Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μαινάδες»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
48 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 8 έτη
μ
επιμ.
μ (Αναίρεση έκδοσης 3982986 από τον 193.54.150.61 (Συζήτηση))
μ (επιμ.)
[[Αρχείο:Terracotta dancing maenad MET 12.232.13.png|thumb|right|250px|Μαινάδα που χορεύει. Ελληνικό αγαλματίδιο του 3ου αιώνα π.Χ. από τον [[Τάραντας|Τάραντα]].]]
Στην [[ελληνική μυθολογία]] οι '''Μαινάδες''' ήταν [[νύμφη|νύμφες]] που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού [[Διόνυσος|Διονύσου]]<ref>Στους σχετικούς μύθους ο Διόνυσος περιστοιχίζεται από μια θορυβώδη ακολουθία, στην οποία οι Μαινάδες αντιπροσωπεύουν το θηλυκό στοιχείο, καιενώ οι [[Σάτυρος|Σάτυροι]], οι [[Σειληνοί]] και ο [[Παν]] το αρσενικό ([[Ρισπέν]] 1964, σ254σελ. 254)</ref>. Η λέξη '''''μαινάς''''' (στον ενικό) εμφανίζεται στον [[Όμηρος|Όμηρο]], όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η [[έκσταση|εκστατική]] μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις [[Βάκχες]]. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία «''[[Βάκχαι (τραγωδία)|Βάκχες»]]'' του [[Ευριπίδης|Ευριπίδη]]. Στη [[Μακεδονία]], σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον [[Πλούταρχος|Πλούταρχο]], οι Μαινάδες αποκαλούνταν '''Μιμαλλώνες''' και '''Κλωδώνες'''. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα '''Βασσαρίδες, Ποτνιάδες''' κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις [[Θυιάδες]].
 
Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από [[κισσόςΚισσός|κισσό]], [[σμίλακαςΣμίλακας|σμίλακα]] και [[νεβρίδα|''νεβρίδες]],'' (ελαφριά φορέματα από δέρμα ''νεβρού'', (=δηλαδή [[ελάφιΕλάφι|ελαφιού]]). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην [[Ινδία]]. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο [[τρύγος]] και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.
 
Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από [[κισσός|κισσό]], [[σμίλακας|σμίλακα]] και [[νεβρίδα|νεβρίδες]], ελαφριά φορέματα από δέρμα ''νεβρού'' (= [[ελάφι|ελαφιού]]). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην [[Ινδία]]. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο [[τρύγος]] και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.
== Οι Μαινάδες στην τέχνη ==
[[Αρχείο:Fragment Maenad Louvre G160.jpg|thumb|right|250px|Μαινάδα φέρουσα [[θύρσος|θύρσο]]. Θραύσμα αττικού ερυθρόμορφου αγγείου, περ. [[480 π.Χ.]], [[Μουσείο του Λούβρου]].]]
 
== Πηγές ==
* Emmy Patsi-Garin (1969): ''Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας''. Αθήνα: Χάρη Πάτση
* Ρισπέν, Ζαν. (1964).: ''Ελληνική Μυθολογία'', τΑ'τόμος Α΄. Αθήναι: Αυλός
 
 
[[Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας|Μαιναδες]]
31.197

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης