Ιωάννης της Γραβίνας: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
34kor34 (συζήτηση | συνεισφορές)
μ →‎Βιογραφικά στοιχεία: Bελτίωση με βάση την υπάρχουσα παραπομπή
Francois-Pier (συζήτηση | συνεισφορές)
Ενημέρωση
Γραμμή 1: Γραμμή 1:
{{Πληροφορίες προσώπου}}
{{Πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Ιωάννης του Δυρραχίου''' (''Jean de Durazzo'',{{efn|Στην ιταλική ιστοριογραφία αναφέρεται ως ''Giovanni d'Angiò'' (Ιωάννης του Ανζού) <ref name="Coniglio">[[#Coniglio|Coniglio (1961)]]</ref> και συμπληρωματικά: ''conte di Gravina, e duca di Durazzo'' (κόμης της Γραβίνας και δούκας του Δυρραχίου).<ref>[[#Abbate|Abbate (1998)]].</ref>}} ''π''. 1276 – Μάιος 1335)<ref name="Coniglio"/> ήταν κόμης της Γκραβίνας της [[Απουλία]]ς,<ref name="ΕΛΕ">[[#ΕΛΕ|Ελευθερουδάκης (1928)]].</ref> [[Παλατινοί Κόμητες Κεφαλληνίας και Ζακύνθου|παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου]], δούκας του Δυρραχίου, και [[Πριγκιπάτο της Αχαΐας|πρίγκιπας της Αχαΐας]] και του [[Τάραντας|Τάραντα]] από τον [[Οίκος των Καπέτων-Ανζού|Οίκο των Καπέτων-Ανζού]].<ref name="Ε350">[[#Eλλ-μων|Ελληνομνήμων (1845)]].</ref>
Ο '''Ιωάννης του Δυρραχίου''' (''Jean de Durazzo'',{{efn|Στην ιταλική ιστοριογραφία αναφέρεται{{παραπομπή}}
ως ''Giovanni d'Angiò'' (Ιωάννης του Ανζού) <ref name="Coniglio">[[#Coniglio|Coniglio (1961)]]</ref> και συμπληρωματικά: ''conte di Gravina, e duca di Durazzo'' (κόμης της Γραβίνας και δούκας του Δυρραχίου).<ref>[[#Abbate|Abbate (1998)]].</ref>}} ''π''. 1276 – Μάιος 1335)<ref name="Coniglio"/> ήταν κόμης της Γραβίνας της [[Απουλία]]ς,<ref name="ΕΛΕ">[[#ΕΛΕ|Ελευθερουδάκης (1928)]].</ref> [[Παλατινοί Κόμητες Κεφαλληνίας και Ζακύνθου|παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου]], δούκας του Δυρραχίου, και [[Πριγκιπάτο της Αχαΐας|πρίγκιπας της Αχαΐας]] και του [[Τάραντας|Τάραντα]] από τον [[Οίκος των Καπέτων-Ανζού|Οίκο των Καπέτων-Ανζού]].<ref name="Ε350">[[#Eλλ-μων|Ελληνομνήμων (1845)]].</ref>


