Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μαξίμ Βεϊγκάν»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
Αναστροφή της επεξεργασίας από τον Glorious 93 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό [[Χρήστη...
μ (bad link repair, αντικατέστησε: Μπιζέρτα → Μπιζέρτ με τη χρήση AWB)
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον Glorious 93 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό [[Χρήστη...)
[[Αρχείο:Time Maxime Weygand 10 30 33 cropped.jpg|thumb|Μαξίμ Βεϋγκάν]]
Ο '''Μαξίμ Βεϋγκάν''' (Maxime Weygand) ήταν Γάλλος Στρατηγός και στρατιωτικός ηγέτης κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Αν και δεν έχει παραμείνει στη μνήμη των Γάλλων με το ίδιο όνειδος του Στρατάρχη [[Φιλίπ Πεταίν]], ωστόσο έχει καταγραφεί στην Ιστορία ως ο ηγέτης του Γαλλικού Στρατού, που αρχικά πολέμησε εναντίον των [[Γερμανία|Γερμανών]] στο [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] και, ύστερα από την παράδοση της [[Γαλλία|Γαλλίας]]ς, το [[1940]], συνεργάστηκε με τους κατακτητές της συμμετέχοντας στο καθεστώς της [[Κυβέρνηση του Βισύ|Κυβέρνησης του Βισύ]].
 
== Σταδιοδρομία ==
Ο Βεϋγκάν γεννήθηκε στις [[Βρυξέλλες]] ([[Βέλγιο]]) στις [[21 Ιανουαρίου]] [[1867]]. Δεν είναι σαφή τα στοιχεία περί της καταγωγής του. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήταν νόθος γιος μιας [[Πολωνία|Πολωνής]]<ref>[http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/FRweygand.htm Spartacus Schoolnet]</ref>, αλλού αναφέρεται ότι ίσως ήταν νόθος γιος της αυτοκράτειρας του [[Μεξικό|Μεξικού]] Καρλότα με τον συνταγματάρχη Φαν ντερ Σμίσσεν (Van der Smissen)<ref>Dominique Paoli, ''Maxime ou le secret Weygand'', Bruxelles, 2003</ref> ή του αδελφού της, Βασιλιά του Βελγίου, [[Λεοπόλδος ο Β΄|Λεοπόλδου Β΄]] <ref>Charles Fouvez, ''Le Mystère Weygand'', éd. de La Table Ronde, 1967]]</ref> και ο ίδιος ούτε επιβεβαίωνε ούτε διέψευδε αυτές τις φήμες.<ref>[http://ww2db.com/person_bio.php?person_id=115 World War II Database]</ref> Συχνά αναφέρεται ότι οι γονείς του ήταν άγνωστοι. Το περιοδικό "Time" αναφέρει ότι μητέρα του ήταν μια Γερμανίδα από την περιοχή του Σάαρ.<ref>[http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,789807-4,00.html Time Magazine, Vol. XXXV, No 23, 1940]</ref>
 
Την ανατροφή και μόρφωσή του ανέλαβε η οικογένεια Κοέν ντε Λεόν (Cohen de Léon), εβραϊκής καταγωγής, στη [[Μασσαλία]], κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο ίδιος, στα απομνημονεύματά του δεν γράφει παρά ελάχιστα για την περίοδο αυτή της ζωής του, αναφέροντας μόνο μια γκουβερνάντα και έναν ιερέα του κολεγίου στο οποίο φοιτούσε. Από εκεί μάλλον προέρχεται ο ισχυρός καθολικισμός του. Άγνωστα, όμως, παραμένουν τα αίτια του έντονου [[αντισημιτισμός|αντισημιτισμού]], από τον οποίο κυριαρχείτο και που εκδηλώθηκε ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
 
Η σταδιοδρομία του στο Στρατό ξεκινά με την είσοδό του στην προπαρασκευαστική τάξη της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Σεν Συρ ( Saint-Cyr) στο [[Παρίσι]]. Στην τάξη αυτή εγγράφηκε ως αλλοδαπός (Βέλγος) εύελπις, με το όνομα Μαξίμ ντε Νιμάλ (Maxime de Nimal)<ref>Φαίνεται ότι αυτό το επώνυμο προήλθε από το όνομα της νεαρής νύφης της οικογένειας του Κοέν ντε Λεόν, Ντενιμάλ (Denimal)</ref>. Αποφοίτησε από την Ακαδημία του Σεν Συρ το 1887 και τοποθετήθηκε σε ένα σύνταγμα ιππικού. Την τοποθέτησή του ακολούθησε η επίσημη αναγνώρισή του ως γιου ενός υπαλλήλου του Κοέν ντε Λεόν, του Φρανσουά Ζοζέφ Βεϋγκάν (François-Joseph Weygand) (18 Οκτωβρίου 1888). Η αναγνώριση αυτή του έδωσε το επώνυμό του και, μαζί, την γαλλική υπηκοότητα.
 
Στις 12 Νοεμβρίου 1900 και ενώ υπηρετεί στο 9ο Σύνταγμα Δραγόνων στο Βιτρύ, ο Βεϋγκάν νυμφεύεται την Μαρί ντε Φορσάνζ (Marie-Renée-Joséphine de Forsanz), ηλικίας τότε 24 ετών, θυγατέρα του Διοικητή του Συντάγματός του. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, τον Εντουάρ (Édouard, 1901), ο οποίος ασχολήθηκε με τη βιομηχανία, και τον Ζακ (Jacques, 1905), ο οποίος έγινε επίσης στρατιωτικός.
=== Περίοδος Μεσοπολέμου ===
==== Πολωνία ====
Το [[1920]] ο Βεϋγκάν αποστέλλεται στην Πολωνία ως επικεφαλής Γαλλοβρετανικής στρατιωτικής αποστολής, στην οποία συμμετέχει ο Γάλλος διπλωμάτης Ζαν Ζυλ Ζυσσεράν (Jean Jules Jusserand) και ο Βρετανός Λόρδος Έντγκαρ Βίνσεντ ντ΄ Άμπερνον (Edgar Vincent D'Abernon). Την αποστολή είχαν ζητήσει ο [[Ζωρζ Κλεμανσώ]] και ο [[Λόιντ Τζόρτζ]] από τον Στρατάρχη Φος, ο οποίος απάντησε: "Ο Βεϋγκάν θα κάνει ό,τι θα έκανα εγώ". Η [[Πολωνία]] βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη [[ΕΣΣΔ|Σοβιετική Ένωση]] και τα στρατεύματά της βρίσκονται σε υποχώρηση<ref>Philip Charles Farwell Bankwitz, Maxime Weygand and civil-military relations in modern France, Harvard University Press, 1967 ISBN 0-674-55701-8</ref>. Η υποδοχή του, στις 24 Ιουλίου από τον επικεφαλής του Πολωνικού Στρατού [[Γιόζεφ Πιλσούντσκι]] δεν είναι ιδιαίτερα θερμή, καθώς η πρώτη ερώτηση του Πολωνού ηγέτη είναι "πόσες μεραρχίες μάς φέρατε, Στρατηγέ;". Ο Βεϋγκάν, φυσικά, δεν διέθετε ούτε μία. Στις 27 Ιουλίου τοποθετείται ως σύμβουλος του Αρχηγού του Πολωνικού Επιτελείου Στατηγού Ροζβαντόβσκι (Rozwadowski), η συνεργασία τους, όμως, δεν θα χαρακτηριζόταν αρμονική<ref>[http://ww2db.com/person_bio.php?person_id=115 World War Database, ό.π.]</ref>. Ο Βεϋγκάν περιτριγυριζόταν από αξιωματικούς που τον έβλεπαν σαν παρείσακτο και επίτηδες μιλούσαν μεταξύ τους Πολωνικά αποκλείοντάς τον, έτσι, από τις συζητήσεις τους. Όλες του οι προτάσεις για την οργάνωση της Πολωνικής άμυνας απορρίπτονταν συστηματικά: Στα τέλη Ιουλίου πρότεινε στους Πολωνούς να κρατήσουν τη γραμμή του ποταμού Μπουγκ. Μια εβδομάδα αργότερα πρότεινε αμυντική διάταξη στον ποταμό [[Βιστούλας|Βιστούλα]]. Καμία από αυτές τις προτάσεις του δεν έγινε δεκτή. Σημαντική συμβολή του, ωστόσο, ήταν η επιμονή για τη δημιουργία ενός συστήματος γραπτών διαταγών του Επιτελείου, που θα αντικαθιστούσε το χύδην σύστημα προφορικών διαταγών. Σε γενικές γραμμές ο Βεϋγκάν ήταν τοποθετημένος ανάμεσα σε άνδρες που δεν είχαν καμία διάθεση να υπακούσουν στις εντολές ή τις συμβουλές του. Παρά ταύτα, και χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, αυτό που κατάφερε, σύμφωνα με τον Βρετανό πρέσβη στη Βαρσοβία Σερ Άντριαν Κάρτον ντε Βάιαρτ (Sir Adrian Karton de Wiart), ήταν η ψυχολογική τόνωση της στρατιωτικής πολωνικής ηγεσίας. Επίσης, οι Πολωνοί είχαν αποδεχθεί τη συμβουλή του για την οχύρωση της περιοχής της [[Βαρσοβία|Βαρσοβίας]]ς, ενώ ο Πιλσούντσκι είχε ακολουθήσει τις συμβουλές του για ανασυγκρότηση του Πολωνικού στρατού που βρισκόταν βόρεια της Βαρσοβίας, σχηματίζοντας νέα πολωνική Στρατιά.
 
Τον Αύγουστο του 1920 έγινε η μεγάλη [[μάχη της Βαρσοβίας]], στην οποία οι Πολωνοί κατενίκησαν τους Σοβιετικούς, ύστερα από αριστουργηματικό σχέδιο αντεπίθεσης του Πιλσούντσκι. Η αποστολή του Βεϋγκάν είχε ολοκληρωθεί. Η αναχώρησή του, σχεδιασμένη για τις [[25 Αυγούστου]], τον εξέπληξε: Στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού οι Πολωνοί του απονέμουν το μετάλλιο των "Πολεμικών Αρετών" (Virtuti Militari), στις 26 το τρένο του σταματά στην [[Κρακοβία]] όπου τον δεξιώνεται ο Δήμαρχος της πόλης. Ο Βεϋγκάν φθάνει στις [[28 Αυγούστου]] στο [[Παρίσι]], όπου γίνεται δεκτός από ενθουσιώδη πλήθη στην αποβάθρα του "Γκαρ ντε λ' Εστ" και τον ασπάζεται δημόσια ο Πρωθυπουργός [[Αλεξάντρ Μιλεράν]] (Alexandre Millerand), που του απονέμει το Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής, ενώ αργότερα γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ο ίδιος μένει κατάπληκτος από όλα αυτά, για να γράψει αργότερα στα απομνημονεύματά του: "Δεν καταλαβαίνω τι συνέβη. Η νίκη ήταν των Πολωνών, το σχέδιο ήταν Πολωνικό, ο Στρατός ήταν Πολωνικός". Πιστεύεται ότι το "θαύμα της Βαρσοβίας" του αποδόθηκε, σε τέτοια ευρύτητα, από τους πολιτικούς αντιπάλους του Πιλσούντσκι στην Πολωνία και Γάλλους υποστηρικτές του Μιλεράν.<ref>Bankwitz, ό.π.</ref> Η φήμη αυτή θα τον συνοδεύει επί 40 και πλέον έτη και έγινε αποδεκτή ακόμη και από ακαδημαϊκούς κύκλους<ref>[http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/FRweygand.htm Spartacus School Net]: Αναφέρεται ότι ο Βεϋγκάν, επικεφαλής 600 Γάλλων αξιωματικών, νίκησε στη Μάχη της Βαρσοβίας</ref> <ref>Ρεϊμόν Καρτιέ, ''Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου'', Πάπυρος, Αθήνα, 1964: Αναφέρεται ότι ο Βεϋγκάν έσωσε την Πολωνία στα 1920</ref>. Σε ορισμένες πηγές αναφέρεται, επίσης, ότι ο Πιλσούντσκι είχε προσφέρει, στις 9 Αυγούστου, τη συναρχηγία του Πολωνικού στρατού στον Βεϋγκάν, αλλά ο Γάλλος στρατηγός δεν την δέχτηκε.
 
==== Γαλλία, Μέση Ανατολή ====
Ο Βεϋγκάν παρέμεινε αδρανής μετά την επιστροφή του από την Πολωνία. Το [[1923]], ωστόσο, του ανατίθεται η αρχηγία της γαλλικής αποστολής στη [[Συρία]] και τον [[Λίβανος|Λίβανο]]. Το επόμενο έτος ονομάζεται Ύπατος Αρμοστής της Συρίας, θέση στην οποία παρέμεινε για ένα έτος. Ο Βεϋγκάν επιστρέφει στη Γαλλία το 1925 και αναλαμβάνει Διευθυντής του Κέντρου Ανωτάτων Στρατιωτικών σπουδών. Στη θέση αυτή παρέμεινε επί μια πενταετία: Το [[1931]] εκλέγεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και το ίδιο έτος αναλαμβάνει Αρχηγός του Επιτελείου του Γαλλικού Στρατού, Αντιπρόεδρος του Ανώτατου Πολεμικού Συμβουλίου και Επιθεωρητής του Στρατού. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε μέχρι το [[1935]], οπότε και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω της ηλικίας του (είχε συμπληρώσει το 68ο έτος). Η πρότασή του για την επέκταση της [[Γραμμή Μαζινό|γραμμής Μαζινό]] που τότε άρχισε η κατασκευή της και στα γαλλοβελγικά σύνορα δεν έγινε δεκτή.
 
Δεν παραμένει επί πολύ στην αποστρατεία: Ο [[Εντουάρ Νταλαντιέ]] τον ανακαλεί στο Στράτευμα το [[1939]] και του αναθέτει τη διοίκηση των Γαλλικών στρατευμάτων της Μέσης Ανατολής. Παραμένει εκεί και μετά την έναρξη του Πολέμου.
Ο Πεταίν σχηματίζει τον Ιούνιο του 1940 την [[Κυβέρνηση του Βισύ]], στην οποία καλεί τον Βεϋγκάν να συμμετάσχει και τον διορίζει Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Στη θέση αυτή παραμένει μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1940, οπότε και ο Πεταίν τον στέλνει ως εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπό του στις γαλλικές αποικίες της Βόρειας Αφρικής. Σύμφωνα με τον Πεταίν, αυτό έγινε "για να οργανωθεί ένα στράτευμα αντίστασης εκτός γαλλικού εδάφους"<ref>Καρτιέ, ό.π.</ref>, κάτι τέτοιο, ωστόσο, διαψεύστηκε από τα γεγονότα: Ναι μεν δημιούργησε στους εξόριστους Γάλλους αξιωματικούς την ελπίδα κανούργιων μαχών κατά του Γερμανού κατακτητή της πατρίδας, αλλά, από την άλλη, εκτόπιζε τους αντιπάλους του καθεστώτος του Βισύ (οπαδούς του [[Σαρλ ντε Γκωλ|ντε Γκωλ]], κομμουνιστές κ. ά.) σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νότια [[Αλγερία]] και στο [[Μαρόκο]], με τη συνεργασία του Ναυάρχου Αμπριάλ.
 
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αξιωματούχου της Κυβέρνησης του Βισύ, εκδήλωσε, επίσης, ανοικτά τα αντισημιτικά του αισθήματα, αφαιρώντας δικαιώματα από τους Εβραϊκής καταγωγής Γάλλους πολίτες. Συνεργάστηκε, επίσης, με τους Γερμανούς του [[Άφρικα Κορπ]], στους οποίους παρέδωσε, το [[1941]], σημαντικό υλικό πολέμου (1200 φορτηγά, θωρακισμένα οχήματα, υλικό πυροβολικού). Αντίθετα, απέκτησε κάποια φήμη όταν αντιτάχθηκε σθεναρά στη συμφωνία του Πρωτοκόλλου του [[Παρίσι|Παρισιού]] (28 Μαϊου 1941), που υπέγραψε ο Ναύαρχος Νταρλάν (Darlan) με την οποία παραχωρούνταν γαλλικές βάσεις στο [[Χαλέπι]] της Συρίας, στην [[ΜπιζέρτΜπιζέρτα]] και στο [[Ντακάρ]], στις δυνάμεις του Άξονα. Όπως και ο Πεταίν, παρέμενε μετριοπαθής στην κριτική του απέναντι στους Γερμανούς, ενώ υποστήριζε ότι μπορούσαν να συνεργαστούν μαζί τους, αλλά με πολύ μεγάλη διακριτικότητα. Αυτό που ουσιαστικά επιδίωκε ήταν όχι η συνεργασία με τους Συμμάχους ή η παροχή βοήθειας προς αυτούς, αλλά απλά η διατήρηση του γοήτρου της Γαλλίας και, φυσικά, η διατήρηση του αποικιακού καθεστώτος της στη Βόρεια Αφρική.
 
Ωστόσο, όταν ο [[Χίτλερ]] απαίτησε πλήρη συνεργασία με τις γαλλικές δυνάμεις του Βισύ (Νοέμβριος 1941), ζήτησε επίμονα την απομάκρυνσή του από κάθε θέση του καθεστώτος. Πράγματι, ο Βεϋγκάν ανακλήθηκε τον ίδιο μήνα. Ένα χρόνο αργότερα, μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική (Νοέμβριος 1942) ο Βεϋγκάν συνελήφθη και παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το Μάιο του [[1945]], οπότε και κρατήθηκε από τους Αμερικανούς.
 
{{DEFAULTSORT:Βευγκαν Μαξιμ}}
 
[[Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί|Βευγκαν Μαξιμ]]
[[Κατηγορία:Γάλλοι πρωταγωνιστές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου|Βευγκαν Μαξιμ]]

Μενού πλοήγησης