Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιρλανδία»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
μικροδιορθώσεις
μ (μικροδιορθώσεις)
| πληθυσμός = 6.399.115 (2011)
| πυκνότητα = 73,4
| εθνικότητες = Ιρλανδοί, Αγγλο-Ιρλανδοί, Σκωτσέζοι του Όλστερ, Ιρλανδοί ταξιδιώτες<ref>Οι Ιρλανδοί ταξιδιώτες, είναι μια επίσημα αναγνωρισμένη εθνοτική ομάδα στη Βόρεια Ιρλανδία, στο πλαίσιο της Διαταγής Φυλετικών Σχέσεων (Race Relations Order), 1997. Στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, έχουν χαρακτηριστεί ως «κοινωνική ομάδα». Τα έντυπα απογραφής, τους περιγράφουν ως ιρλανδούς ταξιδιωτέςταξιδιώτες. Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε:
* [http://www.itmtrav.com/Legal-ResourcePack2.html Pack 2 – Traveller Culture] Traveller Legal Resource. Irish Traveller Movement. 2006.
* [http://www.ofmdfmni.gov.uk/race-equality-strategy.pdf A Racial Equality Strategy for Northern Ireland 2005–2010] Office of the First Minister and Deputy First Minister</ref>
==Ιστορία της Ιρλανδίας==
=== Προ-χριστιανική περίοδος ===
Οι πρώτες γραπτές αναφορές προέρχονται από τους κλασσικούς ελληνο-ρωμαίους γεωγράφους. Ο [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Πτολεμαίος]] ονομάζει το νησί «Μικρή Βρετανία». Στο έργο του [[Γεωγραφική Υφήγησις]] («Γεωγραφία») ονομάζει την Αγγλία Ἀλβιόνα και την Ιρλανδία '''Ἰουερνία'''. Οι Ρωμαίοι την ονόμαζαν '''Hibernia''' ή '''Scotia'''.
Οι [[Κέλτες]] της Ιρλανδίας είχαν αναπτύξει έναν αξιόλογο πολιτισμό, τον οποίο βρήκε και ο Άγιος Πατρίκιος όταν πήγε να διαδώσει το χριστιανισμό στους Κέλτες.
 
Στα πέντε κελτικά βασίλεια – το ΩλστερΌλστερ (Ulster), το Μιθ (Meath), το Λένστερ (Leinster), το Μάνστερ (Munster) και το Κώνοτ (Connacht) – πέντε ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλο βασιλιάδες διοικούσαν την Ιρλανδία, που διοικούνταν από το σύστημα των φυλών αλλά όλες οι αναγνώριζαν την πόλη της Τάρα (Tara) σαν το κέντρο –τη πρωτεύουσα τους. Εκεί στέφονταν οι βασιλιάδες της κάθε φυλής, εκεί συγκροτούσαν τη συνέλευση των προκρίτων ολόκληρης της Ιρλανδίας, όταν έπρεπε να συζητήσουν για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, για να εγκρίνουν τους υποχρεωτικούς για όλους νόμους, κ.α. Αλλά και κάθε πρωτεύουσα των χωριστών βασιλείων είχε το δικό της επαρχιακό συμβούλιο, στο οποίο συζητούσαν τα τοπικά θέματα. Μετά τις συγκεντρώσεις του συμβουλίου αυτού,
 
Στις γιορτές τραγουδιστές, παραμυθάδες, ποιητές, μίμοι, ακροβάτες, γελωτοποιοί διασκέδαζαν το κοινό ενώ συγχρόνως γίνονταν αθλητικοί και παλαιστικοί αγώνες. Οι Ιρλανδοί είχαν αλφάβητο, είχαν εκτενή ποιητική και μυθολογική φιλολογία.
 
Η θρησκεία τους ήταν ένας ανιμιστικός πολυθεϊσμός, στον οποίο τις ιεροπραξίες τις έκαναν οι λευκοντυμένοι [[Δρυίδης|Δρυίδες]] τους, που σαν όλες τις ιερατικές τάξεις παντού, είχαν αυξημένες δραστηριότητες και συντόνιζαν σχεδόν τα πάντα, δίπλα στους βασιλιάδες.
Η κοινωνική οργάνωση στηριζόταν στην οικογένεια. Πολλές οικογένειες αποτελούσαν τη φατρία, πολλές φατρίες το γένος και πολλά γένη τη φυλή. Όλα τα μέλη μιας φυλής –θεωρητικά τουλάχιστον- κατάγονταν από έναν κοινό πρόγονο.
Τον 7ο αιώνα , το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους ήταν κοινή ιδιοκτησία των γενών ενώ η ατομική ιδιοκτησία περιορίζονταν στα είδη ατομικής χρήσης. Από τότε και μετά, σιγά- σιγά αναπτύχθηκε η τοπική αριστοκρατία που κατείχε μεγάλες εκτάσεις γης ενώ απέναντι της είχε τη τάξη των ελεύθερων χωρικών, των εκμισθωτών των αγρών και των δούλων.
 