== Βιογραφικά στοιχεία ==
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Γραμμή 6: Γραμμή 7:
Ήταν ο νεώτερος γιος του [[Κάρολος Β΄ της Νάπολης|Καρόλου Β΄ της Νάπολης]] και της [[Μαρία της Ουγγαρίας|Μαρίας της Ουγγαρίας]] και αδελφός του [[Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας|Καρόλου Μαρτέλου του Ανζού]], του [[Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης|Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης]], του [[Ροβέρτος της Νάπολης|Ροβέρτου της Νάπολης]] και του [[Φίλιππος Α΄ του Τάραντα|Φιλίππου Α΄ του Τάραντα]].
Ήταν ο νεώτερος γιος του [[Κάρολος Β΄ της Νάπολης|Καρόλου Β΄ της Νάπολης]] και της [[Μαρία της Ουγγαρίας|Μαρίας της Ουγγαρίας]] και αδελφός του [[Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας|Καρόλου Μαρτέλου του Ανζού]], του [[Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης|Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης]], του [[Ροβέρτος της Νάπολης|Ροβέρτου της Νάπολης]] και του [[Φίλιππος Α΄ του Τάραντα|Φιλίππου Α΄ του Τάραντα]].
To 1312 ηγήθηκε των στρατευμάτων του αδελφού του Ροβέρτου, όταν εκείνος υποστήριξε τον [[Πάπας Κλήμης Ε΄|Πάπα Κλήμη Ε΄]], στη διαμάχη του με τον νεοστεφθέντα (29 Ιουνίου 1312) αυτοκράτορα της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]] [[Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου|Ερρίκο Ζ΄]] (διαμάχη [[Γουέλφοι και Γιβελλίνοι|Γουέλφων και Γιβελλίνων]]).<ref>[[#Setton|Meyer Setton (1976)]], σελ. 170.</ref> Το 1315 διαδέχτηκε τον αδελφό του [[Πέτρος της Γκραβίνας|Πέτρο, κόμη της Γκραβίνας]], όταν αυτός σκοτώθηκε στη [[μάχη του Μοντεκατίνι]].{{παραπομπή}} Τον Μάρτιο του 1318, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα της Αχαΐας [[Ματθίλδη του Αινώ]], χήρα του [[Λουδοβίκος της Βουργουνδίας|Λουδοβίκου της Βουργουνδίας]], ο οποίος απεβίωσε το 1316, με σκοπό να φέρει το Πριγκιπάτο της Αχαΐας στην κατοχή των Ανζού.<ref name="Ε350"/> Ο γάμος αργότερα διαλύθηκε, αλλά το πριγκιπάτο διεκδικήθηκε από τον Ιωάννη.
To 1312 ηγήθηκε των στρατευμάτων του αδελφού του Ροβέρτου, όταν εκείνος υποστήριξε τον [[Πάπας Κλήμης Ε΄|Πάπα Κλήμη Ε΄]], στη διαμάχη του με τον νεοστεφθέντα (29 Ιουνίου 1312) αυτοκράτορα της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]] [[Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου|Ερρίκο Ζ΄]] (διαμάχη [[Γουέλφοι και Γιβελλίνοι|Γουέλφων και Γιβελλίνων]]).<ref>[[#Setton|Meyer Setton (1976)]], σελ. 170.</ref> Το 1315 διαδέχτηκε τον αδελφό του [[Πέτρος της Γραβίνας|Πέτρο, κόμη της Γραβίνας]], όταν αυτός σκοτώθηκε στη [[μάχη του Μοντεκατίνι]].{{παραπομπή}} Τον Μάρτιο του 1318, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα της Αχαΐας [[Ματθίλδη του Αινώ]], χήρα του [[Λουδοβίκος της Βουργουνδίας|Λουδοβίκου της Βουργουνδίας]], ο οποίος απεβίωσε το 1316, με σκοπό να φέρει το Πριγκιπάτο της Αχαΐας στην κατοχή των Ανζού.<ref name="Ε350"/> Ο γάμος αργότερα διαλύθηκε, αλλά το πριγκιπάτο διεκδικήθηκε από τον Ιωάννη.


Τον Ιανουάριο του 1323 διευθετήθηκε ειρηνικά η μακρά διένεξη μεταξύ του Ιωάννη και του αδελφού του Φιλίππου, ο οποίος διεκδικούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ως απευθείας κληρονομιά από τον πατέρα τους. Ο Ιωάννης, τελικά, με τη μεσολάβηση του βασιλιά Ροβέρτου της Νάπολης και κυρίως του [[Φλωρεντία|φλωρεντινού]] τραπεζίτη Νικολό [[Ατσαγιόλι]], αντάλλαξε τα δικαιώματα επί του πριγκιπάτου με το Δουκάτο του Δυρραχίου, το οποίο εξαγόρασε για 5.000 ουγγιές χρυσάφι. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ιωάννης δημιούργησε τον κλάδο των Ανζού - Δυρραχίου.<ref name="Coniglio"/>
Τον Ιανουάριο του 1323 διευθετήθηκε ειρηνικά η μακρά διένεξη μεταξύ του Ιωάννη και του αδελφού του Φιλίππου, ο οποίος διεκδικούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ως απευθείας κληρονομιά από τον πατέρα τους. Ο Ιωάννης, τελικά, με τη μεσολάβηση του βασιλιά Ροβέρτου της Νάπολης και κυρίως του [[Φλωρεντία|φλωρεντινού]] τραπεζίτη Νικολό [[Ατσαγιόλι]], αντάλλαξε τα δικαιώματα επί του πριγκιπάτου με το Δουκάτο του Δυρραχίου, το οποίο εξαγόρασε για 5.000 ουγγιές χρυσάφι. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ιωάννης δημιούργησε τον κλάδο των Ανζού - Δυρραχίου.<ref name="Coniglio"/>
Γραμμή 25: Γραμμή 26:


