Εγωισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Εγωισμός είναι η τάση να ευνοεί κανείς το προσωπικό συμφέρον του και να προάγει την δική του ευημερία έναντι των υπολοίπων. Καθώς ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, η φυσική αυτή τάση για αυτοσυντήρηση περιορίζεται από την ηθική, η οποία λαμβάνει υπόψιν της και εξισορροπεί το καλό του καθενός με το καλό του συνόλου ή του διπλανού του.

Ο εγωισμός που εκδηλώνεται ως η αγάπη του εαυτού σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που υποδεικνύουν οι συμβάσεις της ηθικής ονομάζεται φιλαυτία. Όταν τροφοδοτείται από την αυταρέσκεια, ο εγωισμός χρωματίζεται και από αλαζονεία.

Διάφορες οπτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναρχισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τους αναρχοατομικιστές επηρεάζει και μπορεί να επιτρέψει σε άτομα να λειτουργούν αυτόνομα ως ηθικά όντα. Οι διάφοροι αναρχικοί κρατάνε μια αντιφατική στάση απέντανι στον εγωισμό. Ο εγωισμός αντιμετωπίστηκε ως μία ξεχωριστή φιλοσοφία από τον Μαξ Στίρνερ και τους οπαδούς του, ενώ από τους αναρχοκολεκτιβιστές και αναρχοκομμουνιστές κρίθηκε έντονα και χαρακτηρίστηκε ως αστικό ελάττωμα, καθώς καταρρίπτει την θεωρία της αλληλοβοήθειας του Πιοτρ Κροπότκιν και την αμοιβαιότητα. Σύμφωνα με τους ατομικιστικές το εγωιστικό άτομο έχει το δικαίωμα να δρα όπως αυτό θεωρεί σωστό, χωρίς να επηρεάζεται από ηθικές και θρησκευτικές αξίες. Εδώ είναι το σημείο όπου διαχωρίζονται για άλλη μια φορά ο αναρχοατομικισμός με τον αναρχοκολεκτιβισμό. Οι ατομικιστές ασκούν ισχυρή κριτική στην κοινοτική ηθική, ενώ οι αναρχοκολεκτιβιστές είναι υπέρμαχοί της.