Η κοινωνική οργάνωση στηριζόταν στην οικογένεια. Πολλές οικογένειες αποτελούσαν τη φατρία, πολλές φατρίες το γένος και πολλά γένη τη φυλή. Όλα τα μέλη μιας φυλής –θεωρητικά τουλάχιστον- κατάγονταν από έναν κοινό πρόγονο.
Ο [[χριστιανισμός]], έφτασε στην Ιρλανδία, το 431 μ.Χ. κατ’ αρχήν με τον επίσκοπο Παλλάδιο, τον πρώτο διορισμένο – από τον [[Πάπας Κελεστίνος Α΄|πάπα Σελεστίνο]] -επίσκοπο της Ιρλανδίας, αλλά ουσιαστικά με τον [[Άγιος Πατρίκιος|Άγιο Πατρίκιο]], έναν Κέλτη της Βρετανίας, το 432. Παρόλο που ούτε ο βασιλιάς, ούτε και οι δρυϊδες προσηλυτίστηκαν, ωστόσο του επέτρεψαν να κηρύξει, και ο λαός τον ακολούθησε με μεγάλο ζήλο. Χειροτόνησε λοιπόν ιερείς, έχτισε εκκλησίες, ίδρυσε μοναστήρια και πεθαίνοντας το 461 είχε αφήσει πολλούς συνεχιστές του έργου του καθώς και τη φήμη του αγίου.<ref>Will Durant Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού, 1958, τόμος Δ', σελ.102</ref>
Τον 7ο αιώνα , το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους ήταν κοινή ιδιοκτησία των γενών ενώ η ατομική ιδιοκτησία περιορίζονταν στα είδη ατομικής χρήσης. Από τότε και μετά, σιγά- σιγά αναπτύχθηκε η τοπική αριστοκρατία που κατείχε μεγάλες εκτάσεις γης ενώ απέναντι της είχε τη τάξη των ελεύθερων χωρικών, των εκμισθωτών των αγρών και των δούλων.
 
Ο [[χριστιανισμός]], έφτασε στην Ιρλανδία, το 431 μ.Χ. κατ’ αρχήν με τον επίσκοπο Παλλάδιο, τον πρώτο διορισμένο – από τον [[Πάπας Κελεστίνος Α΄|πάπα Σελεστίνο]] -επίσκοπο της Ιρλανδίας, αλλά ουσιαστικά με τον [[Άγιος Πατρίκιος|Άγιο Πατρίκιο]], έναν Κέλτη της Βρετανίας, το 432. Παρόλο που ούτε ο βασιλιάς, ούτε και οι δρυϊδεςδρυΐδες προσηλυτίστηκαν, ωστόσο του επέτρεψαν να κηρύξει, και ο λαός τον ακολούθησε με μεγάλο ζήλο. Χειροτόνησε λοιπόν ιερείς, έχτισε εκκλησίες, ίδρυσε μοναστήρια και πεθαίνοντας το 461 είχε αφήσει πολλούς συνεχιστές του έργου του καθώς και τη φήμη του αγίου.<ref>Will Durant Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού, 1958, τόμος Δ', σελ.102</ref>
 
===Οι επιδρομές των Σκανδιναβών Βίκινγκς===
Οι Νορβηγοί και οι Δανοί πειρατές μαθαίνοντας τα πλούτη των ιρλανδικών μοναστηριών άρχισαν δειλές στην αρχή αποβάσεις. Η πρώτη κατεγραμμένη νορβηγική επιδρομή το 795, ήταν περισσότερο κατασκοπευτική.
 
Ακολούθησε η επιδρομή του 798 στην ακτή της Μπρέγκα και το 807 στην ακτή του Κόναχτ.
Το 853 ο [[Όλαφ ο Λευκός]] γεννημένος στην Ιρλανδία, έγινε βασιλιάς του Δουβλίνου.
 
Στον νότο ένας από τους Ιρλανδούς βασιλιάδες ο Μπράιαν Μπορούμπα ή Μπόροου (941-1014) –αφού εγκαθίδρυσε τη κυριαρχία του στο βασίλειο του Μύνστερ, νίκησε τους Νορβηγούς στο Λ'ιμερικΛίμερικ, το 977, και τον Ιρλανδό αντίπαλό του, το 978. Μετά προσπάθησε να επεκτείνει τη κυριαρχία του. Τα επόμενα 20 χρόνια πέρασαν ανάμεσα σε εμφύλιες διαμάχες, και το 997 οι αντίπαλοι του αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τη κυριαρχία του στο νότιο μέρος της χώρας και η χώρα χωρίστηκε σε 2 βασίλεια.
 
Το 1013 αναγνωρίστηκε μονάρχης όλης Ιρλανδίας και οι ιστορικοί τον θεωρούν το πρώτο βασιλιά της Ιρλανδίας. Τότε ανοικοδομήθηκαν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, ιδρύθηκαν σχολεία, επισκευάστηκαν οι δρόμοι και οι γέφυρες, αποκαταστάθηκε η τάξη και κατεστάλη το έγκλημα.
<ref>όπως και παραπάνω, σελ.538 και εφεξής</ref>
 
32.858

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης