Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Μετά την εκλογή του Αθηναγόρα στον Πατριαρχικό Θρόνο της Κωνσταντινούπολης ο Ιάκωβος εξελέγη Μητροπολίτης [[Μίλητος|Μιλήτου]] και σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Η εκλογή, όμως, δεν έγινε αποδεκτή από τον ίδιο και αιτιολογώντας την άρνησή του προέτεινε τη δυσθυμία επιστροφής του στην Τουρκία<ref>
*Γεώργιος Π. Μαλούχος, ενθ' ανωτ., σ. 174.
*Παναγιώτης Γ. Φούγιας, "Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος (1911-2005)", ''Νέα Κοινωνιολογία'', 42(Χειμώνας 2005-2006), σσ. 8-10</ref>. Το γεγονός αυτό κόστισε την παύση επικοινωνίας του με τον Πατριάρχη για μία τριετία. Στις [[17 Δεκεμβρίου]] [[1954]] με εισήγηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα προς την Ιερά Σύνοδο εξελέγη Επίσκοπος Μελίτης και διορίστηκε πρώτος μόνιμος Αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Η χειροτονία του τελέστηκε στις [[6 Φεβρουαρίου]] [[1955]] στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι προεξάρχοντος του από Ίμβρου Μητροπολίτη Δέρκων, Ιακώβου.
Από το πρώτο διάστημα της ανάληψης των καθηκόντων του επιδόθηκε σε επαφές και ενέργειες, οι οποίες μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατέστησαν δυναμική την παρουσία του στο Συμβούλιο, ώστε να επηρεάζει σοβαρά τη Γενική Γραμματεία και τα εκτελεστικά όργανά του στις αποφάσεις τους και να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις Ορθοδόξων και Π.Σ.Ε., ιδιαίτερα στο θέμα της συμμετοχής όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως Εκκλησιών-μελών σε αυτό<ref>Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση, "Ο Μελίτης Ιάκωβος στην έδρα του ΠΣΕ και ένα ανέκδοτο κείμενό του", ''Επιστημονική παρουσία Εστίας Θεολόγων Χάλκης'', τομ. Α', Εστία Θεολόγων Χάλκης, Εν Αθήναις 1987, σσ. 31-46</ref>.
Η τετραετής υπηρεσία του στο Π.Σ.Ε., ως Μονίμου Αντιπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στάθηκε ιδιαίτερα σημαντική τόσο στην ιστορία του Συμβουλίου κατά την πρώτη δεκαετία των δραστηριοτήτων του και της εδραίωσής του στο διαχριστιανικό κόσμο, ως κέντρου της [[Οικουμενική Κίνηση|Οικουμενικής Κίνησης]], όσο και στην ιστορία του Πατριαρχικού Γραφείου. Μαζί με τους Wiplliam Adolf Visser’T Hooft<ref>Ο W.A. Visser't Hooft στο έργο του ''Memoirs'', SCM Press Ltd. London, the Westminister Press, Philadelphia 1973, σ. 260 αναφέρει: "η απόφαση του Πατριάρχη το 1955 να διορίσει ένα Μόνιμο Αντιπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην έδρα του ΠΣΕ και η τοποθέτηση του Επισκόπου Ιακώβου (του μετέπειτα Αμερικής), ενός θερμού φίλου της Οικουμενικής Κίνησης, ως πρώτου αντιπροσώπου, είχε βαθιά επίδραση στις σχέσεις του ΠΣΕ με την Ορθοδοξία".</ref> και Francis House απέβη μία από τις τρεις προσωπικότητες που σφράγισαν τη ζωή των κεντρικών γραφείων του Π.Σ.Ε. στο τέλος της δεκαετίας του ‘50. Επιπλέον υπήρξε μέλος εκκλησιαστικών αποστολών σε [[Ρουμανία]] (1955), [[Νέα Ζηλανδία]], [[Ινδία]], [[Αιθιοπία]], [[Ισραήλ]], [[Ιορδανία]], [[Λίβανος|Λίβανο]], [[Συρία]], [[Φινλανδία]] (1956), [[Ρωσία]], [[Ολλανδία]] και [[Αγγλία]] (1958). Για τη συνολική προσφορά του στο πλαίσιο δράσης του Π.Σ.Ε. τιμήθηκε στις [[23 Φεβρουαρίου]] [[1995]] σε εκδήλωση, που διοργανώθηκε στην [[Ατλάντα]]<ref>[http://archives.wcc-coe.org/query/detail.aspx?ID=89325 Address given at the ecumenical celebration, honouring the ministry of Archbishop Iakovos in Atlanta, February 23, 1995] Αρχεία του ΠΣΕ, ανακτήθηκε 20 Αυγούστου 2008</ref>.
 
==Η εκλογή του στην Αρχιεπισκοπή==
Ο Ιάκωβος θεσμοθέτησε τις ανά διετία Κληρικολαϊκές συνελεύσεις, σημαντικό όργανο συζήτησης και επίλυσης των ομογενειακών προβλημάτων. Αναβάθμισε το ρόλο του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου και της Εθνικής Φιλοπτώχου και εισήγαγε νέες δομές στην Αρχιεπισκοπή, με τμήματα Νεολαίας, Εκπαίδευσης, Κατηχητικής Παιδείας, Επικοινωνιών, Ιεραποστολής κ.α. Παράλληλα φρόντισε για την εδραίωση και επέκταση ιδρυμάτων όπως ο Οίκος Ευγηρίας Αγίου Μιχαήλ στο Γιόνκερς.<ref>"Ιάκωβος: πορεία ζωής" στο [http://goarch.org/en/news/observer/pdf/2005/05-05-MAY_IAKOVOS.pdf αφιερωματικό ένθετο τεύχος ''"Archbishop Iakovos"''] της εφημερίδας ''Orthodox Observer'', Μάιος 2005, σ. Β20, ανακτήθηκε 20 Αυγούστου 2008</ref> Μετέτρεψε την εφημερίδα ''«Ορθόδοξος Παρατηρητής»'' σε δεκαπενθήμερο δημοσιογραφικό όργανο της Αρχιεπισκοπής και επί των ημερών του έφτασε να αριθμεί 200.000 συνδρομητές. Ίδρυσε την οργάνωση ''«Ηγεσία των 100» (Leadership 100)'' ως αποθεματικό ταμείο με σκοπό τη στήριξη των προγραμμάτων της Αρχιεπισκοπής και των ιδρυμάτων της<ref>[http://www.l100.org/Portals/1/Grants/grantprogressreport.pdf Archbishop Iakovos Leadership 100 endowment fund grant progress report] από τον επίσημο Ιστότοπο της Οργάνωσης "Ηγεσία των 100", ανακτήθηκε 20 Αυγούστου 2008</ref> και προώθησε την ανάπτυξη των τοπικών κοινοτήτων, τις οποίες θεωρούσε κέντρο της ομογενειακής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων της Αμερικής<ref>Λάκη Α. Ιωαννίδη, ''Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος - Ο Ηγέτης του Ελληνισμού της Αμερικής'', [χ.ε.], Θεσσαλονίκη 1989, σ.16</ref>.
 
Στον εκπαιδευτικό τομέα με πρόνοια του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού έγινε Ίδρυμα πλήρως αναγνωρισμένο από την Ένωση Θεολογικών Σχολών Η.Π.Α. και Καναδά. Επιπλέον πέτυχε να αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος η θεολογική αυτή σχολή ως ισότιμη των θεολογικών σχολών των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης και της αντίστοιχης σχολής της Χάλκης<ref>[http://listserv.goarch.org/scripts/wa.exe?A3=ind0504&L=GREEKNEWS&E=base64&P=775778&B=--0__%3D0ABBE572DF93CEDF8f9e8a93df938690918c0ABBE572DF93CEDF&T=text%2Fplain;%20charset=Windows-1253 Βιογραφικό σημείωμα - Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος 1911-2005] από Ανακοίνωση Τύπου της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής, 11 Απριλίου 2005, ανακτήθηκε 20 Αυγούστου 2008</ref>. Ακόμη, συνέλαβε και υλοποίησε την ιδέα για τη δημιουργία του ''Ελληνικού Κολεγίου''<ref>Rev. Robert G. Stephanopoulos, [http://www.goarch.org/en/news/media/history.asp "The Greek (Eastern) Orthodox Church in America"], www.goarch.org - Greek Orthodox Archdiocese of America, ανακτήθηκε 21 Αυγούστου 2008</ref>, κέντρου ελληνικών σπουδών συνδεδεμένου με τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού.
 
Στην προσπάθειά του για τη μεταρρύθμιση της ομογενειακής παιδείας το [[1973]] προώθησε, μέσω του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, την ένωση της ''Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου'' με το ''Ελληνικό Κολλέγιο''. Η κίνηση αυτή, όμως, δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα, την ενδυνάμωση δηλαδή του κύρους της Ακαδημίας με αναβαθμισμένο πρόγραμμα σπουδών και την παροχή πανεπιστημιακού διπλώματος. Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν επετεύχθησαν οι στόχοι που είχε θέσει<ref>[http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=print&sid=2783 "Μια ιστορική έρευνα της μοναδικής –εκτός ελλαδικού χώρου – σχολής εκπαίδευσης διδακτικού προσωπικού"] του Νίκου Νικολιδάκη, ''Greek News'', ανακτήθηκε 20 Αυγούστου 2008</ref>.
2.783

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης