Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σαμανισμός»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 9 έτη
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
<blockquote>«[ο σαμάνος] πιστεύεται γενικά ότι θεραπεύει και εκτελεί θαύματα τύπου [[φακίρ]], όπως όλοι οι μάγοι [...] Πέραν αυτού όμως, είναι [[ψυχοπομπός]], επίσης ιερέας, [[Μυστικισμός|μυστικιστής]] και ποιητής»<ref>Eliade Mircea, ''Σαμανισμός'', 4</ref></blockquote>
 
Αν οριστεί με αυτόν τον τρόπο ο Σαμανισμός, ο όρος καλύπτει μια σειρά φαινομένων που μοιράζονται μια μοναδική δομή και ίστορίαιστορία η οποία απαντάται στις καθαρότερες μορφές της σε κυνηγετικές, τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες κοινωνίες όπως αυτές της Σιβηρίας και της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες λατρεύουν έναν ουράνιο [[Θεός|θεό]] ως ''[[deus otiosus]]''<ref>Κυριολεκτικά άνεργος θεός. Θεός που ανάγεται σε υπερβατικό επίπεδο, σε αφηρημένη μη ενεργή κατάσταση καθώς ένας νέος -κοσμικότερος- παίρνει τη θέση του ([[Λατινική γλώσσα|Λατ.]]: deus = θεός otiosus = άνεργος)</ref>. Εξετάζοντας σε αυτό το [[εννοιολογικό πλαίσιο|πλαίσιο]] ο Ελιάντε τον σαμανισμό δίνει έμφαση στην ιδιότητα του σαμάνου να επιδιώκει την κατάσταση του ανθρώπου πριν από την [[Πτώση]] στις παρυφές του ιερού χρόνου. Για τον Ελιάντε η πλέον αντιπροσωπευτική μυστικιστική εμπειρία των αρχαϊκών κοινωνιών και δη του σαμανισμού, είναι η Νοσταλγία του Παραδείσου, η επιθυμία για αποκατάσταση της ελευθερίας και της ομορφιάς του κόσμου πριν την Πτώση του ανθρώπου<ref>Eliade Mircea, ''Myths, Dreams and Mysteries'', 66</ref>. Τούτη η επιθυμία εγγενής σε όλες σχεδόν τις θρησκευτικές τάσεις, σύμφωνα πάντα με τον Ελιάντε εκδηλώνεται με ιδιαίτερους τρόπους στον Σαμανισμό.
 
Ο [[Πολ Ραντέν]] -με αφορμή το παράδειγμα των Γιακούτ της νότιας [[Καλιφόρνια|Καλιφόρνιας]]- σημειώνει ότι πέραν της θρησκευτικής, ο σαμάνος συμμετείχε στις οικονομικές λειτουργίες της κοινότητας. Χρησιμοποιώντας τον φόβο, το ''δέος'' -βάση κάθε θρησκευτικού ενστίκτου σύμφωνα με τη θεώρηση άλλων ανθρωπολόγων- με τις κατάλληλες συμμαχίες και τα δώρα για τις υπηρεσίες του αύξανε τις πηγές του πλούτου, διατηρώντας μονοπώλιο σε συγκεκριμένα ιερά αντικείμενα και υλικά, όπως τα φτερά. Μετατοπίζει, ωστόσο, την έννοια του φόβου στη γήινη δύναμη του αρχηγού της κοινότητας και την υπερφυσική δύναμη του σαμάνου και όχι στο φόβο των πνευμάτων αφεαυτού. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η πίστη στα πνεύματα υπήρξε πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης<ref>Radin Paul, 2006, 71-73</ref>. Βάσει των παραπάνω ο σαμάνος μέσω της κοσμολογίας που αναπτύσσει, χτίζει ένα πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς και οργάνωσης για το περιβάλλον του, στο οποίο υπεισέρχεται και ο οκονομικός παράγοντας.
82.606

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης