Αυτή είναι μια ηχογραφημένη έκδοση του λήμματος. Πατήστε εδώ για να την ακούσετε.

Εδουάρδος Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εδουάρδος Ζ΄
Edward VII in coronation robes.jpg
Περίοδος 22 Ιανουαρίου 1901 - 6 Μαΐου 1910
Στέψη 9 Αυγούστου 1902
Προκάτοχος Βικτώρια
Διάδοχος Γεώργιος Ε΄
Γέννηση 9 Νοεμβρίου 1841
Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, Λονδίνο
Θάνατος 6 Μαΐου 1910 (68 ετών)
Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, Λονδίνο
Τόπος ταφής 20 Μαΐου 1910
Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, Ουίνδσορ
Σύζυγος Αλεξάνδρα της Δανίας
Επίγονοι Πρίγκιπας Αλβέρτος Βίκτωρας
Γεώργιος Ε΄
Λουίζα, Βασιλική Πριγκίπισσα
Πριγκίπισσα Βικτωρία
Ματθίλδη, Βασίλισσα της Νορβηγίας
Πρίγκιπας Αλέξανδρος Ιωάννης
Πλήρες όνομα
   Αλβέρτος Εδουάρδος
Οίκος Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα
Πατέρας Αλβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα
Μητέρα Βασίλισσα Βικτώρια
Θρησκεία Προτεσταντισμός
Υπογραφή EdwardVII Signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Εδουάρδος Ζ΄ (Edward VII, 9 Νοεμβρίου 1841 - 6 Μαΐου 1910) ήταν βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και αυτοκράτορας των Ινδιών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1841 στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ[1] στο Λονδίνο και ήταν γιος της βασίλισσας Βικτώριας και του πρίγκιπα Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα. Η Βάπτισή του έγινε στις 25 Ιανουαρίου 1842 στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Ονομάσθηκε Αλβέρτος προς τιμήν του πατέρα του Πρίγκιπας Αλβέρτου και Εδουάρδος προς τιμήν του μητρικού παππού του Εδουάρδου Αύγουστου, Δούκα του Κεντ και του Στράδερν. Μέσα στην οικογένεια του ήταν γνωστός ως Μπέρτι.[2][3]

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του Βικτώρια κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δεν του επέτρεψε να αναλάβει κάποια κυβερνητική θέση αλλά του επέτρεψε να την εκπροσωπεί στην Αγγλική κοινωνία. Με το θάνατο της μητέρας του τελειώνει η βασιλεία του Οίκου του Ανόβερου και αρχίζει αυτή του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα.

Ο Εδουάρδος έστρεψε την προσοχή του στα ταξίδια, στις κοινωνικές εκδηλώσεις και στις γυναίκες αποκτώντας την φήμη του playboy. Παρά τον γάμο του με την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, ο Εδουάρδος διατηρούσε και πολλές εξωγαμιαίες σχέσεις. Στις 22 Ιανουαρίου του 1901, μετά τον θάνατο της μητέρας του, ανήλθε στον θρόνο. Αντίθετα με τα δείγματα που υπήρχαν, ο Εδουάρδος αποδείχτηκε ικανός βασιλιάς.

Στην εξωτερική πολιτική υποστήριξε την προσέγγιση με την Γαλλία και την Ρωσία δημιουργώντας έτσι την τριπλή συνεννόηση ενώ παράλληλα δημιούργησε στενές σχέσεις με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης αποκτώντας έτσι το προσωνύμιο «ο θείος της Ευρώπης».[4] Το 1909 δημιουργήθηκε ρήξη μεταξύ αυτού και των συντηρητικών, οι οποίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία της βουλής των Λόρδων, επειδή καταψήφισαν ένα νομοθετικό πακέτο μεταρρυθμίσεων που είχε προτείνει.[5][6][7]

Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 1910 στο Λονδίνο πριν υπάρξει εκτόνωση της κοινοβουλευτικής κρίσης και ενταφιάστηκε στο κάστρο του Ουίνδσορ.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος και η Αλεξάνδρα την ημέρα των γάμων τους, 1863

Νυμφεύτηκε το 1863 την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Δανίας, κόρη του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας και μαζί απέκτησαν τρεις γιους και τρεις κόρες:[8]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 9 Νοεμβρίου 1841 - 8 Δεκεμβρίου 1841: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Δούκας της Κορνουάλης
  • 8 Δεκεμβρίου 1841 - 22 Ιανουαρίου 1901: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Πρίγκιπας της Ουαλίας
  • 22 Ιανουαρίου 1901 - 6 Μαΐου 1910: Η Μεγαλειότητα Του Ο Βασιλιάς
  • 22 Ιανουαρίου 1901 - 6 Μαΐου 1910: Η Αυτοκρατορική του Υψηλότητα Ο Αυτοκράτορας

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Magnus, Philip (1964), King Edward The Seventh, London: John Murray, σελ. 1 
  2. Bentley-Cranch, Dana (1992), Edward VII: Image of an Era 1841–1910, London: Her Majesty's Stationery Office, σελ. 1, ISBN 0-11-290508-0 
  3. Ridley, Jane (2012), Bertie: A Life of Edward VII, London: Chatto & Windus, σελ. 17–19, ISBN 978-0-7011-7614-3 
  4. Glencross, Matthew (2015), The State Visits of Edward VII: Reinventing Royal Diplomacy for the Twentieth Century, Palgrave Macmillan, ISBN 978-1-137-54898-6 
  5. Magnus, p. 536
  6. Heffer, pp. 283–284
  7. Ridley, p. 443
  8. Middlemas, p. 35; Ridley, p. 83
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 Louda, Jiří. Maclagan, Michael (1999). Lines of Succession: Heraldry of the Royal Families of Europe. London: Little, Brown, σελ. 34. ISBN 1-85605-469-1. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]