Δικαίωμα στην ιδιωτικότητα
Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα αποτελεί στοιχείο διαφόρων νομικών παραδόσεων που αποσκοπεί στον περιορισμό κυβερνητικών και ιδιωτικών ενεργειών που απειλούν την ιδιωτικότητα των ατόμων.[1] Πάνω από 185 εθνικά συντάγματα αναφέρουν το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα.[2] Από τις παγκόσμιες αποκαλύψεις παρακολούθησης του 2013 από τον Έντουαρντ Σνόουντεν, το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα έχει αποτελέσει αντικείμενο διεθνούς συζήτησης. Κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως η NSA, το FBI, η CIA, η R&AW και η GCHQ, έχουν εμπλακεί σε μαζική, παγκόσμια παρακολούθηση.[3]
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, «Οι κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας χρησιμοποιούν αδιάκριτη μαζική παρακολούθηση για να υποκλέψουν τα email, τις κλήσεις, τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο, τις λίστες επαφών, τις τοποθεσίες τηλεφώνων, τις εικόνες από την κάμερα web και πολλά άλλα».[4]
Αυτή τη στιγμή, οι κυβερνήσεις θέλουν να αποδεχτούμε ότι δεν έχουμε δικαιώματα όταν είμαστε συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο. Ότι με κάποιο τρόπο, όταν βγάζουμε το smartphone μας ή συνδεόμαστε στο email μας, ό,τι κάνουμε ή λέμε τους ανήκει. Δεν θα επιτρέπαμε αυτό το επίπεδο εισβολής στην offline ζωή μας, οπότε ας μην το ανεχτούμε στο διαδίκτυο.
Ορισμένες τρέχουσες συζητήσεις γύρω από το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα περιλαμβάνουν το κατά πόσον η ιδιωτικότητα μπορεί να συνυπάρχει με τις τρέχουσες δυνατότητες των υπηρεσιών πληροφοριών να έχουν πρόσβαση και να αναλύουν πολλές λεπτομέρειες της ζωής ενός ατόμου· το κατά πόσον το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα καταπατάται ως μέρος του κοινωνικού συμβολαίου για την ενίσχυση της άμυνας έναντι υποτιθέμενων τρομοκρατικών απειλών· και το κατά πόσον οι απειλές τρομοκρατίας αποτελούν έγκυρη δικαιολογία για την κατασκοπεία του γενικού πληθυσμού.[5]
Οι φορείς του ιδιωτικού τομέα μπορούν επίσης να απειλήσουν το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα – ιδίως οι εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Amazon, η Apple, η Meta, η Google, η Microsoft και η Yahoo, που χρησιμοποιούν και συλλέγουν προσωπικά δεδομένα.[6]
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.
Δημοσιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συχνά υποστηρίζεται, ιδίως από εκείνους που βρίσκονται στο μάτι των μέσων ενημέρωσης, ότι το δικαίωμά τους στην ιδιωτικότητα παραβιάζεται όταν πληροφορίες σχετικά με την ιδιωτική τους ζωή αναφέρονται στον Τύπο. Η άποψη του Τύπου, ωστόσο, είναι ότι το ευρύ κοινό έχει δικαίωμα να γνωρίζει προσωπικές πληροφορίες σχετικά με άτομα που κατέχουν ιδιότητα δημόσιου προσώπου. Αυτή η διάκριση είναι κωδικοποιημένη στις περισσότερες νομικές παραδόσεις ως στοιχείο της ελευθερίας του λόγου.[7]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Right to Privacy». faculty.uml.edu. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2018.
- ↑ «Read about "Right to privacy" on Constitute». constituteproject.org. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2024.
- ↑ Easy guide to mass surveillance. amnesty.org. 18/03/2015. Ανακτήθηκε στις 19/01/2026.
- 1 2 UnfollowMe. amnesty.org. Ανακτήθηκε στις 19/01/2026.
- ↑ Amnesty International. Security and Human Rights: Counter‑Terrorism and the United Nations. amnesty.org. 2008. Ανακτήθηκε στις 19/01/2026.
- ↑ Γιατί οι Big Tech αποτελούν απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα; amnesty.gr. 01/09/2025. Ανακτήθηκε στις 19/01/2026.
- ↑ ΜΜΕ. Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. dpa.gr. Ανακτήθηκε στις 19/01/2026.