==Σημειώσεις==
==Σημειώσεις==
{{παραπομπές|group=lower-greek|2}}
{{παραπομπές|group=lower-greek}}


==Παραπομπές==
==Παραπομπές==
Γραμμή 41: Γραμμή 42:
|ref=ΕΛΕ
|ref=ΕΛΕ
}}
}}

*{{cite journal
*{{cite journal
|title=Περί τινων ποιημάτων και υπομνημάτων αναφερομένων εις την ιστορίαν της Ηπείρου, Αιτωλίας, Ακαρνανίας και των παρακειμένων νήσων
|title=Περί τινων ποιημάτων και υπομνημάτων αναφερομένων εις την ιστορίαν της Ηπείρου, Αιτωλίας, Ακαρνανίας και των παρακειμένων νήσων
Γραμμή 52: Γραμμή 52:
|ref=Eλλ-μων
|ref=Eλλ-μων
}}
}}

*{{cite book
*{{cite book
|last=Abbate
|last=Abbate
Γραμμή 68: Γραμμή 67:
|ref=Abbate
|ref=Abbate
}}
}}

*{{cite web
*{{cite web
|last=Coniglio
|last=Coniglio
Γραμμή 80: Γραμμή 78:
|ref=Coniglio
|ref=Coniglio
}}
}}

*{{cite book
*{{cite book
|last=Meyer Setton
|last=Meyer Setton
Γραμμή 111: Γραμμή 108:
[[Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου]]
[[Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου]]
[[Κατηγορία:Δούκες του Δυρραχίου]]
[[Κατηγορία:Δούκες του Δυρραχίου]]
[[Κατηγορία:Κόμητες της Γκραβίνας]]
[[Κατηγορία:Κόμητες της Γραβίνας]]

Έκδοση από την 16:08, 23 Μαΐου 2016

Ιωάννης της Γραβίνας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1294[1]
Νάπολη
Θάνατος5  Απριλίου 1336[1]
Νάπολη
Τόπος ταφήςBasilica of St. Dominic
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααριστοκράτης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜατθίλδη του Αινώ (από 1318)[2]
Αγνή του Περιγκόρ (από 1321)[2]
ΤέκναΡοβέρτος του Δυρραχίου
Κάρολος του Δυρραχίου
Λουδοβίκος του Δυρραχίου
Στέφανος του Δυρραχίου
ΓονείςΚάρολος Β΄ της Νάπολης[3] και Μαρία της Ουγγαρίας
ΑδέλφιαΕλεονώρα του Ανζού
Λευκή του Ανζού
Μαργαρίτα του Ανζού (1273-1299)
Μαρία του Ανζού
Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης
Ροβέρτος της Νάπολης
Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος της Άντρια
Πέτρος του Έμπολι
Φίλιππος Α΄ του Τάραντα
ΟικογένειαΟίκος των Καπετιδών-Ανζού
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠαλατινός Κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου
Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Πρίγκιπας της Αχαΐας
Θυρεός
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ιωάννης του Δυρραχίου (Jean de Durazzo,[α] π. 1276 – Μάιος 1335)[4] ήταν κόμης της Γραβίνας της Απουλίας,[6] παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, δούκας του Δυρραχίου, και πρίγκιπας της Αχαΐας και του Τάραντα από τον Οίκο των Καπέτων-Ανζού.[7]

Βιογραφικά στοιχεία

Το οικόσημο του Ιωάννη του Δυρραχίου

Ήταν ο νεώτερος γιος του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και της Μαρίας της Ουγγαρίας και αδελφός του Καρόλου Μαρτέλου του Ανζού, του Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης, του Ροβέρτου της Νάπολης και του Φιλίππου Α΄ του Τάραντα.

To 1312 ηγήθηκε των στρατευμάτων του αδελφού του Ροβέρτου, όταν εκείνος υποστήριξε τον Πάπα Κλήμη Ε΄, στη διαμάχη του με τον νεοστεφθέντα (29 Ιουνίου 1312) αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ερρίκο Ζ΄ (διαμάχη Γουέλφων και Γιβελλίνων).[8] Το 1315 διαδέχτηκε τον αδελφό του Πέτρο, κόμη της Γραβίνας, όταν αυτός σκοτώθηκε στη μάχη του Μοντεκατίνι.[εκκρεμεί παραπομπή] Τον Μάρτιο του 1318, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα της Αχαΐας Ματθίλδη του Αινώ, χήρα του Λουδοβίκου της Βουργουνδίας, ο οποίος απεβίωσε το 1316, με σκοπό να φέρει το Πριγκιπάτο της Αχαΐας στην κατοχή των Ανζού.[7] Ο γάμος αργότερα διαλύθηκε, αλλά το πριγκιπάτο διεκδικήθηκε από τον Ιωάννη.

Τον Ιανουάριο του 1323 διευθετήθηκε ειρηνικά η μακρά διένεξη μεταξύ του Ιωάννη και του αδελφού του Φιλίππου, ο οποίος διεκδικούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ως απευθείας κληρονομιά από τον πατέρα τους. Ο Ιωάννης, τελικά, με τη μεσολάβηση του βασιλιά Ροβέρτου της Νάπολης και κυρίως του φλωρεντινού τραπεζίτη Νικολό Ατσαγιόλι, αντάλλαξε τα δικαιώματα επί του πριγκιπάτου με το Δουκάτο του Δυρραχίου, το οποίο εξαγόρασε για 5.000 ουγγιές χρυσάφι. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ιωάννης δημιούργησε τον κλάδο των Ανζού - Δυρραχίου.[4]

Ο Ιωάννης ξεκίνησε το 1324 με ισχυρό στόλο και κατέλαβε την Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο,[7] καταλύοντας την εξουσία του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι, ο οποίος, αρνούμενος να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Βασιλιά της Νάπολης, έφυγε από τα νησιά και οχυρώθηκε στην Άρτα. Στην συνέχεια (1325–1326), ο Ιωάννης εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο, με στόχο την εδραίωση της κυριαρχίας του Οίκου των Ανζού στον Μωριά. Η προσπάθειά του, που είχε χρημοτοδοτηθεί -με αντάλλαγμα την παραχώρηση δυο φέουδων- από τη φλωρεντινή οικογένεια τραπεζιτών των Ατσαγιόλι, δεν πέτυχε και πολλά πράγματα. Το 1333 έγινε κατορθωτό, με τη διαμεσολάβηση των Ατσαγιόλι, να εξαγοραστούν οι απαιτήσεις του στα δικαιώματα επί του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, τα οποία τελικά παραχώρησε στον ανιψιό του (γιο του αποθανόντος αδελφού του Φιλίππου και της τιτουλάριας λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης Αικατερίνης) Ροβέρτο, που συνέχισε τις δοσοληψίες με τον εμπλεκόμενο τραπεζίτη -και πλέον φεουδάρχη- Νικολό Ατσαγιόλι, οι οποίες επισημοποιήθηκαν το Φεβρουάριο του 1335.[9]

Ο Ιωάννης επέστρεψε στη Νάπολη, φέροντας μέχρι τον θάνατό του τον τίτλο Δούκας του Δυρραχίου. Πέθανε μεταξύ 7ης και 22ας Μαΐου του 1335 και ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία Σαν Ντομένικο Ματζόρε της Νάπολης.[4]

Κληρονόμοι

Με τη δεύτερη σύζυγό του, Άννα του Περιγκόρ, παιδιά του ήταν:[εκκρεμεί παραπομπή]

  • Κάρολος 1323 – 1348, δούκας του Δυρραχίου, νυμφεύτηκε την κόρη του εξαδέλφου του Μαρία Καπέτων-Ανζού της Νάπολης
  • Λουδοβίκος 1324 – 1362, δούκας του Δυρραχίου, νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Σανσεβερίνο. Είναι πατέρας του Καρόλου Γ΄ βασιλιά της Νάπολης
  • Ροβέρτος 1326 – 1356.

Δείτε επίσης

Σημειώσεις

  1. Στην ιταλική ιστοριογραφία αναφέρεται[εκκρεμεί παραπομπή] ως Giovanni d'Angiò (Ιωάννης του Ανζού) [4] και συμπληρωματικά: conte di Gravina, e duca di Durazzo (κόμης της Γραβίνας και δούκας του Δυρραχίου).[5]

Παραπομπές

Πηγές


Προηγούμενος
Ιωάννης Β΄ Ορσίνι
Παλατινός Κόμης Κεφαλληνίας
13251336
Επόμενος
Ροβέρτος του Τάραντος

Πρότυπο:Πρίγκηπας της Αχαΐας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι