Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
μ Αντικατάσταση παρωχημένου προτύπου με references tag
CHE (συζήτηση | συνεισφορές)
Διπλή αναφορά.
Γραμμή 1: Γραμμή 1:
Ο '''Βιλαίν ντ'Ωλναί''' ή '''ντ'Ωνουά''' (''Villain d'Aulnay/d'Aunoy'', ... - [[1269]]) ήταν [[Γαλλία|Γάλλος]] ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της [[Καμπανία (επαρχία)|Καμπανίας]] που έγινε [[μαρεσάλος]] της [[Λατινική Αυτοκρατορία|Λατινικής αυτοκρατορίας]] και πρώτος [[Βαρωνία της Αρκαδίας|βαρώνος της Αρκαδίας]] στο [[πριγκιπάτο της Αχαΐας]]<ref name="Bon">Bon (1969), σ. 128, σημ. 2</ref>. Στο ελληνικό [[Χρονικό του Μορέως]] αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.<ref name="Bon"/>
Ο '''Βιλαίν ντ'Ωλναί''' ή '''ντ'Ωνουά''' (''Villain d'Aulnay/d'Aunoy'', ... - [[1269]]) ήταν [[Γαλλία|Γάλλος]] ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της [[Καμπανία (επαρχία)|Καμπανίας]] που έγινε [[στρατάρχης]] της [[Λατινική Αυτοκρατορία|Λατινικής Αυτοκρατορίας]] και πρώτος [[Βαρωνία της Αρκαδίας|βαρώνος της Αρκαδίας]] στο [[πριγκιπάτο της Αχαΐας]]<ref>Antoine Bon, ''[http://cefael.efa.gr/detail.php?site_id=1&actionID=page&serie_id=BefarA&volume_number=213&issue_number=1 La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe]'', σελ. 128, σημείωση 2, Παρίσι: De Boccard (1969)</ref>. Στο ελληνικό [[Χρονικό του Μορέως]] αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.


== Βιογραφία ==
== Βιογραφία ==
Γραμμή 8: Γραμμή 8:
Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο [[Πρίγκηπας της Αχαΐας]] [[Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος]], ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον [[Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας|Θεοβάλδο Δ΄]] (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία.<ref>Longon (1939), σ. 12, 34, 44</ref> Το 1261, με την ανάκτηση της [[Κωνσταντινούπολη]]ς από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη [[Βαρωνία της Αρκαδίας]], από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις.<ref name="Longnon44"/><ref>Bon (1969), σ. 104, 412–413</ref> Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, [[Εράρδος Α΄ ντ'Ωλναί|Εράρδος Α΄]] (Erard) και [[Γοδεφρείδος ντ'Ωλναί|Γοδεφρείδος]] (Geoffroi).<ref>Bon (1969), σ. 157, 413</ref>
Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο [[Πρίγκηπας της Αχαΐας]] [[Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος]], ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον [[Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας|Θεοβάλδο Δ΄]] (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία.<ref>Longon (1939), σ. 12, 34, 44</ref> Το 1261, με την ανάκτηση της [[Κωνσταντινούπολη]]ς από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη [[Βαρωνία της Αρκαδίας]], από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις.<ref name="Longnon44"/><ref>Bon (1969), σ. 104, 412–413</ref> Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, [[Εράρδος Α΄ ντ'Ωλναί|Εράρδος Α΄]] (Erard) και [[Γοδεφρείδος ντ'Ωλναί|Γοδεφρείδος]] (Geoffroi).<ref>Bon (1969), σ. 157, 413</ref>


== Παραπομπές ==
<references />


== Πηγές==
== Πηγές==
* {{cite book | last = Bon | first = Antoine | title = La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe | year = 1969 | language = γαλλικά | publisher = De Boccard | location = Παρίσι | url = http://cefael.efa.gr/detail.php?site_id=1&actionID=page&serie_id=BefarA&volume_number=213&issue_number=1}}
* {{cite book | last=Longnon | first = Jean | title = Recherches sur la vie de Geoffroy de Villehardouin: suivies du catalogue des actes des Villehardouins | publisher = H. et É. Champion | year = 1939 | language = γαλλικά | url =http://books.google.gr/books?id=1D4VAAAAIAAJ}}
* {{cite book | last=Longnon | first = Jean | title = Recherches sur la vie de Geoffroy de Villehardouin: suivies du catalogue des actes des Villehardouins | publisher = H. et É. Champion | year = 1939 | language = γαλλικά | url =http://books.google.gr/books?id=1D4VAAAAIAAJ}}
* {{cite book | title = Exuviæ sacræ constantinopolitanæ. Fasciculus documentorum minorum, ad byzantina lipsana in occidentem sæculo xiii translata. spectantium, & historiam quarti belli sacri imperii: gallo-græci illustrantium | volume =3 | editor-first = Paul Édouard Didier | editor-last = Riant | first = Fernand | last = de Mély | publisher = E. Leroux | location = Παρίσι | year = 1904 | language = γαλλικά | url = http://books.google.gr/books?id=8HAAAAAAMAAJ}}
* {{cite book | title = Exuviæ sacræ constantinopolitanæ. Fasciculus documentorum minorum, ad byzantina lipsana in occidentem sæculo xiii translata. spectantium, & historiam quarti belli sacri imperii: gallo-græci illustrantium | volume =3 | editor-first = Paul Édouard Didier | editor-last = Riant | first = Fernand | last = de Mély | publisher = E. Leroux | location = Παρίσι | year = 1904 | language = γαλλικά | url = http://books.google.gr/books?id=8HAAAAAAMAAJ}}

== Παραπομπές ==
<references />


[[Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδιάς]]
[[Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδιάς]]

Έκδοση από την 07:36, 8 Απριλίου 2018

Ο Βιλαίν ντ'Ωλναί ή ντ'Ωνουά (Villain d'Aulnay/d'Aunoy, ... - 1269) ήταν Γάλλος ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της Καμπανίας που έγινε στρατάρχης της Λατινικής Αυτοκρατορίας και πρώτος βαρώνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας[1]. Στο ελληνικό Χρονικό του Μορέως αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.

Βιογραφία

Ο Βιλαίν ήταν μάλλον γιος του Ουντάρ ντ'Ωλναί (Oudard d'Aulnay), ενός Γάλλου ευγενή της Καμπανίας ο οποίος το 1206 διαδέχτηκε τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο ως μαρεσάλος της Καμπανίας, μετά την αναχώρηση του τελευταίου για την Δ΄ Σταυροφορία. Ο J. Longon θεωρεί πιθανό η μητέρα του Ουντάρ, Αντελίν, να ήταν αδερφή του Γοδεφρείδου.[2] Ο Ουντάρ είχε τρεις γιους, τους Εράρδο, Γοδεφρείδο και Βιλαίν. Οι δυο πρώτοι παρέμειναν στην Καμπανία, ενώ ο Βιλαίν αναζήτησε την τύχη του στη λατινική Ανατολή.[3]

Ο Βιλαίν εμφανίζεται στη Λατινική Αυτοκρατορία το 1229, όταν, μαζί με τον Πονς ντε Λυόν, του ανατέθηκε από τους ευγενείς της Αυτοκρατορίας να προσφέρει την κηδεμονία του ανήλικου αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ στον Ιωάννη της Βρυέννης.[3] Το 1238, εμφανίζεται ήδη ως κάτοχος της θέσης του μαρεσάλου της Λατινικής Αυτοκρατορίας, στην συμφωνία υποθήκης του ακάνθινου στεφανιού του Χριστού στον Βενετό Νίκολα Κιρίνι (Nicolas Quirini) έναντι 13.134 χρυσών υπέρπυρων.[3][4] Το 1243, του ανατέθηκε πιθανόν μια αποστολή στη Βασίλισσα της Γαλλίας, Μπλανς της Καστίλλης εκ μέρους του Βαλδουίνου.[3]

Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο Πρίγκηπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον Θεοβάλδο Δ΄ (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία.[5] Το 1261, με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη Βαρωνία της Αρκαδίας, από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις.[3][6] Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, Εράρδος Α΄ (Erard) και Γοδεφρείδος (Geoffroi).[7]

Παραπομπές

  1. Antoine Bon, La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe, σελ. 128, σημείωση 2, Παρίσι: De Boccard (1969)
  2. Longnon (1939), σ. 15, 43-44
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Longon (1939), σ. 44
  4. de Mély (1904), σ. 269
  5. Longon (1939), σ. 12, 34, 44
  6. Bon (1969), σ. 104, 412–413
  7. Bon (1969), σ. 157, 413

Πηγές