Σχίσμα Ιππολύτου: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 6 έτη
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
μΧωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Το '''σχίσμα του Ιππολύτου''' ήταν ένα ενδοεκκλησιαστικό [[σχίσμα]] το οποίο αναπτύχθηκε κατά τα μέσα του [[3ος αιώνας|3ου αιώνα]] στην τοπική εκκλησία της [[Ρώμη|Ρώμης]], με αφορμή το ζήτημα της μετάνοιας και της επιστροφής των [[Πεπτωκότες (Χριστιανισμός)|πεπτωκότων]] στις τάξεις της Εκκλησίας. Προεξάρχων αυτού του κινήματος από τη γραμμή του επισκόπου [[Πάπας Κάλλιστος Α΄|Καλλίστου]] Ρώμης υπήρξε ο [[Ιππόλυτος Ρώμης|Ιππόλυτος]], συνδιεκδικητής του επισκοπικού θρόνου της Ρώμης και υπέρμαχος της αυστηρότητας της εφαρμογής της «δια βίου μετανοίας» των «πεπτοκότων».
 
Ως πρεσβύτερος συγκρούστηκε με τον συμπρεσβύτερό του (φιλομοναρχιανό) Κάλλιστο (που συγχωρούσε και την ακολασία, επιτρέποντας γάμο και μετά τη χειροτονία), ο οποίος τον κατηγορούσε για Διθεΐτη. Έγραψε πολλά απολογητικά (αντιαιρετικά), ερμηνευτικά και εσχατολογικά συγγράμματα. Ο Λόγος γεννήθηκε κατ’ ελεύθερη θέληση τούτου Θ. Πατρός, έτσι δεν είναι ισότιμος με τον Πατέρα. Η ''νέα κτίση'' παρουσιάζεται τυπολογικά ως ο τέλειος χιτώνας τούτου Χριστού, τον οποίο ύφαναν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες, μέσω των οποίων εργαζόταν ο Λόγος με αργαλειό το Θείο Πάθος, στήμονα τη δύναμη τούτου Αγ. Πνεύματος, κρόκη (υφάδι) την αγία σάρκα, μίτο (νήμα) τη Θ. Χάρη και κερκίδα (σαΐτα) τον λόγο. Η Εκκλησία (ως παράδεισος και ναυς) είναι η νύμφη (στο ''Άσμα Ασμάτων'' και τη ''Σωσάννα'') και συνάμα η μητέρα τούτου Χριστού, η «''γυνή της Αποκαλύψεως''»<sup>. </sup>είναι κοινωνία μόνο αγίων και όχι και αμαρτωλών, γι’ αυτό και ο Ιππόλυτος αρνιόταν τη συγχώρηση των βαρέων αμαρτημάτων. Πίστευε ότι η Συντέλεια θα πραγματοποιούταν το 500 μ.Χ. Ο Αντίχριστος θα είναι εβραϊκής καταγωγής (από τη φυλή τούτου Δαν).
 
==Τα αίτια==

Μενού πλοήγησης