Μετάβαση στο περιεχόμενο

Διεθνής Χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ένα μικρό κορίτσι στο Λάος. Ο Διεθνής Χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αφορά και τα παιδιά.

Ο Διεθνής Χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Αγγλικά: International Bill of Human Rights) αποτελείται από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια σειρά από διακηρύξεις και σύμφωνα άρχισαν να διατυπώνουν και να κατοχυρώνουν τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα. Το 1948, για πρώτη φορά, τα κράτη συμφώνησαν σε έναν ολοκληρωμένο κατάλογο αναφαίρετων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στις 10 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ενώ στις 16 Δεκεμβρίου 1966 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε δύο διεθνείς συνθήκες που διαμόρφωσαν περαιτέρω το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. Τα δύο αυτά κείμενα αναφέρονται συχνά ως «τα Διεθνή Σύμφωνα». Τα δύο κείμενα τέθηκαν σε ισχύ το 1976.[1]

Τα δικαιώματα που καλύπτονται από τα σύμφωνα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα δύο Διεθνή Σύμφωνα καθορίζουν τα αστικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα που δικαιούται κάθε άνθρωπος απλώς γιατί είναι άνθρωπος. Αυτά, μεταξύ άλλων, είναι το δικαίωμα στη ζωή, η ελευθερία από τη δουλεία, η ελευθερία από τα βασανιστήρια, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, το δικαίωμα στην τροφή, το δικαίωμα στην υγεία, το δικαίωμα σε επαρκές βιοτικό επίπεδο, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ανάπαυση και τον ελεύθερο χρόνο και πολλά άλλα.[1]

Ευθύνες των κρατών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τον Διεθνή Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα κράτη οφείλουν να απέχουν από κάθε άμεση ή έμμεση παρέμβαση στα δικαιώματα των πολιτών. Για παράδειγμα, το κράτος δεν επιτρέπεται να βασανίζει ή να υποδουλώνει έναν πολίτη.

Επιπλέον, τα κράτη οφείλουν να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε τρίτοι, όπως ιδιώτες, επιχειρήσεις και πολιτικές οργανώσεις, να μην παραβιάζουν ή περιορίζουν την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικότερα, πρέπει να προστατεύουν τα άτομα από φαινόμενα όπως η ρητορική μίσους και οι διακρίσεις λόγω καταγωγής ή ταυτότητας, καθώς και να διασφαλίζουν ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τηρούν την αρχή της ίσης μεταχείρισης, παρέχοντας δίκαιη αμοιβή και ίση αμοιβή σε άνδρες και γυναίκες για εργασία ίσης αξίας.

Ακόμη, τα κράτη οφείλουν να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την πρακτική και αποτελεσματική υλοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η υποχρέωση αυτή περιλαμβάνει τη θέσπιση κατάλληλων θεσμικών και οικονομικών μέτρων, ώστε όλοι να μπορούν να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους χωρίς διακρίσεις. Για παράδειγμα, το κράτος πρέπει να εξασφαλίζει τη συνδρομή διερμηνέα κατά τη διάρκεια μιας δίκης όταν ο κατηγορούμενος δεν κατανοεί τη γλώσσα του δικαστηρίου, καθώς και να διαθέτει τους απαραίτητους πόρους για την πρόσβαση όλων σε φάρμακα και την προστασία από την πείνα.[1]

Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών μπορούν να παραβιαστούν με διάφορους τρόπους. Παραβιάσεις συμβαίνουν όταν μια κυβέρνηση δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της να σέβεται, να προστατεύει και να εκπληρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα.[1]