Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πενικιλίνη»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
-προτύπο σύμφωνα με συζήτηση
μ (r2.7.1) (Ρομπότ: Προσθήκη: su:Pénisilin)
μ (-προτύπο σύμφωνα με συζήτηση)
== Γιατί ο Fleming "ΔΕΝ ανακάλυψε" την πενικιλλίνη ==
Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ (1881-1955) γεννήθηκε στη Σκωτία. Έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπηρέτησε ως επίατρος σε βρετανικό νοσοκομείο του Παρισιού. Συγκλονισμένος από τις εκατόμβες θυμάτων που προκαλούν οι λοιμώξεις στους πληγωμένους αποφάσισε να αφιερωθεί στη μικροβιολογία. Εντάχθηκε έτσι στο εργαστήριο του St Mary’s Hospital όπου και εκπαιδεύτηκε από τον καθηγητή A. Wright (1861-1947). Το 1922 δημοσίευσε μνημόνιο για την «λυσοζύμη» - βιολογική ουσία που είχε ανακαλύψει και της οποίας απέδειξε την καταστροφική δύναμη στο τοίχωμα ορισμένων βακτηριδίων. Το 1928, παρατήρησε την καταστροφή μεγάλου μέρους μιας καλλιέργειας σταφυλοκόκκου που περιείχετο σε τρυβλίο Πετρί το οποίο είχε μολυνθεί από γειτονική μούχλα. Ο Φλέμινγκ τότε, αντί να πετάξει τη χαλασμένη καλλιέργεια, καταπιάστηκε με την ταυτοποίηση της μούχλας. Η παρατήρησή του δημοσιεύτηκε το 1929. Μετά από 2 χρόνια ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για το μικρόβιο « Penicillium notatum» και ο Φλέμινγκ ονόμασε τη βακτηριοκτόνο ουσία «πενικιλίνη». Το 1933 πέτυχε επαρκώς δραστικό εκχύλισμα πενικιλίνης με το οποίο αντιμετώπισε επιτυχώς ένα περιστατικό επιπεφυκίτιδας. Αυτή είναι η πρώτη γνωστή θεραπεία με πενικιλίνη. Το 1940, δύο ανεξάρτητοι ερευνητές της Οξφόρδης, οι Howard Florey (1898-1968) και Ernst Chain (1906-1978), κατάφεραν μετά από εξαετείς έρευνες να λάβουν καθαρή πενικιλίνη και έφτιαξαν πυκνά διαλύματά της. Ομως λόγω των βομβαρδισμών του Λονδίνου αδυνατούσαν να παράγουν μεγάλες ποσότητες. Ετσι η έρευνα μεταφέρθηκε στίς ΗΠΑ. Το 1942 άρχισε η βιομηχανική παραγωγή πενικιλίνης στις Η.Π.Α. Το 1945 απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ από κοινού στους Φλέμινγκ, Φλέρευ και Τσέιν. Είναι γεγονός ότι ακόμα και σήμερα παρά τα όσα έχουν γραφεί εξακολουθεί να υπάρχει το αίνιγμα που περιβάλλει τη γέννηση της πενικιλίνης. Γιατί άραγε ούτε ο Φλέμινγκ, ούτε άλλος ερευνητής του εργαστηρίου του Wright δεν εξεδήλωσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις θεραπευτικές ιδιότητες της πενικιλίνης και έπρεπε η ανθρωπότητα να περιμένει 14 ολόκληρα χρόνια για να διερευνηθεί και παρουσιασθεί η χρησημοποίηση της πενικιλίνης ως αντιβιοτικού από την ομάδα της Οξφόρδης (Florey και Chain) που δεν είχε καμία σχέση με τους πρώτους ερευνητές. Με την παρούσα ανακοίνωση δίνονται μερικές εξηγήσεις για τη μεγάλη ευκαιρία που ξέφυγε του Φλέμινγκ. Πηγή: Γ. Ανδρούτσος, Γ. Γιαννάκης, Α. Μιχαηλίδης, Ινστιτούτο Ιστορίας Ιατρικής, Ιατρική Σχολή της Λυών, Γαλλία, δημοσιεύθηκε στήν "Ιατρική Επιθεώρηση ΙΚΑ", τ.3, 1985.
 
 
 
{{αποποίηση ιατρικά}}
 
[[Κατηγορία:Φάρμακα]]

Μενού πλοήγησης