από την Αλβανία]] το 1915. Διακρίθηκε με πολλά βραβεία στο [[Μακεδονικό Μέτωπο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|Μακεδονικό Μέτωπο]].
 
Μετά τον πόλεμο, έγινε μέλος της Βασιλικής Φρουράς του βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων αλλά αναγκάστηκε να απολέσει τη θέση του το 1920 επειδή συμμετείχε σε δημόσια λογομαχία ανάμεσα σε κομμουνιστές και εθνικιστές. Στη συνέχεια μετατέθηκε στα [[Σκόπια]]. Το 1921, εισήχθη στην Ανώτατη Στρατιωτική Ακαδημία του Βελιγραδίου. Το 1923, αφότου ολοκλήρωσε τις σπουδές του, προήχθη σε βοηθός στον στρατό, μαζί με τους άλλους δεκαπέντε καλύτερους απόφοιτους. To 1930 προήχθη σε αντισυνταγματάρχηςαντισυνταγματάρχη και την ίδια χρονιά παρακολούθησε για τρεις μήνες μαθήματα στην ειδική στρατιωτική σχολή του Σαιντ-Σιρ, στο Παρίσι. Κάποιοι συγγραφείς προτείνουν ότι συνάντησε και έγινε φίλος με τον [[Σαρλ ντε Γκολ]] κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Το 1935, έγινε στρατιωτικός ακόλουθος στο [[Βασίλειο της Βουλγαρίας]] και ήταν σταθμευμένοτοποθετημένος στη [[Σόφια]]. ΤιςΣτις 6 Σεπτεμβρίου 1935, προήχθη σε συνταγματάρχη. Ο Μιχαήλοβιτς τότε ήρθε σε επαφή με μέλη της [[Ζβενό]], με στόχο την εκθρόνηση του [[Μπορίς Γ΄ της Βουλγαρίας|Μπορίς Γ΄]] και τη δημιουργία συμμαχίας ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία, αλλά, καθώς δεν είναιείχε εκπαιδευτεί ως κατάσκοπος, εντοπίστηκε γρήγορα από τις βουλγαρικές αρχές και απελάθηκε. Στη συνέχεια ορίστηκε ακόλουθος στην [[Πράγα]], [[Τσεχοσλοβακία]].{{sfn|Buisson|1999|pp=63–65}}
 
Η στρατιωτική του καριέρα σχεδόν τερματίστηκε σχεδόν απότομα το 1939, όταν κατέθεσε μια αναφορά στην οποία κατηγορούσε σφόδρα την οργάνωση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Ανάμεσα στις σημαντικότερες προτάσεις του ήταν να εγκαταλειφθεί η άμυνα στα βόρεια σύνορα ώστε να συμπυκνωθούν οι δυνάμεις στο ορεινό εσωτερικό, η αναδιοργάνωση των ένοπλων δυνάμεων σε ΣερβικήςΣερβικές, Κροατικές και ΣλοβενικήςΣλοβενικές ομάδεςμονάδες με στόχο την καλύτερη αντιμετώπιση ανατρεπτικών δραστηριοτήτων και η χρήση ανταρτών κοντά στα σύνορα. Ο [[Μίλαν Νέντιτς]], υπουργός στρατού, εξοργίστηκε με την αναφορά και διάταξε τον περιορισμού του Ντράζα σε στρατώνες για 30 μέρες.{{sfn|Trew|1998|pp=5–6}} Στη συνέχεια, ο Μιχαήλοβιτς έγινε καθηγητής σε κολέγιο του Βελιγραδίου. Το καλοκαίρι του 1940, παρακολούθησε μια δεξίωση από τους Βρετάνους ακόλουθους, μια συνάντηση με έντονο αντιναζιστικό τόνο, και ο Γερμανός πρέσβης διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Μιχαήλοβιτς. Ο Νέντιτς τον διέταξε πάλι σε περιορισμό σε στρατώνες για 30 μέρες, τον υποβιβασμό του και τοποθετήθηκε στον κατάλογο προς συνταξιοδότηση. Οι τελευταίες ποινές δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω της αντικατάστασης του Νέντιτς με τον Πέτρας Πέσιτς τον Νοέμβριο του 1940.{{sfn|Trew|1998|pp=5–6}}
 
Τα χρόνια πριν την εισβολή του Άξονα στην Γιουγκοσλαβία, ο Μιχαήλοβιτς ήταν σταθμευμένος στο [[Τσέλιε]], στη σημερινή Σλοβενία. Τον καιρό της εισβολής, ο συνταγματάρχης Μιχαήλοβιτς, ήταν βοηθός του επικεφαλής προσωπικού του Δεύτερου Γιουγκοσλαβικού Στρατού, στη βόρεια Βοσνία. Για μικρό χρονικό διάστημα υπηρέτησε ως επικεφαλής προσωπικού της Δεύτερης Στρατιάς{{sfn|Pavlowitch|2007|p=53}} πριν αναλάβει τη διοίκηση μια ταχείας μονάδας (brzi odred) λίγο πριν η Γιουγκοσλαβία συνθηκολογήσει με τους Γερμανούς τις 17 Απριλίου 1941.{{sfn|Milazzo|1975|pp=12–13}}

Μενού πλοήγησης