Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Τσετ Μπέικερ»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
Ρομπότ: Προσθήκη: pcd:Chet Baker; διακοσμητικές αλλαγές
μ (Ρομπότ: Προσθήκη: fi:Chet Baker)
μ (Ρομπότ: Προσθήκη: pcd:Chet Baker; διακοσμητικές αλλαγές)
[[FileΑρχείο:Chetbakermonument.jpg|right|200px|thumb|Μνημείο προς τιμή του Μπέικερ στο [[Άμστερνταμ]], κοντά στον τόπο του θανάτου του.]]
 
O '''Tσέσνεϊ Χένρι «Τσετ» Μπέικερ''' (''Chesney Henry "Chet" Baker Jr.'', [[23 Δεκεμβρίου]] [[1929]] - [[13 Μαΐου]] [[1988]]) ήταν [[Αμερική|Αμερικανός]] [[τρομπέτα|τρομπετίστας]] και τραγουδιστής της [[τζαζ]]. Είναι κυρίως γνωστός για τις μελαγχολικές συνθέσεις του, με στοιχεία από το ύφος της [[κουλ τζαζ]], της οποίας θεωρείται βασικός εκπρόσωπος. Η μουσική σταδιοδρομία του στιγματίστηκε από τα προβλήματα που αντιμετώπισε λόγω της εξάρτησης του από ναρκωτικές ουσίες. Μαζί με τον [[Τζέρι Μάλιγκαν]] υπήρξε από τους πλέον δημοφιλείς τζαζ μουσικούς της σκηνής τής δυτικής ακτής των ΗΠΑ, αποκτώντας μεγαλύτερη φήμη κατά τη δεκαετία του 1950. Το παίξιμό του απηχούσε εκείνο του [[Μάιλς Ντέηβις]] και χαρακτηρίζεται για τον ήπιο τόνο του και την απουσία δυναμικών εξάρσεων<ref>Alyn Shipton, ''Jazz Makers'', Oxford University Press, 2002, σ. 216</ref>.
 
== Βιογραφία ==
Γεννήθηκε το 1929, στο Γέιλ της πολιτείας της [[Οκλαχόμα]], και μετακόμισε στην πόλη της Οκλαχόμα τον επόμενο χρόνο, μεγαλώνοντας με τη θεία του μέχρι την ηλικία των δέκα ετών. Ο πατέρας του ήταν [[κιθάρα|κιθαρίστας]] με γνώσεις γύρω από τη [[τζαζ]] και πιθανότατα υπεύθυνος για τα πρώτα τζαζ ακούσματα του Μπέικερ. Αν και η Οκλαχόμα ανέδειξε αρκετούς αξιόλογους τζαζ μουσικούς, ο Μπέικερ σχολίαζε αρνητικά, με κάθε ευκαιρία, τη μουσική παραγωγή της γενέτειράς του<ref>Goia, Claxton, σ. 169</ref>. To 1940 εγκαταστάθηκε στην [[Καλιφόρνια]], αρχικά στο [[Γκλέντεϊλ]] και αργότερα στην Ακτή Χερμόσα, ακολουθώντας τον πατέρα του, ο οποίος είχε μετακομίσει εκεί λίγο νωρίτερα για επαγγελματικούς λόγους. Με την προτροπή της μητέρας του και σε νεαρή ηλικία, συμμετείχε σε διαγωνισμούς ταλέντων, ενώ σε ηλικία δεκατριών ετών απέκτησε την πρώτη [[τρομπέτα]] και ξεκίνησε να παίζει στη σχολική ορχήστρα. Όταν το 1945 κατατάχθηκε στο στρατό, έγινε μέλος της 298ης στρατιωτικής μπάντας στο Βερολίνο και ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μοντέρνα τζαζ. Απολύθηκε από το στρατό το 1948, ωστόσο κατατάχθηκε εκ νέου το 1950 και έγινε μέλος της στρατιωτικής μπάντας της μονάδας του Πρεσίντιο, στο [[Σαν Φρανσίσκο]]. Το γεγονός αυτό εξασφάλισε στον Μπέικερ την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τη τζαζ σκηνή της Βόρειας Καλιφόρνια, σε μία περίοδο που μελέτησε συστηματικά το [[μπίμποπ]] ιδίωμα. Όταν μεταφέρθηκε στο οχυρό Γουατσούκα της [[Αριζόνα|Αριζόνας]], λιποτάκτησε και αργότερα παραδόθηκε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου μετά από την παραμονή του για τρεις εβδομάδες σε ψυχιατρική κλινική, χαρακτηρίστηκε «ανίκανος» να προσαρμοστεί στη στρατιωτική ζωή και απολύθηκε<ref>Goia, Claxton, σ. 170</ref>.
 
Ηχογράφησε με αρκετά μεγάλη συχνότητα, ενίοτε από οικονομική ανάγκη, κληροδοτώντας κατά συνέπεια μια ογκώδη, αλλά και συγχρόνως άνιση, δισκογραφία. Σε αντίθεση με τον Μάιλς Ντέιβις, με τον οποίο συχνά συγκρίνεται, ο Μπέικερ δε διαφοροποίησε αισθητά το ύφος του στην πορεία του χρόνου, όπως επίσης δεν εξέλιξε ουσιαστικά τις μουσικές γνώσεις του ούτε κατάφερε ποτέ να ηγηθεί μιας σταθερής ορχήστρας. Ο χαρακτηριστικός τρόπος ερμηνείας του, ειδικότερα ο καθαρός και λυρικός τόνος του και το γεγονός πως έπαιζε σπανίως πιο δυνατά από την περιοχή του ''mezzo-forte'', περιορίζοντας ενίοτε τη μελωδική γραμμή σε μία μόνο [[οκτάβα]], αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την [[κουλ τζαζ]] της δυτικής ακτής και βρήκε αρκετούς μιμητές<ref>J. Bradford Robinson. "Baker, Chet." Grove Music Online. Oxford Music Online. 2009</ref>. Παραμόρφωνε σπάνια τον ήχο του και έπαιζε τόσο απαλά ώστε να χρειάζεται ενίσχυση της τρομπέτας<ref>Gioia, Claxton, σ. 169</ref>. Τραγουδούσε εξίσου απαλά και ιδιαίτερα χαμηλόφωνα. Σύμφωνα με τον Τζέρι Μάλιγκαν, δεν ήταν σε θέση να διαβάσει μια παρτιτούρα, ωστόσο διέθετε εξαιρετικό μουσικό αυτί που του επέτρεπε να συλλαμβάνει τους αυτοσχεδιασμούς του<ref>Gioia, Claxton, σ. 174</ref>. H ζωή και το έργο του αποτέλεσαν το θέμα του βραβευμένου ντοκιμαντέρ ''[[Let's Get Lost]]'' (1989) του Μπρους Γουέμπερ.
 
== Παραπομπές ==
<references/>
 
== Πηγές ==
* Ted Gioia, William Claxton, ''West Coast Jazz'', University of California Press
* Scott Yanow, ''Jazz: A Regional Exploration'', Greenwood Press, 2005
* Gene Santoro, ''Highway 61 revisited'', Oxford University Press, 2004
* Bob Yurochko, ''A Short History of Jazz'', Rowman & Littlefield, 2001
* Vladimir Bogdanov, Chris Woodstra, Stephen Thomas Erlewine, ''All Music Guide to Jazz'', Backbeat Books, 2002
 
==Εξωτερικοί σύνδεσμοι==
*[http://www.chetbakerjazz.com Chet Baker Foundation]
 
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
* [http://www.chetbakerjazz.com Chet Baker Foundation]
 
[[Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές|Μπεικερ]]
[[no:Chet Baker]]
[[oc:Chet Baker]]
[[pcd:Chet Baker]]
[[pl:Chet Baker]]
[[pms:Chet Baker]]
80.849

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης