Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πολ Μιούνι»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
μ
Ο Μιούνι ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο Μπρόντγουεϊ το [[1926]]. Ο πρώτος του ρόλος ήταν εκείνος ενός ηλικιωμένου Εβραίου στο θεατρικό έργο των Μαξ Σίγκελ και Μίλτον Χέρμπερτ Γκρούπερ ''We Americans''. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ερμήνευε κάποιο ρόλο στα αγγλικά. Το [[1929]] υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία [[20th Century Fox|Fox]] και την ίδια χρονιά έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για [[Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου|Όσκαρ Ανδρικής Ερμηνείας]] για την πρώτη του ταινία με τίτλο ''The Valiant'', παρά το γεγονός ότι ήταν εμπορική αποτυχία<ref name=Actors/>. Η δεύτερή του ταινία ''Seven Faces'' ήταν επίσης εμπορικά αποτυχημένη κι ο ηθοποιός απογοήτευμένος από τους ρόλους που του προσέφεραν επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ, όπου πρωταγωνίστησε στην παράσταση ''Counselor at Law'' που έκανε μεγάλη επιτυχία<ref name=Osborne/>.
 
Το [[1932]], ο Μιούνι επέστρεψε στο Χόλιγουντ για να πρωταγωνιστήσει σε θρυλικές ταινίες (πριν την καθιέρωση του κώδικα λογοκρισίας Χέιζ), όπως την πρώτη εκδοχή του Σημαδεμένου, με τίτλο ''Σκάρφεϊς (Scarface)'' καθώς και το ''Είμαι Ενας Δραπέτης (I Am a Fugitive from a Chain Gang)'' για το οποίο έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για βραβείο [[Όσκαρ]]. Η κριτική επεφημία που έλαβε ο Μιούνι για τις ερμηνείες του εντυπωσίασε τους παραγωγούς της [[Warner Bros.]] που του προσέφεραν συμβόλαιο μακράς διάρκειας. Η εταιρία τον προώθησε διαφημίζονταςπαρουσιάζοντάς τον ως τον ''Μεγαλύτερο Ηθοποιό της Οθόνης''"<ref name=Osborne/>.
 
Η ταινία ''Σκάρφεϊς'' ήταν μια από τις πρώτες σημαντικές γκανγκστερικές παραγωγές της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ και το σενάριο είχε γραφτεί από έναν από τους σημαντικότερους σεναριογράφους της περιόδου, τον Μπεν Χεχτ<ref name=Corliss/>{{rp|6}} . Ο κριτικος κινηματογράφου Ρίτσαρντ Κόρλις τόνισε ότι η ταινία πέρα από την κεντρική της θεματολογία που πραγματεύεται τη ζωή ενός γκάγκστερ, ασκεί κριτική στον τύπο και τον καθιστά υπαίτιο για την προώθηση του τρόπου ζωής του υποκόσμου<ref name=Corliss>Corliss, Richard, ''Talking Pictures'', (1974) Overlook Press</ref>.
Το [[1936]], ο Μιούνι έπεισε τον [[Τζακ Γουόρνερ]] να πάρει το ρίσκο κάνοντας την παραγωγή μιας ιστορικής βιογραφίας. Επρόκειτο για τη βιογραφία του [[Λουί Παστέρ]], ρόλος που του χάρισε το [[Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου]] και αποτέλεσε την πρώτη από τις βιογραφικές ταινίες που πρωταγωνίστησε ο ηθοποιός. Μέχρι εκείνη την περίοδο, οι ταινίες που παρήγαγε η [[Warner Bros.]] αντλούσαν τη θεματολογία τους από τη σύγχρονη επικαιρότητα.
 
