Μετάβαση στο περιεχόμενο

Δυναστεία των Αλαουιτών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Δυναστεία των Αλαουιτών (αραβ.: ) – που αποδίδεται επίσης ως Aλαουίτ, Αλαβίντ [1] [2] ή Aλαβίτ [3] – είναι η σημερινή μαροκινή βασιλική οικογένεια και η βασιλεύουσα δυναστεία. Είναι μία αραβική Σαριφιανική δυναστεία, και ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τον Μωάμεθ προφήτη του Ισλάμ μέσω του εγγονού του, Χασάν ιμπν Αλί. [4] Οι πρόγονοί τους μετανάστευσαν αρχικά στην περιοχή Ταφιλάλτ, στο σημερινό Μαρόκο, από το Γιανμπού στις ακτές της Χετζάζ τον 12ο ή 13ο αι. [5] [6] [7]

Η δυναστεία ανήλθε στην εξουσία τον 17ο αι., ξεκινώντας με τον Μαουλαΐ αλ-Σαρίφ, ο οποίος ανακηρύχθηκε σουλτάνος του Ταφιλάλτ το 1631. Ο γιος του, Αλ-Ρασίντ, που κυβέρνησε από το 1664 έως το 1672, κατάφερε να ενώσει και να ειρηνεύσει τη χώρα μετά από μία μακρά περίοδο περιφερειακών διαιρέσεων, που προκλήθηκαν από την αποδυνάμωση του σουλτανάτου των Σααδιδών, εγκαθιδρύοντας το σουλτανάτο των Αλαουί, που το διαδέχθηκε. Ο αδελφός του Ισμαΐλ ηγήθηκε μίας περιόδου ισχυρής κεντρικής διακυβέρνησης μεταξύ 1672 και 1727, μίας από τις μακροβιότερες βασιλείες οποιουδήποτε Μαροκινού σουλτάνου. Μετά το τέλος του Ισμαΐλ, η χώρα βυθίστηκε σε αταξία, καθώς οι γιοι του πολέμησαν για τη διαδοχή του, αλλά η τάξη αποκαταστάθηκε υπό τη μακρά βασιλεία του Μουχαμάντ ιμπν Αμπνταλάχ στο δεύτερο μισό του 18ου αι. Ο 19ος αι. σημαδεύτηκε από την αυξανόμενη επιρροή των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Οι Αλαουίτες κυβέρνησαν ως κυρίαρχοι σουλτάνοι μέχρι το 1912, όταν επιβλήθηκαν στο Μαρόκο το γαλλικό και το ισπανικό προτεκτοράτο. Διατηρήθηκαν ως συμβολικοί σουλτάνοι υπό αποικιακή κυριαρχία. Όταν η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1956, ο Μωάμεθ Ε΄, ο οποίος είχε υποστηρίξει την εθνικιστική υπόθεση, ανέλαβε ξανά τον ρόλο των Αλαουί ως ανεξάρτητος αρχηγός κράτους. Λίγο αργότερα, το 1957, υιοθέτησε τον τίτλο του «βασιλιά» αντί του «σουλτάνου». [8] Οι διάδοχοί του, ο Χασάν Β΄ και ο Μοχάμεντ ΣΤ΄ (ο νυν μονάρχης), συνέχισαν την κυριαρχία της δυναστείας με τον ίδιο τίτλο. Σήμερα, η μαροκινή κυβέρνηση είναι επίσημα συνταγματική μοναρχία, [9] [10] [11] αλλά ο βασιλιάς διατηρεί ισχυρή αυταρχική εξουσία επί του κράτους και των δημοσίων υποθέσεων, παρά τις ορισμένες πολιτικές μεταρρυθμίσεις τις τελευταίες δεκαετίες. [12] [11] [13] [14] [15]

Το Μαυσωλείο του Μαουλάι Ισμαήλ στη Μεκνές, το οποίο περιέχει τον τάφο του, και αυτόν του γιου του Αχμάντ αντ-Νταχαμπί.
Πύλη και οχυρώσεις στο λιμάνι της Εσαουίρα σήμερα, που ιδρύθηκε το 1764 από τον σουλτάνο Μουχάμαντ ιμπν Αμπνταλάχ ως λιμάνι για τους Ευρωπαίους εμπόρους.
Ο Χασάν Α΄ το 1873.
Η παραίτηση του Αμπντ αλ-Χαφίντ, σουλτάνου του Μαρόκου, το 1912, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Φεζ, η οποία εγκαινίασε τη γαλλική αποικιακή κυριαρχία.
Ο Μοχάμεντ Ε΄ το 1934.
Ο βασιλιάς Χασάν Β΄ με τον μελλοντικό βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ΄ και τις πριγκίπισσες Ασμά και Μεριέμ (από αριστερά προς τα δεξιά).
Ένα γενεαλογικό δέντρο της δυναστείας κοντά στον Πύργο Χασάν στο Ραμπάτ.
Ο νυν επικεφαλής της δυναστείας των Αλαουιτών, βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ΄, απεικονίζεται πίσω από ένα γενεαλογικό δέντρο της δυναστείας στο Νταρ αλ-Μακζέν το 2022.

Χρονολόγιο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Mohammed VI of MoroccoHassan II of MoroccoMohammed V of MoroccoMohammed Ben AarafaMohammed V of MoroccoYusef of MoroccoAbd al-Hafid of MoroccoAbdelaziz of MoroccoHassan I of MoroccoMohammed IV of MoroccoAbd al-Rahman of MoroccoSlimane of MoroccoYazid of MoroccoMohammed ben AbdallahAbdallah of Moroccoal-Mostadi of MoroccoAbdallah of Moroccoal-Mostadi of MoroccoAbdallah of MoroccoZin al-Abidin of MoroccoAbdallah of Moroccoal-Mostadi of MoroccoMuhammad II ben Arbia of MoroccoAbdallah of MoroccoAli of MoroccoAbdallah of MoroccoAbu'l Abbas Ahmad II of MoroccoAbdalmalik of MoroccoAbu'l Abbas Ahmad II of MoroccoIsmail Ibn Sharifal-Rashid of MoroccoMuhammad ibn SharifMoulay Ali Cherif

Δείτε επίσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Χασεμίτες, η άρχουσα οικογένεια της Ιορδανίας που ισχυρίζεται επίσης ότι κατάγεται από τον Μωάμεθ προφήτη του Ισλάμ


Αναφορές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Bosworth, Clifford Edmund (2004). «The 'Alawid or Filali Sharifs». The New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual. Edinburgh University Press. ISBN 9780748621378.
  2. ↑ Wilfrid, J. Rollman (2009). «ʿAlawid Dynasty». Στο: Esposito, John L., επιμ. The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Oxford University Press. ISBN 9780195305135.
  3. ↑ Abun-Nasr, Jamil (1987). A history of the Maghrib in the Islamic period. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521337674.
  4. ↑ «العلويون/الفيلاليون في المغرب». www.hukam.net. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2022.
  5. ↑ Messier, Ronald A.· Miller, James A. (2015). The Last Civilized Place: Sijilmasa and Its Saharan Destiny (στα Αγγλικά). University of Texas Press. ISBN 978-0-292-76667-9.
  6. ↑ Morrow, John Andrew (2020). Shi'ism in the Maghrib and al-Andalus, Volume One: History (στα Αγγλικά). Cambridge Scholars Publishing. σελ. 66. ISBN 978-1-5275-6284-4.
  7. ↑ «ينـبع النـخـل .. لا نـبع ولا نـخل - أخبار السعودية | صحيفة عكاظ». 4 Νοεμβρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2022.
  8. ↑ Jones, Barry (2017). Dictionary of World Biography: Fourth edition (στα Αγγλικά). ANU Press. σελ. 591. ISBN 978-1-76046-126-3.
  9. ↑ «Morocco | History, Map, Flag, Capital, People, & Facts | Britannica». www.britannica.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2022.
  10. ↑ «Morocco; Government». The World Factbook. Central Intelligence Agency. 12 Σεπτεμβρίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2022.
  11. 1 2 Daadaoui, M. (2011). Moroccan Monarchy and the Islamist Challenge: Maintaining Makhzen Power (στα Αγγλικά). Springer. σελ. 61. ISBN 978-0-230-12006-8. The dominance of the monarchy in the sociopolitical arena is further institutionalized in the Moroccan constitution, which effectively diffuses makhzenite authority into three separate branches: executive, legislative, and judicial. While this separation of powers is informed by western style government, it does effectively place all powers under the iron grip of the monarch. Article 1 of the constitution promulgating a constitutional monarchy in Morocco is misleading, insofar as the king is not a figurehead acting as a symbol of unity for Moroccans. In fact the constitution, amended five times since the independence, has largely served to the traditional prerogatives of the monarchy.
  12. ↑ Gilson Miller, Susan (2013). A History of Modern Morocco. Cambridge University Press. σελίδες 235–236. ISBN 9781139619110. The most important innovations, however, were the limitations on the king's ability to intervene in day-to-day politics. While the king's role as "supreme arbiter" of political life remained unquestioned, the new [2011] constitution enhanced the legislative powers of the parliament and increased the independence of the judiciary, moving at least in spirit toward a separation of powers. What it did not do was to unequivocally limit the king's preponderant influence over public affairs, or move Morocco closer to becoming a parliamentary monarchy; in other words, it stopped short of remaking Muhammad VI into "a king who reigns but does not rule."
  13. ↑ Sater, James N. (2016). Morocco: Challenges to tradition and modernity (στα Αγγλικά). Routledge. σελ. 104. ISBN 978-1-317-57398-2. Recent reforms, including constitutional reform and the appointment of the PJD government in 2011, have only perpetuated the lack of meaningful political participation and supported authoritarianism. Ironically, reforms have multiplied the resources available to Morocco's monarchical institution to control the political sphere, creating the image of the Janus yet also an impasse.
  14. ↑ «Analysis | Why Jordan and Morocco are doubling down on royal rule». Washington Post (στα Αγγλικά). 16 Μαΐου 2017. ISSN 0190-8286. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2022.
  15. ↑ «Morocco: Freedom in the World 2022 Country Report». Freedom House (στα Αγγλικά). 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2022.

Περαιτέρω ανάγνωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Γουότερμπερι, Τζον . Διοικητής των Πιστών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Δυναστεία_των_Αλαουιτών&oldid=11615040"