Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μαινάδες»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Ρομπότ: Προσθήκη: bs:Menada)
[[Image:Photograph of a Statuette of a Dancing Woman-Greek-3rd Century BC.png|thumb|right|150px|Μαινάδα που χορεύει. Ελληνικό αγαλματίδιο του 3ου αιώνα π.Χ. από τον [[Τάραντας|Τάραντα]].]]
Στην [[ελληνική μυθολογία]] οι '''Μαινάδες''' ήταν γυναίκες που παρουσιάζονται ως συντρόφισσες και συνοδοί του θεού [[Διόνυσος|Διονύσου]]<ref>Στους σχετικούς μύθους ο Διόνυσος περιστοιχίζεται από μια θορυβώδη ακολουθία, στην οποία οι Μαινάδες αντιπροσωπεύουν το θηλυκό στοιχείο, και οι [[Σάτυρος|Σάτυροι]], οι [[Σεληνοί]] και ο [[Παν]] το αρσενικό (Ρισπέν 1964, σ254)</ref>. Η λέξη '''''μαινάς''''' (στον ενικό) εμφανίζεται στον [[Όμηρος|`Ομηρο]], όπου συσχετίζεται με τη μανία. Και πράγματι, το κυριότερο χαρακτηριστικό των Μαινάδων ήταν η [[έκσταση|εκστατική]] μανία, δηλαδή η πέρα από τη λογική υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά. Αναφέρονται κυρίως ως τροφοί του Διονύσου και ταυτίζονται με τις [[Βάκχες]]. Την καλύτερη περιγραφή τους τη συναντάμε στην τραγωδία «Βάκχες» του [[Ευριπίδης|Ευριπίδη]]. Στη [[Μακεδονία]], σύμφωνα με τον «Βίο του Αλεξάνδρου» από τον [[Πλούταρχος|Πλούταρχο]], οι Μαινάδες αποκαλούνταν Μιμαλλώνες και Κλωδώνες. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αναφέρονταν και με τα επίθετα '''Βασσαρίδες, Ποτνιάδες''' κ.ά., ενώ συγχέονται και με τις [[Θυιάδες]].
 
Οι Μαινάδες φορούσαν στεφάνια από [[κισσός|κισσό]], [[σμίλακας|σμίλακα]] και δέρμα ''νεβρού'' (= [[ελάφι|ελαφιού]]). Διέτρεχαν τα βουνά και μπορούσαν να συναναστρέφονται με τα άγρια ζώα, τα οποία έπαιρναν στα χέρια τους και τα θήλαζαν. Λάτρευαν τον Διόνυσο με τραγούδια, με «μανικούς» χορούς και με κραυγές. Πάνω στον ενθουσιασμό τους μπορούσαν να ξεριζώσουν δέντρα και να σκοτώσουν δυνατά θηρία. Τόση ήταν η δύναμή τους, που τους τη χάριζε ο Διόνυσος. Κυνηγούσαν εξάλλου ζώα και έτρωγαν το κρέας τους ωμό. Οι Μαινάδες ακολούθησαν τον Διόνυσο ακόμα και στην εκστρατεία του στην [[Ινδία]]. Ωστόσο, συνδέονται και με ειρηνικά έργα, όπως ο [[τρύγος]] και η οινοποιία, όπως αναπαριστώνται σε αγγειογραφίες.
 
 
==Αναφορές==
===Πηγή===
<references />
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος ''Χάρη Πάτση'', Αθήνα 1969
 
===Πηγές===
* Emmy Patsi-Garin: «(1969) ''Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ''. οίκοςΑθήνα: ''Χάρη Πάτση'', Αθήνα 1969
* Ρισπέν, Ζαν. (1964). ''Ελληνική Μυθολογία'', τΑ'. Αθήναι: Αυλός
 
 
685

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης