Εθνοσυνέλευση (Μαυριτανία)
Εθνοσυνέλευση | |
|---|---|
| 10η Εθνοσυνέλευση | |
 | |
| Είδος | |
| Τύπος | μονοθάλαμη |
| Ιστορία | |
| Ίδρυση | Μάιος 1959 |
| Αντικατέστησε | Εδαφική Συνέλευση |
| Ηγεσία | |
| Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης | |
| Αντιπρόεδροι | Μούσα Ντεμπά Σόου, El Insaf Από 21 Ιουνίου 2023 |
Φατιμετού Μιντ Χαμπίμπ, El Insaf Από 21 Ιουνίου 2023 | |
Ισελμού Ουλντ Χατρί, El Insaf Από 21 Ιουνίου 2023 | |
| Δομή | |
| Έδρες | 176 |
 | |
Κοινοβουλευτικές Ομάδες | Κυβέρνηση (138)
Χωρίς συμμετοχή (10) Αντιπολίτευση (28) |
| Εκλογές | |
| παράλληλη ψηψοφορία | |
Πρώτη εκλογή | 17 Μαΐου 1959 |
Τελευταία εκλογή | 13 και 27 Μαΐου 2023 |
Επόμενη εκλογή | 2028 |
| Τόπος συνεδριάσεων | |
| Νέο Κτήριο Εθνοσυνέλευσης, Νουακσότ | |
| Ιστοσελίδα | |
| assembleenationale.mr | |
Η Εθνοσυνέλευση (الجمعية الوطنية; 𞤀𞤧𞤢𞥄𞤥𞤦𞤫𞤤𞤫 𞤲𞤺𞤫𞤲𞤲𞤣𞤭; Ëttu Ndawi réew) είναι το μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα του Κοινοβουλίου της Μαυριτανίας. Η νομοθετική αυτή αρχή αποτελείται σήμερα από 176 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται για πενταετή θητεία σε εκλογικές περιφέρειες ή μέσω εθνικών αναλογικών λιστών.
Από το 1961 έως το 1978, το μόνο νόμιμο πολιτικό κόμμα στη χώρα ήταν το Κόμμα του Λαού της Μαυριτανίας (Parti du Peuple Mauritanien, PPM). Η νομοθετική συνέλευση διαλύθηκε μετά το πραξικόπημα της 10ης Ιουλίου 1978. Το 1992 καθιερώθηκε ένα διθάλαμο κοινοβούλιο, το οποίο αποτελούνταν από την Εθνοσυνέλευση και τη Γερουσία της Μαυριτανίας. Τη δεκαετία του 1990, εισήχθη στη Μαυριτανία πολυκομματικό σύστημα. Ωστόσο, το Δημοκρατικό και Κοινωνικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (PRDS) κυριαρχούσε στο κοινοβούλιο έως το πραξικόπημα του 2005. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2008, η Ένωση για τη Δημοκρατία υπήρξε η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Εθνοσυνέλευση, έως ότου μετονομάστηκε σε Κόμμα Ισότητας (El Insaf) το 2022.
Στις 19 Ιουνίου 2023 ο Μοχάμετ Ουλντ Μεγκέ εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αποικιακή Μαυριτανία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδρύθηκε η Γαλλική Ένωση, η οποία παραχώρησε στην Αποικιακή Μαυριτανία το δικαίωμα να εκλέγει έναν αντιπρόσωπο στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας και μια τοπική συνέλευση. Το 1946 εκλέχθηκε ένα Γενικό Συμβούλιο, αποτελούμενο από 20 μέλη που εκλέγονταν μέσω φορολογικού εκλογικού δικαιώματος σε δύο εκλογικά σώματα, ένα για τους Γάλλους πολίτες και ένα για ψηφοφόρους με ιθαγενή ιδιότητα (Μαυριτανούς και υπηκόους άλλων εδαφών). Το συμβούλιο αυτό είχε μόνο συμβουλευτικό ρόλο, ασχολούμενο με τοπικά θέματα και μη πολιτικά ζητήματα.[1]
Το 1952 καθιερώθηκε για πρώτη φορά το Καθολικό εκλογικό δικαίωμα, με τη δημιουργία και την εκλογή ενός Εδαφικού Συμβουλίου 24 μελών, που εκλεγόταν επίσης μέσω δύο εκλογικών σωμάτων. Το Εδαφικό αυτό Συμβούλιο εξελίχθηκε σύντομα σε Εδαφική Συνέλευση, η οποία εκλέχθηκε το 1957 χωρίς διαχωρισμό των ψηφοφόρων σε δύο σώματα. Η Εδαφική αυτή Συνέλευση δημιούργησε την πρώτη αυτόνομη κυβέρνηση της Μαυριτανίας υπό γαλλική διοίκηση και ανακήρυξε την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας της Μαυριτανίας στις 28 Νοεμβρίου 1958, έπειτα από γαλλοϋποστηριζόμενο δημοψήφισμα.[1]
Η Εθνοσυνέλευση εκλέχθηκε για πρώτη φορά το 1959 ως Συντακτική Συνέλευση για τη σύνταξη συντάγματος και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Μαυριτανίας από τη Γαλλία στις 28 Νοεμβρίου 1960.[1]
Καθεστώς Ουλντ Ντάντα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1961 η Συνέλευση αυτή τροποποίησε το σύνταγμα αλλάζοντας το πολιτικό σύστημα της χώρας από κοινοβουλευτική σε προεδρική.[1]
Εκλογικό σύστημα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι 176 βουλευτές εκλέγονται με δύο μεθόδους (με τους Μαυριτανούς να μπορούν να ψηφίσουν τέσσερις φορές σε ένα παράλληλο εκλογικό σύστημα): 125 εκλέγονται από μονοεδρικές ή πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες βάσει των διαμερισμάτων (ή μουγκάτας) στα οποία υποδιαιρείται η χώρα (με εξαίρεση το Νουακσότ, το οποίο έχει διαιρεθεί σε τρεις εκλογικές περιφέρειες των 7 εδρών η καθεμία, βάσει των τριών περιφερειών (ή βιλαγιά) στις οποίες υποδιαιρείται η πόλη, αντί της ενιαίας εκλογικής περιφέρειας των 18 εδρών που χρησιμοποιήθηκε στις εκλογές του 2018),[2] χρησιμοποιώντας είτε το εκλογικό σύστημα δύο γύρων είτε την αναλογική εκπροσώπηση. Στις μονοεδρικές περιφέρειες, οι υποψήφιοι απαιτείται να συγκεντρώσουν την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων για να εκλεγούν στον πρώτο γύρο και σχετική πλειοψηφία στον δεύτερο γύρο. Στις περιφέρειες με δύο έδρες, οι ψηφοφόροι ψηφίζουν λίστα κόμματος (που πρέπει να περιλαμβάνει έναν άνδρα και μία γυναίκα)· αν καμία λίστα δεν συγκεντρώσει πάνω από 50% στον πρώτο γύρο, διεξάγεται δεύτερος γύρος και το νικητήριο κόμμα κερδίζει και τις δύο έδρες. Στις περιφέρειες με τρεις ή περισσότερες έδρες εφαρμόζεται κλειστή λίστα αναλογικής εκπροσώπησης, με την κατανομή των εδρών να γίνεται με τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου.[3] Στις περιφέρειες με τρεις έδρες, οι κομματικές λίστες πρέπει να περιλαμβάνουν γυναικεία υποψηφιότητα στην πρώτη ή δεύτερη θέση· στις μεγαλύτερες περιφέρειες εφαρμόζεται zipper system, με εναλλασσόμενους άνδρες και γυναίκες υποψηφίους.[3]
Η μαυριτανική διασπορά διαθέτει τέσσερις έδρες, με τις εκλογές του 2023 να είναι η πρώτη φορά που οι Μαυριτανοί της διασποράς μπορούσαν να εκλέξουν άμεσα τους εκπροσώπους τους.[2]
Οι υπόλοιπες 51 έδρες εκλέγονται από τρεις εθνικές περιφέρειες, επίσης με κλειστή λίστα αναλογικής εκπροσώπησης: μια εθνική λίστα 20 εδρών (στην οποία εφαρμόζεται το σύστημα φερμουάρ) (zipper system), μια εθνική λίστα γυναικών 20 εδρών και μια νέα λίστα νέων 11 εδρών (με δύο θέσεις να είναι δεσμευμένες για άτομα με ειδικές ανάγκες), στην οποία επίσης εφαρμόζεται το zipper system για τη διασφάλιση της εκπροσώπησης των γυναικών.[2][3]
Αριθμός εδρών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο αριθμός των εδρών στην Εθνική Συνέλευση έχει μεταβληθεί με την πάροδο των χρόνων. Το 1959 υπήρχαν 40 έδρες, οι οποίες αυξήθηκαν σε 50 το 1971, σε 70 το 1975 (με 7 έδρες να προστίθενται προσωρινά κατά τη διάρκεια της μαυριτανικής κατοχής της Δυτικής Σαχάρας την περίοδο 1975–1979), σε 79 το 1992, σε 81 το 2001, σε 95 το 2006, σε 146 το 2013 και σε 157 το 2018. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε το 2023 σε 176 έπειτα από μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος.
| Βουλή | Έδρες |
|---|---|
| Συντακτική | 40 |
| 1η | 40 |
| 2η | 50 |
| 3η | 70 |
| 3η (μετά το 1976) | 77 |
| 4η | 79 |
| 5η | 79 |
| 6η | 81 |
| 7η | 95 |
| 8η | 146 |
| 9η | 157 |
| 10η | 176 |
Πρόεδροι της Εθνοσυνέλευσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Όνομα | Από | Έως | Παραπομπές |
|---|---|---|---|
| Αμεντού Όρμα Μπανάνα | Οκτώβριος 1946 | Οκτώβριος 1951 | [4] |
| Σιντί Ελ Μοκτάρ Εντιαγιέ | Μάιος 1959 | 15 Μαρτίου 1961 | [5][6] |
| Χαμούντ Ουλντ Χαμεντού | 1961 | 8 Νοεμβρίου 1962 | [7][6] |
| Σουλεϊμάν Ουλντ Σέικ Σιντιά | 1962 | 14 Νοεμβρίου 1963 | [8][6] |
| Μπα Ουλντ Νε | ? - 1965 | 1965 | |
| Μαμαντού Σαμπολί Μπα | Μάιος 1965 | 7 Μαρτίου 1966 | Ba Mamadou Samba Boly[9][6][10] |
| Σέικ Σαάντ Μπου Κανέ | 7 Μαρτίου 1966 | 1968–? | [11][9][6] |
| Γιουσούφ Κόιτα | ? - 1969 | Σεπτέμβριος 1971 | [12][6] |
| Ντα Ουλντ Σιντί Χαϊμπά | 15 Νοεμβρίου 1971 | 1975–? | [13] |
| Αμπντούλ Αζίζ Σαλί | ? - 1976 | 10 Ιουλίου 1978 | |
| Διάλυση Συνέλευσης | Ιούλιος 1978 | 1992 | [14] |
| Σέικ Σιντ Αχμέντ Ουλντ Μπαμπά | 1992 | 2001 | |
| Ρασίντ Ουλντ Σαλέχ | 1 Νοεμβρίου 2001 | 26 Απριλίου 2007 | |
| Μεσαούντ Ουλντ Μπουλχεΐρ | 27 Απριλίου 2007 | 27 Ιανουαρίου 2014 | [15] |
| Μοχάμετ Ουλντ Μποϊλίλ | 29 Ιανουαρίου 2014 | 9 Οκτωβρίου 2018 | |
| Σέικ Αχμέτ Μπαγιέ | 9 Οκτωβρίου 2018 | 19 Ιουνίου 2023 | [16] |
| Μοχάμεντ Ουλντ Μεγκέ | 19 Ιουνίου 2023 | Σήμερα |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 «Historique du Parlement Mauritanien» [History of the Mauritanian Parliament]. National Assembly (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2022.
- 1 2 3 «نص الاتفاق النهائي بين وزارة الداخلية والأحزاب السياسية» (στα ar). AlAkhbar.info. 27 September 2022. https://alakhbar.info/?q=node/43045. Ανακτήθηκε στις 4 October 2022.
- 1 2 3 Electoral system IPU
- ↑ «Assemblée Nationale Mauritanienne » Assemblée Nationale élu en Octobre 1946».
- ↑ «Figures historiques : Hommage à Sidel Moktar N'Diaye». www.cridem.org.
- 1 2 3 4 5 6 «La Politique africaine». 1969.
- ↑ Daddah, Mokhtar Ould (Οκτωβρίου 2003). La Mauritanie contre vents et marées. ISBN 9782811137656.
- ↑ Tribus, ethnies et pouvoir en Mauritanie. Nouvelle édition. Φεβρουαρίου 2010. ISBN 9782811132071.
- 1 2 Daddah, Mokhtar Ould (Ιανουαρίου 2003). La Mauritanie contre vents et marées. ISBN 9782845864375.
- ↑ Mohamed Said ould Hamody. «FIGURE HISTORIQUE : A MAMOUDOU SAMBA BOLY BA , POUR L'HISTOIRE». Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2012.
- ↑ «The Middle East and North Africa». 1961.
- ↑ «Inauguration de la Fondation Youssouf Koita et remise des premiers dons [PhotoReportage]». www.cridem.org.
- ↑ «L'Afrique d'expression française et Madagascar: D.o.m. Et t.o.m. De la République française». 1972.
- ↑ «Mauritania Government 1990 – Flags, Maps, Economy, Geography, Climate, Natural Resources, Current Issues, International Agreements, Population, Social Statistics, Political System». theodora.com.
- ↑ «IPU PARLINE database: MAURITANIA (Al Jamiya-Al-Wataniya), Last elections». archive.ipu.org.
- ↑ «Ould Baya élu président de l'Assemblée nationale en Mauritanie – BBC News Afrique». 9 Οκτωβρίου 2018.