Ο ιστορικός Ρόμπερτ Όσμπορν τονίζει ότι ξαφνική επιτυχία της ταινίας ''Λουί Παστέρ (The Story of Louis Pasteur)'' έδωσε στην εταιρία Warner την ώθηση για την κατάκτηση της κορυφής του Box-Office κι απεδείχθη κερδοφόρα.<ref name=Osborne/>. Κατά συνέπεια ο ηθοποιός την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην επίσης βιογραφική ταινία ''[[Η ζωήΖωή του Εμίλ Ζολά]] (The Life of Emile Zola)'' που του χάρισε ακόμη μια υποψηφιότητα για [[Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου]] και που κέρδισε το [[Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας]]. Δυο Χρόνια αργότερα ο ηθοποιός υποδύθηκε τον Μεξικανό επαναστάτη Μπενίτο Χουάρες στην ταινία ''[[Χουαρέζ (ταινία)|Χουαρέζ]] (Juarez, 1939)''.
 
Το 1937, ο Μιούνι υποδύθηκε έναν Κινέζο χωρικό στην ταινία ''Υπό το Βλέμμα του Βούδα (The Good Earth)''. Στο ρόλο της ταπεινής συζύγου του εμφανίστηκε η [[Λουίζ Ράινερ]] που κέρδισε [[Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου]] για την ερμηνεία της στην ταινία. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της [[Περλ Μπακ]]. Όταν ο παραγωγός της [[Metro-Goldwyn-Mayer]] Έρβιν Θάλμπεργκ τον προσέγγισε για να του προσφέρει το ρόλο, ο ηθοποιός του είπε αστειευόμενος ''Είμαι τόσο Κινέζος όσο κι ο Χέρμπερτ Χούβερ''<ref name=Osborne/>.
Στα τέλη του Αυγούστου του 1955, ο Μιούνι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το θεατρικό, λόγω σοβαρής ασθένειας στο αριστερό του μάτι που προκάλεσε πρόβλημα στην όρασή του. Τον ρόλο του στο θεατρικό ανέλαβε ο Μέλβιν Ντάγκλας<ref>[http://news.google.com/newspapers?id=0L9OAAAAIBAJ&sjid=nQAEAAAAIBAJ&pg=7318%2C6099285 "Paul Muni Quits Broadway Play; Has Eye Ailment"], ''Toledo Blade newspaper'', August 31, 1955</ref>. Τον Σεπτέμβριο του 1955 του διέγνωσαν καρκίνο του αριστερού ματιού κι ο ηθοποιός υπεβλήθη σε εγχείρηση όπου του αφαιρέθηκε το μάτι.<ref>[http://news.google.com/newspapers?id=Y6kkAAAAIBAJ&sjid=bhAEAAAAIBAJ&pg=1815%2C4926989 "Paul Muni Loses Left Eye to Tumor"], ''Milwaukee Sentinel newspaper'', September 7, 1955</ref>. Τον Δεκέμβριο του 1955, ο Μιούνι επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ όπου συνέχισε τις εμφανίσεις του στο ''Κληρονόμησε τον Άνεμο''.<ref>[http://news.google.com/newspapers?id=Y6kkAAAAIBAJ&sjid=bhAEAAAAIBAJ&pg=1815%2C4926989 "Paul Muni Loses Left Eye to Tumor"], ''Milwaukee Sentinel newspaper'', September 7, 1955</ref>.
 
Το [[1959]] επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη αναλαμβάνοντας το ρόλο ενός ηλικιωμένου γιατρού στην ταινία ''Ο Μεγάλος Επαναστάτης (The Last Angry Man)'' για την οποία έλαβε την έκτη του υποψηφιότητα για [[Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου]]. Μετά από αυτή του την εμφάνιση ο ηθοποιός αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά και θεατρικά δρώμενα εφόσον η όραση στο δεξί του μάτι είχε αρχίσει να χειροτερεύει. Ο Μιούνι έλαβε 6 υποψηφιότητες για [[Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου]], κερδίζοντας μια φορά, παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκε σε 25 ταινίες στην καριέρα του. Τελευταία του εμφάνιση ήταν στην τηλεοπτική σειρά ''Saints and Sinners'' το 1962.
 
== Άλλες Θεατρικές Εμφανίσεις ==
7.380

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης