Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Εδουάρδος Α' της Αγγλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Gal nations edward i.jpg
Γέννηση
Ουεστμίνστερ, Λονδίνο
Θάνατος
Μπουργκ μπάι Σαντς
Αιτία θανάτου Δυσεντερία
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Βασίλειο της Αγγλίας
Σύζυγος Ελεονώρα της Καστίλης και Μαργαρίτα της Γαλλίας
Τέκνα Ερρίκος της Αγγλίας, Ελεωνόρα της Αγγλίας, Ιωάννα της Άκρας, Αλφόνσο, Κόμης του Τσέστερ, Μαργαρίτα της Αγγλίας, Μαίρη του Γούντστοκ, Ελισάβετ του Ρούντλαν, Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας, Τόμας του Μπρόδερτον και Εδμόνδος του Γούντστοκ, 1ος κόμης του Κεντ
Γονείς Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας και Ελεονώρα της Προβηγκίας
Αδέλφια Εδμόνδος Κράουτσμπακ, Αικατερίνη της Αγγλίας, Μαργαρίτα της Αγγλίας και Βεατρίκη της Αγγλίας
Αξίωμα Μονάρχης της Αγγλίας ( - )
Commons page Πολυμέσα
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας - απεικονιζόμενος στο Cassell's History of England (1902)

Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας (Edward I of England, 17 Ιουνίου 12397 Ιουλίου 1307) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Ακουιτανίας (1272-1307), επονομαζόμενος και Μακροσκελής. Ονομαζόταν έτσι γιατί ήταν ψηλός: το ύψος του έφθανε περίπου στο 1,95 είχε πολύ μακριά χέρια και πόδια, επίσης εμφανισιακά ήταν μελαχροινός, μοιάζοντας πολύ με την μητέρα του που καταγόταν από την Μεσογειακή περιοχή της Γαλλικής Προβηγκίας. Θεωρείται ο κορυφαίος και σκληρότερος βασιλιάς της Αγγλίας από τη Δυναστεία των Πλανταγενετών και ψηφίστηκε (2002) ως ο 92ος ανάμεσα στους 100 διασημότερους Βρετανούς. Μεγαλύτερος γιός και διάδοχος του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Γ΄ και της Ελεονώρας της Προβηγκίας. Το 1255 με την σύζυγό του Ελεονώρα επέστρεψε στην Αγγλία ενώ βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική του πατέρα του, με τον οποίο ήρθε σε σύγκρουση. Όταν πήγε ο Ερρίκος Γ΄ στο Παρίσι για διαπραγματεύσεις, ο νεαρός Εδουάρδος βρήκε την ευκαιρία να συνωμοτήσει με τους βαρόνους, προκειμένου να τον εκθρονίσει (1259). Ο Ερρίκος επέστρεψε αμέσως στην Αγγλία, κατέστειλε την εξέγερση και αφαίρεσε όλες τις αρμοδιότητες που είχε δώσει στον Εδουάρδο. Ήταν επίσης αντίθετος χαρακτήρας από τον ήπιο πατέρα του: ορμητικός, φιλόδοξος, ανυπόμονος, ικανός στρατιωτικός αρχηγός, αφού νίκησε τον Σιμόν του Μονφόρ στην μάχη του Έβεσαμ (1265). Είχε τη φήμη ότι κατέστειλε τις εξεγέρσεις με μεγάλη βιαιότητα, ενώ καταδίωξε όλα τα επιζήσαντα ξαδέλφια του του Οίκου των Μονφόρ.

Πίνακας περιεχομένων

O Εδουάρδος Α' ως πρίγκηπας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος Α' γεννήθηκε στα ανάκτορα του Ουίντσεστερ την νύχτα 17 - 18 Ιουνίου/1239, το όνομα με το οποίο βαπτίστηκε ήταν αρχαίο Αγγλοσαξωνικό όνομα και δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστό στους Άγγλους μετά την Νορμανδική κατάκτηση, ο πατέρας του όμως Ερρίκος Γ' πιστός λάτρης του Εδουάρδου του Εξομολογητή αποφάσισε όμως να δώσει στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του αυτό το όνομα για να τιμήσει την μνήμη του. [1] Ανάμεσα στους πιο στενούς του φίλους από την παιδική του ηλικία ήταν ο πρώτος ξάδελφος του Ερρίκος του Αλμάιν γιος του Ριχάρδου της Κορνουάλης, [2] ανατράφηκε από τον Ούγο Τζιφφάρντ πατέρα του μετέπειτα καρδινάλιου Γοδεφρείδου Τζιφφάρντ, μετά τον θάνατο (1246) την ανατροφή του ανέλαβε ο Βαρθολομαίος Πέκ. [3] Στην παιδική του ηλικία υπήρχαν πολλές ανησυχίες από τους γονείς του αν καταφέρει να επιζήσει επειδή είχε πέσει πολλές φορές βαριά άρρωστος (1246, 1247, 1251), [4] παρόλα αυτά έγινε ένας επιβλητικός άντρας ύψους 1.90 με μακριά χέρια με τα οποία μπορούσε να χειριστεί άνετα το σπαθί γι'αυτό ονομάστηκε Μακροσκέλης. Τα μαλλιά του ήταν σγουρά ξανθά όταν ήταν νέος, στην ωριμότητα απέκτησαν σκοτεινό χρώμα και στα γηρατειά του έγιναν άσπρα, χαρακτηριστικό του ήταν επίσης το πεσμένο δεξί βλέφαρο το οποίο κληρονόμησε απο τον πατέρα του. [5] Ο φόβος για μια εισβολή από την Καστίλη στην Αγγλική επαρχία της Γασκώνης η οποία βρισκόταν σε Γαλλικό έδαφος οδήγησε τον πατέρα του να παντρέψει τον μικρό 14χρονο Εδουάρδο με την 13χρονη Ελεονόρα ετεροθαλή αδελφή του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Σοφού, [6] ο γάμος έγινε στο αβαείο της Σάντα Μαρία Λα Ρίαλ ντε λα Ουέγκας στην Καστίλη στις 1 Νοεμβρίου/1254. [7] Ο νεαρός πρίγκιπας επιδοτήθηκε από τα εδάφη στην Γασκώνη με τα ετήσια έσοδα τα οποία έφταναν στα 15.000 μάρκα τον χρόνο, [8] αλλά παρόλα αυτά τα έσοδα τα έπαιρνε τελικά ο Σίμον του Μόντφορτ, 6ος κόμης του Λέστερ που διορίστηκε διοικητής της Γασκώνης. [9] Ο Ερρίκος Γ' προσπάθησε να αποζημιώσει τον μικρό πρίγκηπα που ενοχλήθηκε έντονα απο το γεγονός παραχωρώντας του το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας και τμήματα της Ουαλίας μαζί με το Τσέστερ αλλά τον μεγαλύτερο έλεγχο σε αυτά τα εδάφη εξακολουθούσε να τα έχει ο ίδιος ο βασιλιάς με αυτόν τον τρόπο τα έσοδα του Εδουάρδου εξακολουθούσαν να παραμένουν περιορισμένα. [10]

Φιλοδοξίες του Εδουάρδου στην νεανική του ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την περίοδο (1254 - 1257) ο έφηβος Εδουάρδος βρέθηκε υπό την επιρροή των συγγενών της μητέρας του από τον Οίκο της Σαβοΐας ιδιαίτερα από τον θείο Πέτρο της Σαβοΐας, [11] μετά το 1257 βρέθηκε υπό την επιρροή και των Λουζινιάν τους ετεροθαλείς αδελφούς του πατέρα του Ερρίκου Γ', οι επιρροές αυτές και σκηνές βιαιότητας μεταξύ τους θα επηρεάσουν καθοριστικά τον χαρακτήρα του Εδουάρδου Α'. [12] Από το 1255 ο πρίγκηπας Εδουάρδος άρχισε να αποκτά ανεξαρτησία από τις επιλογές του πατέρα του όπως στον εμφύλιο πόλεμο στην Γασκώνη όπου τάχθηκε στο πλευρό της οικογένειας των Σολέρ, [13] τον Μάιο του 1258 μια μερίδα ευγενών νομοθέτησε μερικές διατάξεις τις Διατάξεις της Οξφόρδης οι οποίες περιόριζαν έντονα τις εξουσίες της οικογένειας των Λουζινιάν κάτι που έκανε τον Εδουάρδο να αντιδράσει σκληρά. Μετά τις πρώτες αντιδράσεις ο Εδουάρδος Α' τελικά συμβιβάστηκε με αποτέλεσμα να συμμαχήσει με τον κύριο μεταρρυθμιστή των Διατάξεων της Οξφόρδης Ριχάρδο ντε Κλάρε, οι αιτίες της αλλαγής στάσης του πρίγκιπα Εδουάρδου παραμένουν ανεξιχνίαστες. [14]

Όταν ο Ερρίκος Γ' αναχώρησε για την Γαλλία τον Νοέμβριο του 1259 ο Εδουάρδος άρχισε σταδιακά να στρέφεται εναντίον του πατέρα του πραγματοποιώντας ρυθμίσεις οι οποίοι έδωσαν σε πολλούς την εντύπωση ότι προετοιμαζόταν για πραξικόπημα, [15]όταν επέστρεψε ο βασιλιάς αρχικά αρνήθηκε να δει τον γιο του αλλά τελικά συμφιλιώθηκαν με την μεσολάβηση του κόμη της Κορνουάλης και του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι. [16] Ο Εδουάρδος στάλθηκε στο εξωτερικό τον Νοέμβριο του 1260 όπου συμμάχησε ξανά με τους Λουζινιάν οι οποίοι είχαν εξοριστεί για την Γαλλία. [17] Επέστρεψε στην Αγγλία (1262), την επόμενη χρονιά ο πατέρα του τον έστειλε στην Ουαλία εναντίον του επαναστατημένου βαρόνου Λίγουελιν - απ - Γκρίφφιντ αλλά με περιορισμένες επιτυχίες, [18] την ίδια εποχή ο βαρόνος του Μόντφορντ ο οποίος είχε επιστρέψει από την εξορία (1261) άρχισε να πραγματοποιεί ρυθμίσεις που έδειχναν συνωμοσία εναντίον του βασιλιά. [19] Ο πρίγκιπας Εδουάρδος άλλαξε τότε ριζικά στάση και συντάχθηκε με το πλευρό του πατέρα του προκειμένου να προστατέψει και τα δικά του δικαιώματα στον θρόνο. [20] Συμμάχησε με ανθρώπους με τους οποίους τον περασμένο καιρό είχε αποξενωθεί όπως ο παιδικός του φίλος Ερρίκος του Αλμέν και ο Ιωάννης του Βαρέν κόμης του Σάρρει ανακαταλαμβάνοντας το κάστρο του Ουίνδσορ από τους επαναστάτες. [21] Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' μεσολάβησε τότε για να κλείσει ειρήνη ανάμεσα στις δυο πλευρές, η Συνθήκη της Αμιένης ήταν πολύ ευνοϊκή για τον βασιλιά προκαλώντας τους επαναστάτες για νέες μελλοντικές συγκρούσεις. [22]


Β' πόλεμος των Βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδριάντες του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α' και της συζύγου του Ελεονόρας της Καστίλης στον καθεδρικό ναό του Λίνκολν

Την περίοδο 1264 - 1267 ξέσπασε μεγάλη εμφύλια σύγκρουση γνωστή σαν Δεύτερος πόλεμος των βαρώνων, οι βαρόνοι υπό την ηγεσία του Σίμονος του Μόντφορντ συγκρούστηκαν με τα βασιλικά στρατεύματα. Στην πρώτη σκηνή της μάχης ο Εδουάρδος κατάφερε να ανακαταλάβει την πόλη του Γλούκεστερ, ο Ροβέρτος του Φέρρερ κόμης του Ντέρμπι ήρθε να να βοηθήσει τους επαναστάτες και ο πρίγκηπας ήρθε σε συμφωνία μαζί του η οποία σύντομα έσπασε, ο Εδουάρδος κατέλαβε το Νορθάμπτον από τον γιο του Μόντφορτ Σίμον πριν ξεκινήσει εκστρατεία για αντίποινα στα εδάφη του Ντέρμπι. [23] Η πρώτη μεγάλη μάχη ανάμεσα στους βαρόνους και τις βασιλικές δυνάμεις δόθηκε στο Λέβ στις 14 Μαΐου/1264, ο πρίγκηπας διηύθυνε πολύ καλά την δεξιά πτέρυγα του στρατεύματος νικώντας τον εχθρό αλλά απερίσκεπτα τους καταδίωξε με αποτέλεσμα να ανασυγκροτηθούν και στην επιστροφή τους ο Εδουάρδος αυτή την φορά ηττήθηκε. [24] Στην συνθήκη που ακολούθησε μετά την μάχη γνωστή και ως Συθήκη του Λέβ ο Εδουάρδος και ο Ερρίκος του Αλμαίν μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στο Μόντφορτ. [25] Ο στρατός ήταν μοιρασμένος σε τρία τμήματα, στο αριστερό οι οπλισμένοι ιππότες κρατούσαν ένα γυμνό σώμα, το μέσο ένα γυμνό σώμα κείτεται με κομμένα χέρια και πόδια και στα δεξιά υπήρχαν πολλά πτώματα με πανοπλίες. Ο Εδουάρδος βρισκόταν στην φυλακή μέχρι τον Μάρτιο στην συνέχεια μπήκε υπό αυστηρή επιτήρηση αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει και να ενώσει τις δυνάμεις του με τον κόμη του Γλούκεστερ ο οποίος αυτή την φορά αποστάτησε με το μέρος του. [26] Οι δυνάμεις του Μόντφορτ όμως ήταν λίγες, ο Εδουάρδος ανακατέλαβε εύκολα του Ουόρκεστερ και το Γλούκεστερ. [27] Ο Μόντφορτ ωστόσο συμμάχησε με τον Λίγουελιν και ενώθηκε με τις δυνάμεις του γιου του Σίμον και ο Εδουάρδος κινήθηκε σύντομα με αιφινδιαστική επίθεση στο κάστρο του Κέλινγουορθ όπου βρισκόταν ο νεαρός Μόντφορτ. [28] Στην μάχη του Έβεσαμ που ακολούθησε στο Έβεσαμ στις 4 Αυγούστου/1265 ο βασιλικός στρατός ήταν αυτή την φορά σημαντικό ισχυρότερος και περισσότερο πολυάριθμος, οι βαρόνοι συνετρίβησαν ενώ ο κόμης του Μόντφορτ σκοτώθηκε και ακρωτηριάστηκε στο πεδίο της μάχης. [29] Ο Εδουάρδος σταδιακά διδάχθηκε από τα παθήματα του σε βαθμό που κέρδισε μεγάλο σεβασμό από τους συγχρόνους του, προσπάθησε να έρθει σε συμφωνία με τον νεώτερο Μόντφορτ στο Λίνκολνσαιρ, [30] ένα τμήμα των επαναστατών βρισκόταν στο κάστρο του Κέλινγουορθ περιμένοντας να υπογραφεί η συνθήκη για να παραδοθούν. [31] Ο εμφύλιος πόλεμος των βαρόνων φαίνεται να τελείωσε με το Διάταγμα του Κένιλγουορθ, οι δυο πλευρές ήρθαν σε συμφωνία αλλά ο Εδουάρδος δεν συμμετείχε έντονα επειδή είχε στο μυαλό του την Σταυροφορία. [32]

Συμμετοχή του Εδουάρδου Α' ως διαδόχου στην Η' Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α' και η σύζυγος του Ελεονόρα της Καστίλης - τοιχογραφία του 14ου αιώνα.

Ο Εδουάρδος ανέλαβε τον Σταυροφορικό σταυρό σε μια μεγαλοπρεπή τελετή στις 24 Ιουνίου/1268 μαζί με τον αδελφό του Εδμόνδο και τον ξάδελφο του Ερρίκο του Αλμαίν. [33] To μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το οικονομικό, μετά το κλείσιμο της ειρήνης τα οικονομικά της Αγγλίας βελτιώθηκαν σημαντικά και η συμμετοχή στην Η΄ Σταυροφορία ήταν εφικτή, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο Άγιος σαν αρχηγός της Σταυροφορίας του πρόσφερε ένα δάνειο 17.500 λιρών τα υπόλοιπα χρήματα θα έπρεπε να τα πάρει μέσω φόρων. [34] Το κοινοβούλιο επέβαλε τον φόρο της εικοστής σε αντάλλαγμα ο Εδουάρδος υποσχέθηκε την αναμόρφωση της Μάγκνα Κάρτα και να υποβάλει περιορισμούς στον δανεισμό χρημάτων από τους Εβραίους. [35] Ο Εδουάρδος εξέπλευσε για την Γαλλία από το Ντόβερ στις 20 Αυγούστου, οι ιστορικοί εκτιμούν το ύψος της συμμετοχής της δύναμης του Εδουάρδου σε περισσότερους από 1000 άνδρες ανάμεσα στους οποίους 225 ιππότες. [36] Οι Σταυροφόροι αρχικά είχαν ως στόχο την κατάληψη της Άκρας αλλά ο Λουδοβίκος την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη βάζοντας προορισμό την Τύνιδα, ο Λουδοβίκος Θ' και ο αδελφός του Κάρολος ο Ανδεγαυός αποφάσισαν να κατακτήσουν με ισχυρή δύναμη την βόρεια Αφρική. [37] Τα σχέδια ανατράπηκαν όταν ο στρατός των Σταυροφόρων σαρώθηκε από θανατηφόρα επιδημία με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο το μεγαλύτερο τμήμα του Γαλλικού στρατού και ο ίδιος ο βασιλιάς. [38] Ο Κάρολος είχε σκοπό να επιστρέψει στην Σικελία προετοιμάζοντας νέα Σταυροφορία για την επόμενη χρονιά αλλά μεγάλη τρικυμία θέρισε το υπόλοιπο τμήμα του στόλου του, αποτέλεσμα τόσο ο Κάρολος ο Ανδεγαυός όσο και ο ανιψιός του νέος βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Γ' να σταματήσουν οριστικά όλα τα σχέδια τους για Σταυροφορία. [39] Ο Εδουάρδος Α' συνέχισε μόνος του και στις 9 Μαΐου/1271 έφτασε στην Άκρα. [40]

Η κατάσταση στους Αγίους Τόπους ήταν δύσκολη, τα Ιεροσόλυμα είχαν πέσει (1244) και η Άκρα έγινε η πρωτεύουσα του χριστιανικού κράτους, τα μουσουλμανικά κράτη τα οποία διοικούσε ο Μπαϊμπάρς απειλούσαν να καταλάβουν και την Άκρα. [41] Ο Εδουάρδος με τις λίγες δυνάμεις που διατηρούσε είχε ελάχιστη τύχη, έστειλε επιστολή στον βασιλιά των Μογγόλων του Ιλκχάμ Αμπάκα ο οποίος του έστειλε βοήθεια με την οποία έκανε επίθεση στο Χαλέπι, [42] αλλά ούτε η Μογγολική βοήθεια τον βοήθησε να νικήσει τους μουσουλμάνους στο Κουακίν. Η κατάσταση δυσκόλευσε περισσότερο για τον Εδουάρδο όταν άκουσε τον Μάιο του 1212 ο βασιλιάς Ούγος Γ΄ της Κύπρου που ήταν ο δικαιούχος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ έκλεισε δεκαετή ειρήνη με τον Μπαϊμπάρς, [43] τότε ο στρατός του δέχτηκε επίθεση από Μουσουλμάνο δολοφόνο. Ο Εδουάρδος τότε αποφάσισε να αποχωρήσει αφού πρώτα σκοτώσει τον δολοφόνο, ένας τραυματισμός στο χέρι όμως και ο φόβος του Εδουάρδου μην τυχόν εξελιχθεί σε μόλυνση τον εξασθένησε σημαντικά τους επόμενους μήνες. [44] Ο Εδουάρδος Α' αποφάσισε να εγκαταλείψει την Άκρα στις 24 Σεπτεμβρίου/1272, στον δρόμο της επιστροφής όταν βρισκόταν στην Σικελία έμαθε στις 16 Νοεμβρίου/1272 τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του. [45] Άν και στενοχωρήθηκε έντονα καθυστέρησε τον δρόμο για την επιστροφή του λόγω της άσχημης υγείας του και λόγω του ότι δεν ανησυχούσε επειδή η πολιτική κατάσταση στην Αγγλία μετά την καταστολή της επανάστασης των βαρόνων είχε σταθεροποιηθεί, [46] την εποχή της απουσίας του η κυβέρνηση στην Αγγλία εκτελείτο από ένα βασιλικό συμβούλιο με αρχηγό τον Ροβέρτο Μπουρνέλλ. [47] Στον δρόμο της επιστροφής του επισκέφτηκε τον πάπα Γρηγόριο Ι' και τον νέο βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Γ' τελικά επέστρεψε στην Αγγλία στις 2 Αυγούστου/1274 και στέφθηκε βασιλιάς στις 19 Αυγούστου/1274. [48]

Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Εδουάρδου Α'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατάκτηση της Ουαλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α' προεδρεύει στο Κοινοβούλιο μαζί με τον βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Γ' και τον Λιουέλιν Β΄ της Ουαλίας - χειρόγραφο 16ου αιώνα.

O πρίγκηπας Λιουέλιν Β΄ της Ουαλίας βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση μετά από τον Β' Πόλεμο των Βαρόνων ενώ του είχε αναγνωριστεί με την Συνθήκη του Μοντγκόμερι (1267) ο τίτλος του πρίγκηπα της Ουαλίας, [49] οι συγκρούσεις παρόλα αυτά συνεχίστηκαν μαζί του με πολλούς βαρόνους όπως ο Γιλβέρτος του Κλάρε, ο κόμης του Γλούκεστερ, ο Ρογήρος Μόρτιμερ και ο Ούμφρει ντε Μπόχουν, κόμης του Έρεφορντ. [50] Τα προβλήματα ξεκίνησαν για τον Λιουέλιν όταν ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του ο μικρότερος αδελφός του Ντάφφιντ υποστήριξε τον βασιλιά Εδουάρδο (1274), οι εχθρότητες ξεκίνησαν όταν αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον Εδουάρδο, [51] ο βασιλιάς προκλήθηκε ακόμα περισσότερο όταν έμαθε ότι ο Λιουέλιν σχεδίαζε να παντρευτεί την Ελεονόρα κόρη του Σιμόν του Μόντφορτ. [52] Ο πόλεμος προκηρύχθηκε σύντομα (1276), οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν υπό την ηγεσία του Μόρτιμερ, του αδελφού του Εδουάρδου Εδμόνδου και του Γουλιέλμου του Μποσάμπ κόμη του Βάρβικ, ο Εδουάρδος Α' τον πίεσε τον Ιούλιο του 1277 με έναν τεράστιο στρατό 15.500 ανδρών από τους οποίους οι 9.000 ήταν Ουαλοί. [53] Ο Λιουέλιν δεν είχε καμιά άλλη επιλογή από το να παραδοθεί αλλά με την Συνθήκη του Αμπερκόνουι (Νοέμβριος 1277) του επετράπη ξανά να διατηρήσει τα εδάφη του Γουίνεντ και τον τίτλο του πρίγκηπα της Ουαλίας. [54]

Ο πόλεμος ξέσπασε ξανά ανάμεσα στον Λιουέλιν και τον Εδουάρδο Α' (1282) αλλά αυτή την φορά ήταν διαφορετικής μορφής, για τους Ουαλούς ήταν ένας εθνικός πόλεμος ανεξαρτησίας απέναντι στους Άγγλους, [55] για τον Εδουάρδο δεν ήταν στόχος μόνο ένας απλός σωφρονισμός του Λιουέλιν όπως στον προηγούμενο πόλεμο αλλά η οριστική κατάκτηση της περιοχής. [56] Η επανάσταση στην Ουαλία ξεκίνησε από τον μικρότερο αδελφό του Λιουέλιν Β΄ Ντάφφιντ ο οποίος στον προηγούμενο πόλεμο είχε υποστηρίξει τον Εδουάρδο Α' αλλά δυσαρεστήθηκε από την μικρή ανταμοιβή (1277), [57] οι Ουαλοί στην αρχή είχα κάποιες μικρές επιτυχίες. Στις 6 Νοεμβρίου ενώ ο Ιωάννης Πέκχαμ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι είχε ξεκινήσει ειρηνικές διαπραγματεύσεις ο στρατηγός του Εδουάρδου στην Ουαλία Λουκάς του Τανί επιτέθηκε αιφνιδιαστικά κατασκευάζοντας πλωτή γέφυρα αλλά έπεσε αμέσως στην παγίδα των Ουαλών και συνετρίβη στην μάχη του Μοελιντόν. [58] Οι επιτυχίες των Ουαλών σταμάτησαν όταν ο ίδιος ο πρίγκηπας Λιουέλιν παρασύρθηκε στην παγίδα και σκοτώθηκε στην μάχη της γέφυρας του Ορέουιν, η κατάκτηση της Ουαλίας για τον Εδουάρδο Α' στην συνέχεια έγινε εύκολη υπόθεση, ο ίδιος ο Ντάφφιντ συνελήφθη τον Ιούνιο του 1283 οδηγήθηκε στο Σρεούσμπουρι και εκτελέστηκε το φθινόπωρο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. [59] Με την Συνθήκη του Ρούντλαν (1284) η Ουαλία ενσωματώθηκε στο Αγγλικό βασίλειο, ο Εδουάρδος καθιέρωσε Αγγλικό σύστημα διοίκησης με σερίφηδες και εφαρμόζοντας τον Αγγλικό νόμο, τα Ουαλικά έθιμα διατηρήθηκαν μονάχα σε ειδικές περιπτώσεις. [60]Ο Εδουάρδος Α' άρχισε σταδιακά από το 1277 και πιο εντατικά από το 1283 να οικοδομεί πόλεις μέσα στο Ουαλικό έδαφος οι οποίες οικίζονταν αποκλειστικά απο Άγγλους, σε αυτές τις νέες πόλεις απαγορευόταν στους γηγενείς Ουαλούς να έχουν πρόσβαση και περιβάλλονταν από τείχη. [61]

Ενσωμάτωση της Ουαλίας στο Αγγλικό βασίλειο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια εκτεταμένη ανέγερση κάστρων ξεκίνησε επιπλέον στην Ουαλία υπό την διεύθυνση του διάσημου αρχιτέκτονα Ιακώβου του Αγίου Γεωργίου τον οποίο ο Εδουάρδος Α' είχε συναντήσει στην Σαβοΐα όταν επέστρεφε από την Η' Σταυροφορία, [62] η κατασκευή των κάστρων αυτών έγινε στα πρότυπα των κάστρων της ανατολής τα ομόκεντρα κάστρα τα οποία είχαν διαδοθεί τότε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα 4 από τα 8 νέα κάστρα που έκτισε ο Εδουάρδος στην Ουαλία ήταν αυτής της μορφής, το στυλ τους ήταν αυτοκρατορικό παραπέμποντας στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και στους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου. [63] Ο διάδοχος του Εδουάρδου, μελλοντικός βασιλιάς Εδουάρδος Β' γεννήθηκε (1284) στο κάστρο του Κάρναρφον ένα από αυτά τα κάστρα, ο Εδουάρδος Α' προτίμησε για πολιτικούς λόγους να γεννήσει εκεί τον διάδοχο του. [64] Ο Δαυίδ Πάουελ ένας ιστορικός του 16ου αιώνα είχε αναφέρει ότι ο νέος διάδοχος μιλούσε μονάχα Ουαλικά και δεν μπορούσε να προφέρει ούτε μια λέξη στα Αγγλικά αλλά αυτό αποδείχθηκε υπερβολή, [65] στο Λίνκολν (1301) ο νεαρός Εδουάρδος έγινε ο πρώτος Άγγλος διάδοχος ο οποίος στέφθηκε απο τον βασιλιά πατέρα του πρίγκηπας της Ουαλίας. [66]

Αποτυχία για συμμετοχή σε νέα Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος δεν ανέλαβε ποτέ ξανά συμμετοχή σε Σταυροφορία μετά την επιστροφή του στην Αγγλία (1274) έδειξε ξανά κάποιο ενδιαφέρον 13 χρόνια αργότερα (1287), [67] τον απασχόλησε αυτό το ενδιαφέρον την πολιτική του μέχρι το 1291, στο διάστημα αυτό προσπάθησε να συμφιλιώσει τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης. Οι διαμάχες του Καρόλου του Ανδεγαυού μικρότερου αδελφού του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' με τον Πέτρο της Αραγωνίας ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα, οι διαμάχες αυτές οδήγησαν τελικά στην έκρηξη του Σικελικού Εσπερινού (1282) και στην σφαγή των Γάλλων στο νησί, ο γιος του Καρόλου του Ανδεγαυού Κάρολος ο Χωλός συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Αραγωνέζους. [68] Ο βασιλιάς Εδουάρδος Α' μάταια προσπαθούσε να συμφιλιώσει τις δυο πλευρές το μόνο που κατάφερε προσωρινά ήταν να πετύχει μια συμφωνία στο Παρίσι (1286) με την οποία ο Κάρολος του Σαλέρνο απελευθερώθηκε, [69] η κατάληψη της Άκρας από τους Μαμελούκους, η τελευταία περιοχή στους Αγίους Τόπους που είχε παραμείνει στα χέρια των χριστιανών (1291) ακύρωσε οριστικά όλα τα σχέδια του. [70] Μετά την πτώση της Άκρας η πολιτική του Εδουάρδου Α' απέναντι στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες μετατράπηκε από φιλική σε ανταγωνιστική με κύριο μέλημα του η περιοχή της Γασκώνης η οποία ήταν υπό την διοίκηση των Άγγλων αλλά την υψηλή ιδιοκτησία την είχε ο βασιλιάς της Γαλλίας, στην Γασκώνη έστειλε τον πρωθυπουργό του Ροβέρτο Μπουρνέλλ να αντικαταστήσει τον διοικητή του Λουκά του Τανί. [71] Το 1286 ο Εδουάρδος Α' επισκέφτηκε προσωπικά την περιοχή και έμεινε για τρία χρόνια, [72] το κύριο πρόβλημα που έπρεπε να λύσει ήταν η υποτέλεια την οποία ήταν υποχρεωμένος να δίνει στον Γάλλο βασιλιά. Το 1286 έδωσε όρκο υποτέλειας στον νέο Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Δ' αλλά αρνήθηκε να το κάνει την επόμενη φορά (1294) και ο Φίλιππος διέταξε την κατάσχεση της Γασκώνης κάτι που οδήγησε στην έχθρα ανάμεσα στους δυο βασιλείς και στην προετοιμασία για στρατιωτική σύγκρουση. [73]

Εντάσεις με την Γαλλία και δεύτερος γάμος του Εδουάρδου Α' με την Μαργαρίτα της Γαλλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Εδουάρδος Α' δίνει όρκο υποτέλειας στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Δ' για την Γασκώνη (1286) - χειρόγραφο 14ου αιώνα.

Η σύζυγος του Ελεονόρα της Καστίλης είχε πεθάνει στις 28 Νοεμβρίου/1290, το βασιλικό ζεύγος ήταν συνδεδεμένο με έντονη λατρεία όπως ακριβώς και οι γονείς του Εδουάρδου Α' κάτι απίθανο για τα βασιλικά ζεύγη εκείνης της εποχής και ο Εδουάρδος θρήνησε έντονα τον θάνατο της, χαρακτηριστικό παράδειγμα οι 12 σταυροί που έριξε στα σημεία από τα οποία περνούσε η νεκρική της πομπή. [74] Ο Εδουάρδος στην συνέχεια συμφώνησε με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Δ' να παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή του Λευκή της Γαλλίας αλλά όταν έστειλε τον αδελφό του Εδμόνδο Κράουτσμπακ να συνοδεύσει την νύφη στην Αγγλία ανακάλυψε ότι η Λευκή είχε αρραβωνιαστεί άλλον γεγονός που τον ενόχλησε έντονα τον Άγγλο βασιλιά και αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο με την Γαλλία. [75]. Ο Εδουάρδος Α' συμμάχησε με τον Γερμανό βασιλιά, τους κόμητες της Φλάνδρας και της Βουργουνδίας και αποφάσισαν να επιτεθούν στον Φίλιππο Δ' από τον βορά, [76] αλλά σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα εξεγέρσεων στην Ουαλία και στην Σκωτία, οι σύμμαχοι από την άλλη αποδείχτηκαν ανίκανοι αφού ηττήθηκαν από τον Φίλιππο Δ' και ο Εδουάρδος αναγκάστηκε να αναζητήσει ειρήνη. Σαν τμήμα της συμφωνίας παντρεύτηκε ο Εδουάρδος στα τέλη του 1299 την δεύτερη σύζυγο του Μαργαρίτα μικρότερη αδελφή της Λευκής και τακτοποιήθηκε ο γάμος του διαδόχου Εδουάρδου Β' με την μικρή κόρη του Γάλλου βασιλιά Ισαβέλλα όταν φτάσει σε ηλικία γάμου, ο πόλεμος κόστισε υπερβολικά για τους Άγγλους ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα. [77]

Προσωρινή κατάκτηση της Σκωτίας μετά την εκλογή του νέου βασιλιά Τζων Μπάλλιολ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Τζων Μπάλλιολ αναγνωρίζει τον βασιλιά Εδουάρδο Α΄ ως κυρίαρχο του (1292 - 1296) - χειρόγραφο του 14ου αιώνα.

Οι σχέσεις ανάμεσα στο Αγγλικό και στο Σκωτσέζικο έθνος την δεκαετία του 1280 ήταν σχετικά καλές, [78] το ποσοστό της υποτέλειας των Σκωτσέζων απέναντι στους Άγγλους δεν έφτανε στον ίδιο βαθμό με τους Ουαλούς, ο βασιλιάς της Σκωτίας Αλέξανδρος Γ' έδωσε όρκο υποτέλειας στον Εδουάρδο Α' αλλά μόνο για τα εδάφη τα οποία κατείχαν οι Σκωτσέζοι στο Αγγλικό έδαφος. [79] Τα προβλήματα δημιουργήθηκαν με την κρίση διαδοχής που ξέσπασε στην Σκωτία την δεκαετία του 1290. Στο διάστημα (1281 - 1284) πέθαναν πρόωρα οι δυο γιοί του βασιλιά Αλεξάνδρου Γ', στην συνέχεια πέθανε και ο ίδιος ο βασιλιάς (1286) αφήνοντας διάδοχο του θρόνου στην Σκωτία την τρίχρονη εγγονή του Μαργαρίτα. [80] Με την Συνθήκη του Μπίργκχαμ συμφωνήθηκε ο γάμος ανάμεσα στον 6χρονο διάδοχο της Αγγλίας Εδουάρδο Β' με την Μαργαρίτα, [81] γάμος ο οποίος πιθανώς θα απέτρεπε αργότερα τον γάμο με την Ισαβέλλα και όλα τα προβλήματα που δημιούργησε θα έφερνε επιπλέον την ένωση των στεμμάτων της Αγγλίας με την Σκωτία, αλλά η Μαργαρίτα αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία 7 ετών στο Όρκνει (1290). [82]

Η χώρα έμεινε πλέον ακυβέρνητη χωρίς κανέναν διάδοχο και οι Σκωτσέζοι ευγενείς θα έπρεπε μεταξύ τους αυτή την φορά να επιλέξουν τον βασιλιά από την τάξη τους, με διαιτητή τον Άγγλο βασιλιά Εδουάρδο Α' οι κύριοι διοικητές του Σκωτσέζικου θρόνου ήταν ο ευγενής Τζων Μπάλλιολ και ο Ρόμπερτ Μπρους ο πρεσβύτερος, 5ος λόρδος του Άναντεϊλ παππούς του μετέπειτα θρυλικού Ροβέρτου Μπρους [83] Στην εκλογή του νέου βασιλιά συμμετείχαν συνολικά 104 εκλέκτορες (40 για λογαριασμό του Μπάλλιολ, 40 για λογαριασμό του Μπρούς και 24 εκλέκτορες του ίδιου του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Α'). [84] Στο Μπίργκχαμ ο Εδουάρδος Α' ζήτησε να παραμείνει ο ίδιος κυρίαρχος της χώρας μέχρι την εκλογή του νέου βασιλιά, οι Σκωτσέζοι αρχικά το αρνήθηκαν αλλά αργότερα συμφώνησαν, νέος βασιλιάς της Σκωτίας εξελέγη τελικά στις 17 Νοεμβρίου/1292 ο Τζων Μπάλλιολ. [85] Ο Εδουάρδος Α' εξακολουθούσε να διεκδικεί την διοίκηση της Σκωτίας με συνεχείς προκλητικές επεμβάσεις ακόμα και μετά την εκλογή του νέου βασιλιά, αποκορύφωμα ήταν όταν αποφάσισε να προχωρήσει σε πόλεμο με την Γαλλία απαίτησε να έχει στην διάθεση του ολόκληρο τον Σκωτσέζικο στρατό κάτι που ήταν απαράδεκτο. [86] Ο Τζων Μπάλλιολ τότε σε απάντηση όχι μόνο αρνήθηκε αλλά συμμάχησε και με τους Γάλλους κάνοντας ανεπιτυχή επίθεση στο Καρλίς, ο Εδουάρδος Α' οργισμένος επιτέθηκε στην Σκωτία και έκανε αιματηρή κατάληψη στην πόλη του Μπέργουικ (1296). [87] Στην μάχη του Ντουνχάρ που ακολούθησε οι Σκωτσέζοι συνετρίβησαν, ο Εδουάρδος Α' έκανε κατάσχεση της ιερής πέτρας του Πεπρωμένου του Σκωτσέζικου στέμματος στην οποία είδε το όραμα του ο Ιακώβ και την έφερε στα Αββαείο του Ουέστμινστερ, ο ίδιος ο Τζων Μπάλλιολ εκθρονίστηκε, φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και την διοίκηση της Σκωτίας ανέλαβαν Άγγλοι απεσταλμένοι του Εδουάρδου, [88] η επιτυχία όμως του Άγγλου βασιλιά στην Σκωτία θα είναι μονάχα προσωρινή. [89]

Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Εδουάρδου Α' (1297 - 1307)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικονομική κρίση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ασημένιο νόμισμα με παράσταση του Εδουάρδου Α' (1282)

Oι αδιάκοποι πόλεμοι την δεκαετία του 1290 έφεραν μεγάλα οικονομικά προβλήματα στον Εδουάρδο Α', είχε εισπράξει μόνο 3 επιδοτήσεις ως το 1294 αλλά στην συνέχεια μέσω της φορολογίας (1294 - 1297) συγκέντρωσε στα κρατικά ταμεία 200.000 λίρες, [90] o Εδουάρδος στην συνέχεια προχώρησε στην κατάσχεση του μαλλιού και των δερμάτων βάζοντας ενισχυμένους δασμούς στο μαλλί. [91] Η πολιτική αυτή του Εδουάρδου Α' άρχισε σταδιακά να δημιουργεί ισχυρές αντιδράσεις, η αρχική αντίδραση δεν αφορούσε τους φόρους αλλά τις ενισχυμένες επιδοτήσεις των βασιλικών υπαλλήλων, o βασιλιάς κήρυξε παράνομους όσους αντιδρούν. [92] Την ίδια εποχή ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι Ροβέρτος Ουίντσεσλει απουσίαζε στην Ιταλία προκειμένου να λάβει το χρίσμα, επέστρεψε στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 1295 και του ζητήθηκε η συναίνεση του για νέο φόρο στον κλήρο. Το 1296 με νέα παπική βούλα απαγορευόταν να επιβάλει ο βασιλιάς φόρο στους κληρικούς δίχως την άδεια του πάπα, [93] ο κλήρος αρνήθηκε να πληρώσει και ο Εδουάρδος κήρυξε ξανά τους κληρικούς εκτός νόμου, ο Ουίντσεσλει απάντησε στον Εδουάρδο ότι θα επιτρέψει σε κάθε κληρικό να φορολογηθεί ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. [94] Στο τέλος του χρόνου ήρθε η λύση ήρθε με νέα παπική βούλα σύμφωνα με την οποία επιτρεπόταν η φορολόγηση των κληρικών σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης. [95]

Οι αιτίες των αντιδράσεων ήταν για τις απαιτήσεις του βασιλιά να ζητήσει μεγαλύτερη στρατιωτική υποστήριξη απο τους υπηκόους του και για την αύξηση των φόρων, στο κοινοβούλιο του Σαλίσμπουρι τον Φεβρουάριο του 1297 ο Ρογήρος Μπιγκόντ, κόμης του Νόρφολκ σαν αρχιστράτηγος της Αγγλίας έφερε αντιδράσεις στην αύξηση της στρατιωτικής θητείας. [96] Ο Μπιγκόντ υποστήριξε οτι η αύξηση της στρατιωτικής θητείας μπορεί να γίνει μονάχα στην περίπτωση υπηρεσιών απέναντι στον βασιλιά. Τον Ιούλιο ο Μπιγκόντ και ο Ούμφρει του Μποχούν, κόμης του Έρεφορντ υπέβαλαν στον βασιλιά μια σειρά από διαμαρτυρίες σχετικά με την αύξηση της φορολογίας, [97] ο βασιλιάς όμως δεν τους άκουσε και οι διαμαρτυρίες αυξήθηκαν ακόμα πιο έντονα επειδή ο Εδουάρδος αποφάσισε να βασιστεί στην γνώμη μερικών μεγαλοευγενών αντί για το Κοινοβούλιο. [98] Την ίδια ώρα που ο Εδουάρδος προετοίμαζε την εκστρατεία του στην Φλάνδρα ο Μπιγκόντ και ο Μποχούν επέστρεψαν για να προστατεύσουν τον λαό από την φορολογία, [99] οι δυνάμεις της εκστρατείας του βασιλιά ήταν πολύ μικρές και η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα εμφύλιου πολέμου. [100] Μετά την ήττα των Άγγλων από τους Σκωτσέζους στην μάχη της γέφυρας του Στίρλινγκ ο Εδουάρδος Α' εξαναγκάστηκε λόγω της μεγάλης του ανάγκης να συγκεντρώσει βοήθεια στην επανέκδοση της Μάγκνα Κάρτα και του Χάρτη των Δασών. [101] Τα επόμενα χρόνια ο Εδουάρδος Α' ήταν υποχρεωμένος να δείξει ότι τηρεί τις υποχρεώσεις του ιδιαίτερα με τον Χάρτη των Δασών , στο Κοινοβούλιο (1301) ζήτησε μια καταγραφή των δασικών εκτάσεων αλλά μια νέα παπική βούλα (1305) τον απελευθέρωσε από αυτή την δέσμευση. [102] Ο Μποχούν πέθανε (1298) μετά την επιστροφή του από την εκστρατεία του Φαλκίρκ και ο Μπιγκόντ ήρθε σε μια επωφελή συμφωνία με τον βασιλιά σύμφωνα με την οποία έκανε τον Εδουάρδο διάδοχο του επειδή δεν είχε παιδιά και σε αντάλλαγμα πήρε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. [103] Ο νέος Πάπας Κλήμης Ε΄ (1305) ήταν φίλος του βασιλιά από την Γασκώνη, ο Εδουάρδος Α' κατάφερε να τον επηρεάσει τόσο που τελικά κατάφερε να απομακρύνει τον Ουίντσεσλει από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπουρι. [104]

Τελικοί πόλεμοι με τους Σκωτσέζους, άνοδος του Ροβέρτου Μπρούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α΄ χρίζει τον γιο του Εδουάρδο Β΄ πρίγκηπα της Ουαλίας (1301) - χειρόγραφο 14ου αιώνα, Εθνική βιβλιοθήκη της Αγγλίας

Η κατάσταση στην Σκωτία ενώ φαίνεται να είχε εκτονωθεί εμφανίστηκε κάποιος ένας νέος μεγάλος λαϊκός επαναστάτης ο Γουίλιαμ Γουάλας ο οποίος σε συνεργασία με τον Άντριου ντε Μάρεϊ και με ένα μικρό πεζικό σώμα στην μάχη του Μάχη του Στέρλινγκ στις 11 Σεπτεμβρίου/1297 παρέσυρε στην παγίδα συντρίβοντας το αρκετά μεγαλύτερο και πιο εξοπλισμένο Αγγλικό ιππικό. [105] Η μάχη του Στέρλινγκ έμεινε στην Σκωτσέζικη ιστορία σαν σύμβολο του απελευθερωτικού τους αγώνα απέναντι στους Άγγλους, οι Άγγλοι παρασύρθηκαν στο βαλτώδες έδαφος της περιοχής και αποδεκατίστηκαν με την στρατηγική τακτική του Γουάλας, μόνη απώλεια ότι τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε ο σύντροφος του Μάρεϊ. Η ήττα ήταν μεγάλο σοκ για τους Άγγλους, ο βασιλιάς Εδουάρδος Α' ήρθε εσπευσμένα από την Φλάνδρα για να οργανώσει την αντεπίθεση του, [106] στις 22 Ιουλίου/1298 στην μάχη του Έβεσαμ ο Εδουάρδος στην μάχη του Φαλκίρκ νίκησε τον Γουάλας αλλά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την νίκη του και την επόμενη χρονιά οι Σκωτσέζοι επιχείρησαν να ανακαταλάβουν το κάστρο του Στίρλινγκ. [107] Ο Εδουάρδος Α' ασχολήθηκε από τότε εντατικά με την Σκωτία, ανακατέλαβε το κάστρο του Κάρλαβεροκ και οι Σκωτσέζοι αρνήθηκαν να πολεμήσουν ανοιχτά μαζί του, αποφάσισαν με μικρότερες σποραδικές ομάδες να λεηλατήσουν την χώρα (1301). [108] Οι ηττημένοι Σκωτσέζοι προσπάθησαν να κυριαρχήσουν την χώρα ζητώντας νομιμοποίηση από τον πάπα αλλά η προσπάθεια τους απορρίφθηκε από τον βασιλιά Εδουάρδο, ο Εδουάρδος κατάφερε να βρει άλλους τρόπους να τους αντιμετωπίσει κλείνοντας ειρήνη με τους Γάλλους και διασπάζοντας με αυτόν τον τρόπο την Γαλλο - Σκωτσέζικη συμμαχία (1303). [109] Στο πλευρό του του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Α' συντάχθηκαν όλο και περισσότεροι Σκωτσέζοι βαρόνοι ανάμεσα τους και ο Ροβέρτος Μπρους ο νεώτερος, [110] ο Εδουάρδος επιχείρησε να ανακαταλάβει το κάστρο του Στίρλινγκ. [111] Ο Γουάλας προδόθηκε την ίδια χρονιά από τον Σερ Ιωάννη του Μεντέιθ στους Άγγλους συνελήφθη, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Λονδίνο όπου εκτελέστηκε με φρικτά βασανιστήρια, ο Εδουάρδος Α' εγκατέστησε δικούς του υπαλλήλους να διοικήσουν την Σκωτία. [112]

Στις 10 Φεβρουαρίου/1306 ο Ροβέρτος Μπρούς ο νεώτερος, εγγονός του Ροβέρτου Μπρούς του πρεσβύτερου διεκδικητή του στέμματος της Σκωτίας (1291) και δισέγγονος του παλιού μεγάλου βασιλιά της Σκωτίας Δαυίδ Α' σκότωσε τον αντίπαλο του διεκδικητή του θρόνου της Σκωτίας Ιωάννη Κομίν και λίγες βδομάδες αργότερα στις 25 Μαρτίου ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς της Σκωτίας, [113] στην συνέχεια κήρυξε τον αγώνα την ανεξαρτησίας της Σκωτίας από την Αγγλία. [114] Ο Εδουάρδος Α' ηλικιωμένος και πολύ βαριά άρρωστος δεν μπορούσε να αναλάβει ο ίδιος την εκστρατεία εναντίον του Ροβέρτου Μπρους ο ίδιος γι'αυτό ανέθεσε την διοίκηση του στρατού στον Αιμέρ του Βαλάνς και στον Ερρίκο Πέρσι με εντολές να δείξουν μεγάλη σκληρότητα στους επαναστάτες, την διοίκηση του βασιλικού στρατού ανέλαβε ο ίδιος ο διάδοχος Εδουάρδος. [115] Η βιαιότητα που έδειξαν οι Άγγλοι εκείνη την περίοδο ήταν μεγάλη αφού εκτελέστηκαν και κρεμάστηκαν όλα τα αδέλφια του Μπρους που είχαν συλλάβει, η βιαιότητα που έδειξαν οι Άγγλοι λίγο πριν τον θάνατο του Εδουάρδου Α' οδήγησε όλους τους Σκωτσέζους να συσπειρωθούν στο πλευρό του Ροβέρτου Μπρους. [116]

Θάνατος και θρύλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θάνατος του Εδουάρδου Α'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O τάφος του Εδουάρδου Α' σε σκιτσογραφία όπως ανοίχτηκε (1774)

Τον Φεβρουάριο του 1307 ο Ροβέρτος Μπρους άρχισε να συγκεντρώνει άντρες και τον Μάιο νίκησε τον Αιμέρ του Βαλάνς στην μάχη του λόφου του Λούντον. [117] Ο Εδουάρδος Α' μετακινήθηκε βόρεια αλλά στην διαδρομή προσβλήθηκε από δυσεντέρια και η κατάσταση του καθημερινά χειροτέρευε, πέθανε στις 6 Ιουλίου/1307 στο Μπούργκ λόγο νότια από τα σύνορα με την Σκωτία στα χέρια των υπηρετών του οι οποίοι τον είχαν σηκώσει να του δώσουν φαγητό. [118] Έχουν ειπωθεί πολλά σχετικά με τις τελευταίες επιθυμίες του Εδουάρδου στο νεκροκρέβατο του, η πρώτη του επιθυμία ήταν να ταφεί η καρδιά του στους Αγίους Τόπους μαζί με ένα όπλο ώστε να φοβούνται οι άπιστοι, είχε μεγάλο προσωπικό παράπονο για την αποτυχία του στην Σταυροφορία, άλλη επιθυμία του που έχει καταγραφεί είναι να μεταφέρουν οι Άγγλοι στρατιώτες τα οστά του σαν φυλακτό σε όλες τις εκστρατείες του με τους Σκωτσέζους. Άλλη ιστορική καταγραφή αναφέρει ότι ο Εδουάρδος Α' συγκέντρωσε γύρω του τους κόμητες του Λίνκολν, του Βάρβικ, τον Αιμέρ του Βάλανς και τον Ροβέρτο Κλίφφορντ όπου τους σύστησε να είναι προσεκτικοί με τον νεαρό διάδοχο Εδουάρδο και να μην επιτρέψουν να γυρίσει ο Γκάβεστον από την εξορία. [119] Η επιθυμία αυτή ωστόσο δεν ακούστηκε και ο νεαρός βασιλιάς Εδουάρδος Β' προσκάλεσε αμέσως πίσω τον Γκάβεστον μετά τον θάνατο του πατέρα του, η στέψη του νέου βασιλιά έγινε στις 25 Φεβρουαρίου/1308. [120] Η σωρός του Εδουάρδου Α' μεταφέρθηκε νότια στο αβαείο του Βάλθαμ, η ταφή έγινε στις 27 Οκτωβρίου στο αβαείο του Ουέστμινστερ, υπάρχουν πληροφορίες ότι το κόστος της ταφής του είχε κοστίσει 473 λίρες. [121] Ο τάφος του Εδουάρδου Α' δεν είχε το συνηθισμένο βασιλικό ομοίωμα όπως οι τάφοι των υπόλοιπων Άγγλων βασιλέων πιθανότατα λόγω έλλειψης χρημάτων, η σαρκοφάγος καλύφτηκε από πλούσια υφάσματα και μια εικόνα λατρείας η οποία χάθηκε. Η Ακαδημία Αρχαιοτήτων άνοιξε τον τάφο του (1774), το σώμα του βρισκόταν διατηρημένο 476 χρόνια μετά σε πολύ καλή κατάσταση, [122] στον τάφο του υπήρχαν διάφορες επιγραφές όπως αυτή που ορκιζόταν ο Εδουάρδος Α' εκδίκηση από τον Ροβέρτο Μπρους, [123] σύγχρονοι ιστορικοί του έδωσαν το προσωνύμιο "σφυρί των Σκωτσέζων". [124]

Γενικά χαρακτηριστικά της βασιλείας του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος Α' είχε την φήμη βίαιου βασιλιά που ενέπνεε τον τρόμο αναφέρεται περιστατικό στο οποίο όταν ο κοσμήτορας της εκκλησίας του Αγίου Παύλου πήγε να του διαμαρτυρηθεί για την υψηλή φορολογία από τον φόβο του όταν τον συνάντησε αρρώστησε και πέθανε, το άλλο γνωστό περιστατικό ήταν τον τελευταίο χρόνο της ζωής του όταν έβγαλε τα μαλλιά του γιου του Εδουάρδου Β' επειδή του ζήτησε να ευνοήσει τον Γκάβεστον. [125] Οι περισσότεροι σύγχρονοι του ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν φρικτό ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, το τραγούδι του Λέβ (1264) τον περιγράφει σαν λεοπάρδαλη ένα ζώο εξαιρετικά ισχυρό και απρόβλεπτο. [126] Άλλοι ιστορικοί αντίστοιχα τον περιγράφουν σαν τον ιδεώδη τύπο του βασιλιά που ενέπνεε φόβο και σεβασμό ενώ μπορούσε να συνδυάσει τον ρόλο του στρατιώτη με αυτόν του ιππότη, [127] ήταν τακτικός στις θρησκευτικές του υποχρεώσεις, εκκλησιαζόταν και έδινε ελεημοσύνη στους φτωχούς. [128] Ο Εδουάρδος Α' διατηρούσε ένα έντονο ενδιαφέρον για τους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου, επισκέφτηκε το αβαείο του Γκλαστόμπουρι (1278) στο οποίο φημολογείται ότι ήταν ο τάφος του βασιλιά Αρθούρου, ανέκτησε το στέμμα του Αρθούρου από τον Λίγουελιν όταν κατέκτησε την βόρεια Ουαλία ενώ έχτισε όλα τα Ουαλικά κάστρα σε περιοχές οι οποίες περιγράφοντας ως θρυλικές σύμφωνα με τον μύθο του Αρθούρου. [129] Αρκετοί πιστεύουν ότι χρησιμοποιούσε τους θρύλους του Αρθούρου προκειμένου να πραγματοποιήσει τις πολιτικές του σκοπιμότητες ιδιαίτερα στην Ουαλία. [130]

Η πρώτη του φροντίδα όταν έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ήταν η αποκατάσταση των εξουσιών του στέμματος οι περισσότερες από τις οποίες είχαν χαθεί λόγω της ανικανότητας του πατέρα του. Η πιο σημαντική καινοτομία του ήταν ο διορισμός του Ροβέρτου Μπούρνελ στην θέση του καγκελαρίου θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1292, [131] αντικατέστησε επιπλέον τους περισσότερους βασιλικούς υπαλλήλους και σερίφηδες. [132] Το τελευταίο μέτρο συνδυάστηκε με μια εκτεταμένη ανακριτική επιτροπή σε ολόκληρη την χώρα η οποία θα μπορούσε να ακούει τα παράπονα για τους βασιλικούς υπαλλήλους, η επιτροπή αυτή μοίρασε την χώρα σε 100 διοικητικές περιφέρειες. Ο επόμενος στόχος του ήταν η αποκατάσταση των εδαφών και των εξουσιών του Αγγλικού στέμματος οι οποίες είχαν χαθεί την εποχή της βασιλείας του πατέρα του Ερρίκου Γ'. [133] Οι νομοθεσίες του Ουέστμινστερ (1275, 1285) κωδικοποίησαν το υπάρχων νομοθετικό σύστημα στην Αγγλία, με το καταστατικό του Γλούκεστερ (1278) ο βασιλιάς μπορούσε να αντικαταστήσει τις εξουσίες των βαρόνων με αυτές των γενικών εποπτών οι οποίοι μπορούσαν να ακούσουν τα παράπονα των κατοίκων για λογαριασμό του βασιλιά.

Ιστορικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτοι ιστορικοί (16ος - 17ος αιώνας) έκαναν ελάχιστες καταγραφές από τις σύγχρονες πηγές για τον Εδουάρδο Α' έκαναν γενικές παρατηρήσεις για την βασιλεία του Εδουάρδου Α' επαινώντας τον σαν μονάρχη και για τον ρόλο που είχε παίξει στην Αγγλική ιστορία. [134] Τον 17ο αιώνα ο δικηγόρος Εδουάρδος Κούκ γράφει εκτεταμένες εργασίες για την νομοθεσία του Εδουάρδου η οποία ακολούθησε τα πρότυπα της νομοθεσίας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, [135] οι ιστορικοί εκείνο τον αιώνα έδωσαν μεγάλη σημασία στον ρόλο του Κοινοβουλίου την εποχή του Εδουάρδου Α' κάνοντας σύγκριση με τα κοινοβούλια της εποχής τους. Τον επόμενο αιώνα (18ος αιώνας) οι ιστορικοί άρχισαν να γίνονται πιο σκληροί απέναντι του χαρακτηρίζοντας τον σαν βίαιο και σκληρό μονάρχη. [136] Ο μεγάλος ιστορικός της Βικτωριανής εποχής Γουλιέλμος Στάμπς τόνισε τον ρόλο του Εδουάρδου Α' στην Ευρωπαϊκή ιστορία και στην συμβολή του με πολλούς επαίνους στην νομοθεσία και στην δημιουργία των θεσμών. [137] Ο μαθητής του Στάμπς όμως Θωμάς Τούτ ο οποίος στην αρχή είχε την ίδια γνώμη με τον δάσκαλο του αλλά μετά από έντονη μελέτη στα αρχεία της εποχής άλλαξε γνώμη λέγοντας ότι ο Εδουάρδος ήταν σκληρός, συμφεροντολόγος βασιλιάς που χρησιμοποιούσε το Κοινοβούλιο για τις προσωπικές του επιδιώξεις. [138] Οι σύγχρονοι ιστορικοί (20ος - 21ος αιώνας) μελέτησαν έντονα την βασιλεία του Εδουάρδου Α' και όλοι συμφώνησαν στον σημαντικό ρόλο που είχε στην Ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ιστορία και όλοι αντίστοιχα συμφώνησαν στην μεγάλη προσφορά του τα πρώτα χρόνια και όχι στα τελευταία χρόνια της ζωής του. [139] Η πρώτη ολοκληρωμένη βιογραφία του ήταν οι τόμοι του Φρειδερίκου Πόουικ που δημοσιοποιήθηκαν (1947, 1953) αναφέρθηκαν εκτεταμένα στην βασιλεία του Εδουάρδου Α' ιδιαίτερα στην νομοθεσία και το κοινοβούλιο, τον ανέφερε σαν καλό μονάρχη αλλά δεν παράλειψε να τονίσει και τα ελαττώματα του. [140] Η επόμενη βιογραφία του από τον Μάρκ Μόρρις (2008) τονίζει περισσότερο τα ελαττώματα του, [141] στην λαϊκή συνείδηση έμεινε γνωστός σαν βίαιος και σκληρόκαρδος βασιλιάς όπως παρουσιάζεται στην ταινία Braveheart (1995) η οποία αναφερόταν στην ζωή του Ροβέρτου Μπρους. [142].

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρώτος του γάμος έγινε όταν ήταν 15 ετών (1254), μετά από συμφωνία του πατέρα του με τον βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο Ι΄. Ο Εδουάρδος πήγε στην Καστίλλη, όπου στέφθηκε ιππότης από τον βασιλιά Αλφόνσο. Ο Εδουάρδος και η Ελεονώρα της Καστίλης έκαναν 16 παιδιά και τα μόνα που κατόρθωσαν να επιζήσουν ήταν :

Σε ηλικία 60 ετών (1299) προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, βασίλισσα της Αγγλίας η οποία ήταν 40 χρόνια μικρότερη του, παιδιά τους ήταν :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Carpenter, David (2007). "King Henry III and Saint Edward the Confessor: the origins of the cult". English Historical Review. cxxii (498): 865–91.
  2. Prestwich 1997, p. 6
  3. Prestwich 1997, pp. 5–6
  4. Prestwich 1997, p. 6
  5. Prestwich 2007, p. 177
  6. Morris 2009, pp. 14–18
  7. Morris 2009, p. 20
  8. Prestwich 1997, p. 10
  9. Prestwich 1997, pp. 7–8
  10. Prestwich 1997, pp. 11–14
  11. Morris 2009, p. 7
  12. Prestwich 1997, p. 23
  13. Prestwich 1997, pp. 15–16
  14. Carpenter, David (1985). "The Lord Edward's oath to aid and counsel Simon de Montfort, 15 October 1259". Bulletin of the Institute of Historical Research. 58: 226–37.
  15. Prestwich 1997, pp. 32–33
  16. Morris 2009, pp. 44–45
  17. Prestwich 1997, p. 34
  18. Powicke 1962, pp. 171–172
  19. Maddicott 1994, p. 225
  20. Powicke 1962, pp. 178
  21. Prestwich 1997, p. 41
  22. Prestwich 2007, p. 113
  23. Prestwich 1997, pp. 42–43
  24. Sadler 2008, pp. 55–69
  25. Maddicott 1983, pp. 592–599
  26. Prestwich 1997, pp. 48–49
  27. Prestwich 1997, pp. 49–50
  28. Powicke 1962, pp. 201–202
  29. Sadler 2008, pp. 105–109
  30. Prestwich 1997, p. 55
  31. Prestwich 2007, p. 117
  32. Prestwich 1997, p. 63
  33. Morris 2009, pp. 83, 90–92
  34. Prestwich 1997, p. 72
  35. Maddicott 1989, pp. 107–110
  36. Prestwich 1997, p. 71
  37. Riley-Smith 2005, p. 210
  38. The disease in question was either dysentery or typhus; Riley-Smith 2005, pp. 210–211
  39. Riley-Smith 2005, p. 211
  40. Prestwich 1997, p. 75
  41. Morris 2009, p. 95
  42. Morris 2009, pp. 97–98
  43. Prestwich 1997, p. 77
  44. Morris 2009, p. 101
  45. Prestwich 1997, pp. 78, 82
  46. Prestwich 1997, p. 82
  47. Carpenter 2004, p. 466
  48. Powicke 1962, p. 226
  49. Carpenter 2004, p. 386
  50. Davies 2000, pp. 322–323
  51. Prestwich 1997, pp. 174–175
  52. Davies 2000, p. 327
  53. Prestwich 2007, p. 151
  54. Powicke 1962, p. 413
  55. Davies, Rees (1984). "Law and national identity in thirteenth century Wales". In R. R. Davies, R. A. Griffiths, I. G. Jones & K. O. Morgan (eds.). Welsh Society and Nationhood. Cardiff: University of Wales Press. pp. 51–69.
  56. Prestwich 1997, p. 188
  57. Davies 2000, p. 348
  58. Prestwich 1997, pp. 191–192
  59. Carpenter 2004, p. 510
  60. Davies 2000, p. 368
  61. Lilley 2010, pp. 104–106
  62. Coldstream 2010, pp. 39–40
  63. Prestwich 2010, p. 6; Wheatley 2010, pp. 129, 136
  64. Phillips 2011, pp. 35–36; Haines 2003, p. 3
  65. Phillips 2011, p. 36; Haines 2003, pp. 3–4
  66. Phillips 2011, pp. 85–87; Phillips, J. R. S. (2008). "Edward II (Edward of Caernarfon) (1284–1327), king of England and lord of Ireland, and duke of Aquitaine". Oxford Dictionary of National Biography, online edition. Oxford, UK: Oxford University Press.
  67. Prestwich 1997, pp. 326–328
  68. Powicke 1962, pp. 252–253
  69. Prestwich 1997, pp. 323–325
  70. Prestwich 1997, p. 329
  71. Prestwich 1997, p. 304
  72. Morris 2009, pp. 204–217
  73. Morris 2009, pp. 265–270
  74. Morris 2009, pp. 230–231
  75. Prestwich 1997, pp. 395–396
  76. Prestwich 1997, pp. 387–390
  77. Prestwich 1972, p. 172
  78. Carpenter 2004, p. 518
  79. Prestwich 1997, p. 357
  80. Barrow 1965, pp. 3–4
  81. Prestwich 1997, p. 361
  82. Barrow 1965, p. 42
  83. Prestwich 2007, p. 231
  84. Powicke 1962, p. 601
  85. Prestwich 1997, pp. 358, 367
  86. Barrow 1965, pp. 86–8
  87. Barrow 1965, pp. 99–100
  88. Prestwich 1997, pp. 473–474
  89. Prestwich 1997, p. 376
  90. Prestwich 1972, p. 179
  91. Harriss 1975, p. 57
  92. Prestwich 1997, pp. 403–404
  93. Powicke 1962, p. 674
  94. Prestwich 1997, p. 417
  95. Prestwich 1997, p. 430
  96. Prestwich 1972, p. 251
  97. Harriss 1975, p. 61.
  98. Prestwich 1997, p. 422
  99. Powicke 1962, p. 682
  100. Prestwich 1997, p. 425
  101. Prestwich 2007, p. 170
  102. Prestwich 1997, pp. 525–526, 547–548
  103. Prestwich 1997, pp. 537–538
  104. Prestwich 2007, p. 175
  105. Barrow 1965, pp. 123–126
  106. Powicke 1962, pp. 688–689
  107. Watson 1998, pp. 92–93
  108. Prestwich 2007, p. 233
  109. Prestwich 2007, p. 497
  110. Prestwich 2007, p. 496
  111. Powicke 1962, pp. 709–711
  112. Powicke 1962, pp. 711–713
  113. Barrow 1965, pp. 206–207, 212–213
  114. Prestwich 2007, p. 506
  115. Prestwich 1997, pp. 506–507
  116. Prestwich 2007, p. 239
  117. Barrow 1965, p. 244
  118. Prestwich 1997, pp. 556–557
  119. Prestwich 1997, p. 557
  120. Prestwich 2007, p. 179
  121. Duffy 2003, p. 96
  122. Prestwich 1997, pp. 566–567
  123. Morris 2009, p. 378; Duffy 2003, p. 97
  124. Prestwich 1997, p. 566; Duffy 2003, p. 97
  125. Prestwich 1997, p. 552
  126. Prestwich 1997, p. 24
  127. Prestwich 2003, pp. 33–34
  128. Prestwich 1997, pp. 112–113
  129. Morris 2009, p. 192; Prestwich 1997, pp. 120–121
  130. Morris 2009, pp. 164–166; Prestwich 1997, pp. 121–122
  131. Prestwich 1997, p. 92
  132. Prestwich 1997, p. 93
  133. Morris 2009, p. 115
  134. Templeman 1950, pp. 16–18; Morris 2009, pp. 364–365
  135. Templeman 1950, p. 17
  136. Templeman 1950, pp. 21–22
  137. Stubbs 1880; Templeman 1950, p. 22
  138. Templeman 1950, p. 25; Tout 1920, p. 190
  139. Templeman 1950, p. 16; Prestwich 1997, p. 567; Prestwich 2003, p. 38; Gillingham, John (11 July 2008), "Hard on Wales", Times Literary Supplement, Times Literary Supplement, retrieved 26 June 2014; Cazel 1991, p. 225; Spencer 2014, p. 265; Burt 2013, pp. 1–3
  140. Powicke 1947; Powicke 1962; Burt 2013, p. 2; Cazel 1991, p. 225
  141. Morris 2009; Burt 2013, p. 1; Goldsmith, Jeremy (January 2009), "A Great and Terrible King: Edward I and the Forging of Britain", Reviews in History, University of London, ISSN 1749-8155, retrieved 29 June 2014
  142. Tunzelmann, Alex von (31 July 2008). "Braveheart: dancing peasants, gleaming teeth and a cameo from Fabio". The Guardian. UK. Retrieved 3 August 2009.
  143. Waugh, Scott L. (2004). "Thomas, 1st Earl of Norfolk (1300–1338)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford, UK: Oxford University Press.
  144. Waugh, Scott L. (2004). "Edmund, first earl of Kent (1301–1330)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford, UK: Oxford University Press.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Barrow, G. W. S. (1965). Robert Bruce and the Community of the Realm of Scotland. London, UK: Eyre and Spottiswoode.
  • Brears, Peter (2010). "Food Supply and Preparation at the Edwardian Castles". In Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 85–98.
  • Brown, A.L. (1989). The Governance of Late Medieval England 1272–1461. London, UK: Edward Arnold.
  • Burt, Caroline (2013). Edward I and the Governance of England, 1272–1307. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: Britain, 1066–1284. London, UK: Penguin Books.
  • Cathcart King, David James (1988). The Castle in England and Wales: An Interpretative History. London, UK: Croom Helm.
  • Cazel, Fred A. (1991). "Edward I, by Michael Prestwich". Speculum. 66 (1): 225–227.
  • Coldstream, Nicola (2010). "James of St George". In Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 37–45.
  • Davies, R. R. (2000). The Age of Conquest: Wales, 1063–1415. Oxford, UK: Oxford University Press.
  • Denton, J. H. (1989). "Edward I by Michael Prestwich". The English Historical Review. 104 (413): 981–984.
  • Duffy, Mark (2003). Royal Tombs of Medieval England. Stroud, UK: Tempus.
  • Friar, Stephen (2003). The Sutton Companion to Castles. Stroud, UK: Sutton Publishing.
  • Haines, Roy Martin (2003). King Edward II: His Life, his Reign and its Aftermath, 1284–1330. Montreal, Canada and Kingston, Canada: McGill-Queen's University Press.
  • Harriss, G.L. (1975). King, Parliament and Public Finance in Medieval England to 1369. Oxford: Oxford University Press.
  • Lilley, Keith D. (2010). "The Landscapes of Edward's New Towns: Their Planning and Design". In Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 99–113.
  • Loomis, Roger Sherman (1953). "Edward I, Arthurian Enthusiast". Speculum. 28 (1): 114–127.
  • Maddicott, John (1983). "The Mise of Lewes, 1264". English Historical Review. 98 (338): 588–603. doi:10.1093/ehr/xcviii.ccclxxxviii.588.
  • Maddicott, John (1989). "The Crusade Taxation of 1268–70 and the Development of Parliament". In P. R. Coss; S. D. Lloyd (eds.). Thirteenth Century England. 2. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 93–117.
  • Maddicott, John (1994). Simon de Montfort. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • McFarlane, K. B. (1981). The Nobility of Later Medieval England. London, UK: Hambledon.
  • Morris, Marc (2009). A Great and Terrible King: Edward I and the Forging of Britain. London, UK: Windmill Books.
  • Phillips, Seymour (2011). Edward II. New Haven, US and London, UK: Yale University Press.
  • Plucknett, Theodore Frank Thomas (1949). Legislation of Edward I. Oxford, UK: The Clarendon Press.
  • Powicke, F. M. (1947). King Henry III and the Lord Edward: The Community of the Realm in the Thirteenth Century. Oxford, UK: Clarendon Press.
  • Powicke, F. M. (1962). The Thirteenth Century, 1216–1307 (2nd ed.). Oxford, UK: Clarendon Press.
  • Prestwich, Michael (1972). War, Politics and Finance under Edward I. London, UK: Faber and Faber.
  • Prestwich, Michael (1997). Edward I (Yale ed.). New Haven, US: Yale University Press.
  • Prestwich, Michael (2003). The Three Edwards: War and State in England, 1272–1377 (2nd ed.). London, UK: Routledge.
  • Prestwich, Michael (2007). Plantagenet England: 1225–1360 (new ed.). Oxford: Oxford University Press.
  • Prestwich, Michael (2010). "Edward I and Wales". In Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 1–8.
  • Raban, Sandra (2000). England Under Edward I and Edward II, 1259–1327. Oxford, UK: Blackwell.
  • Riley-Smith, Jonathan (2005). The Crusades: A History. London: Continuum.
  • Sadler, John (2008). The Second Barons' War: Simon de Montfort and the Battles of Lewes and Evesham. Barnsley, UK: Pen and Sword Military.
  • Spencer, Andrew (2014). Nobility and Kingship in Medieval England: The Earls and Edward I, 1272–1307. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Stubbs, William (1880). The Constitutional History of England. 2. Oxford, UK: Clarendon.
  • Sutherland, Donald (1963). Quo Warranto Proceedings in the Reign of Edward I, 1278–1294. Oxford, UK: Clarendon Press.
  • Templeman, G. (1950). "Edward I and the Historians". Cambridge Historical Journal. 10 (1): 16–35.
  • Tout, Thomas Frederick (1920). Chapters in the Administrative History of Mediaeval England: The Wardrobe, the Chamber and the Small Seals. 2. Manchester, UK: Manchester University Press.
  • Watson, Fiona J. (1998). Under the Hammer: Edward I and the Throne of Scotland, 1286–1307. East Linton: Tuckwell Press.
  • Wheatley, Abigail (2010). "Caernarfon Castle and its Mythology". In Williams, Diane; Kenyon, John. The Impact of Edwardian Castles in Wales. Oxford, UK: Oxbow Books. pp. 129–139.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος:
Ερρίκος Γ΄
Βασιλιάς της Αγγλίας
12721307
Διάδοχος:
Εδουάρδος Β΄
Προκάτοχος:
Ερρίκος Γ΄
Δούκας της Ακουιτανίας
Arms of Aquitaine and Guyenne.svg
12721307
Διάδοχος:
Εδουάρδος Β΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edward I of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).