Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Υδροστατική»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
(Προσθήκη καινούριας θεματικής ενότητας.)
Με τη συμπεριφορά των υγρών είτε «εν στάσει» είτε «εν ηρεμία» ασχολήθηκε από τους αρχαιότατους χρόνους ο άνθρωπος, στη προσπάθειά του να επιλύσει τα διάφορα πρακτικά προβλήματα που του παρουσιάζονταν. Η πρώτη όμως συστηματική μελέτη των υγρών ανάγεται στην ελληνική αρχαιότητα. Πραγματικά τον [[3ος αιώνας π.Χ.|3ο αιώνα π.Χ.]] ο [[Αρχιμήδης]] είναι ο πρώτος που ανακαλύπτει την [[άνωση]] και διατυπώνει την ομώνυμή του [[Αρχή του Αρχιμήδη|αρχή]]. Με τα υγρα ασχολήθηκε επίσης και ο [[Ήρων|Ήρων ο Αλεξανδρεύς]].
 
Κατά τη διάρκεια του [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] και μέχρι τους νεώτερους χρόνους μικρή μόνο πρόοδος σημειώθηκε στην Υδροστατική και αυτή θεωρητική. Όπως το [[1583]] περίπου, ο Ολλανδός μαθηματικός [[Σίμον Στεβάιν]] (Simon Stevin, [[1548]]-[[1620]]) απέδειξε ότι η πίεση που ασκεί ένα υγρό πάνω σε μια δεδομένη επιφάνεια εξαρτάται απο το βάθος στο οποίο βρίσκεται η επιφάνεια και όχι απο το σχήμα του δοχείου που περιέχει το υγρό. Όμως κατά τον 17ο αιώνα ο Βλάσιος [[Μπλεζ Πασκάλ|Πασκάλ]] διατύπωσε τη θεμελιώδη αρχή της υδροστατικής τη γνωστή ως «[[Αρχή του Πασκάλ]]». Από τότε η περαιτέρω πρόοδος της υδροστατικής συνίσταται κυρίως αφενός σε θεωρητικές διερευνήσεις των δύο παραπάνω βασικών αρχών, αφετέρου σε πρακτικές εφαρμογές των πορισμάτων αυτών.
 
== Αρχές της Υδροστατικής ==

Μενού πλοήγησης