Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γιώργης Σιάντος»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 7 έτη
 
== Πρελούδιο της Εμφύλιας διαμάχης και θάνατος ==
Μετά την Απελευθέρωση ο Σιάντος εξέφρασε τη διαφωνία του απέναντι στη θέση της νέας κυβέρνησης για διάλυση των ενόπλων τμημάτων του [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]], καθώς διέβλεπε μια βίαιη αντιεαμική στάση σε συνδυασμό με αμνηστία στους πρώην συνεργάτες των Γερμανών. Στις 28 Νοεμβρίου 1944 στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στο νοσοκομείο "Αρεταίειο" (λόγω νοσηλείας του Ιωαννίδη), πάρθηκε η απόφαση για την ένοπλη σύγκρουση. Μετά την παραίτηση των υπουργών του ΕΑΜ από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, το ΕΑΜ στις [[3 Δεκεμβρίου]] διοργάνωσε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης. Η μαζικότητα της κινήθηκε μεταξύ 100.000 και 500.000 διαδηλωτών, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος αριθμός από την ιστοριογραφία. Η διαδήλωση χτυπήθηκε βίαια από τις αρχές ασφαλείας υπό τον [[Άγγελος Έβερτ|Άγγελο Έβερτ]] διοικητή της Αστυνομίας Πόλεων και υπήρξαν 33 δολοφονηθέντες διαδηλωτές και εκατοντάδες τραυματίες. Την επόμενη μέρα στην κηδεία των διαδηλωτών έγινε νέα μεγάλη πορεία με κεντρικό σύνθημα:
 
"'''Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα'''".
 
Η νέα πορεία διαλύθηκε και αυτή με νέες δολοφονίες διαδηλωτών από την αστυνομία αλλά και από ταγματασφαλίτες που διέμεναν σε ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Παπανδρέου και κυρίως οι Άγγλοι επεδίωκαν την ένοπλη σύγκρουση με το ΕΑΜ. Στις 28 Νοεμβρίου 1944 στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στο νοσοκομείο "Αρεταίειο" (λόγω νοσηλείας του Ιωαννίδη), πάρθηκε η απόφαση για την ένοπλη σύγκρουση. Ακολούθησαν για 33 μέρες οι μάχες στην Αθήνα και τον Πειραιά, τα λεγόμενα [[Δεκεμβριανά]], με ήττα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
 
Ο Σιάντος και η ηγεσία του ΚΚΕ δεν κατάφεραν να διαχειριστούν το βάρος της ένοπλης σύγκρουσης ή το κράτησαν σκόπιμα υπό συνθήκες ''ένοπλης αντίστασης'' δίχως να επιτρέψουν την γενίκευση των συγκρούσεων όπως επιθυμούσε το Γ.Σ του ΕΛΑΣ με τους Βελουχιώτη, Σαράφη και [[Θεόδωρος Μακρίδης|Μακρίδη]]. Επιπλέον, μετά τη λήξη της σύγκρουσης ο Σιάντος ήταν συγκαταβατικός ως προς τη [[Συνθήκη της Βάρκιζας]] και ήταν ένα από τα 3 μέλη της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ που την υπέγραψαν. Αποτέλεσμα και της Συνθήκης της Βάρκιζας ήταν το βίαιο ξέσπασμα της [[Λευκή τρομοκρατία|Λευκής Τρομοκρατίας]] από κρατικά όργανα και δεξιές ένοπλες οργανώσεις κατά του εαμικού κόσμου. Ο Σιάντος χρεώθηκε την αποτυχία των πολιτικών χειρισμών από την πλευρά του ΕΑΜ.
Ανώνυμος χρήστης

Μενού πλοήγησης