Διαταραχή κοινωνικού άγχους
| Διαταραχή κοινωνικού άγχους | |
|---|---|
![](http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχείο:A._Morison_"Physiognomy_of_mental_diseases",_cases_Wellcome_L0022722_(cropped).jpg) Έκφραση προσώπου ατόμου με ανησυχία | |
| Ειδικότητα | Ψυχιατρική |
| Συμπτώματα | Υπερβολικός φόβος ή άγχος σε κοινωνικές καταστάσεις λόγω της πιθανότητας να κριθεί[1][2] |
| Επιπλοκές | Κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών, αυτοκτονία[1] |
| Συνήθης έναρξη | 8 έως 15 ετών[2] |
| Διάρκεια | Μακροχρόνια[2] |
| Είδη | Μόνο σε καταστάσεις επίδοσης[2] |
| Παράγοντες κινδύνου | Γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες[2] |
| Διαφορική διάγνωση | Ντροπαλότητα, αγοραφοβία, πανικός, επιλεκτική αλαλία, διαταραχή του αυτιστικού φάσματος[2] |
| Θεραπεία | Γνωστική συμπεριφορική θεραπεία, αντικαταθλιπτικά, βενζοδιαζεπίνες, βήτα-αποκλειστές[1] |
| Νοσηρότητα | 7% ανά χρόνο (ΗΠΑ)[2][3] |
Η διαταραχή κοινωνικού άγχους (ΔΚΑ), γνωστή και ως κοινωνική φοβία, χαρακτηρίζεται από υπερβολικό φόβο ή άγχος σε κοινωνικές καταστάσεις λόγω του ενδεχομένου το άτομο να αξιολογηθεί αρνητικά από τους άλλους.[1][2] Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν τη χαμηλόφωνη ομιλία, καθώς και την περιορισμένη οπτική επαφή.[1] Τα συμπτώματα είναι τέτοιου βαθμού, ώστε είτε επηρεάζεται η λειτουργικότητα του ατόμου είτε προκαλείται σημαντική δυσφορία.[2] Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν την κατάθλιψη, την κατάχρηση ουσιών και τον αυτοκτονικό ιδεασμό.[1]
Η αιτία περιλαμβάνει έναν συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.[2] Άτομα με συγγενείς που πάσχουν από τη διαταραχή έχουν 2 έως 6 φορές περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν και τα ίδια.[2] Η υπερβολικά ελεγκτική γονεϊκή στάση μπορεί να αποτελεί παράγοντα κινδύνου.[1] Πρόκειται για έναν τύπο αγχώδους διαταραχής.[2] Η διάγνωση απαιτεί τον αποκλεισμό άλλων πιθανών ψυχικών ή σωματικών διαταραχών, καθώς και την επιμονή των συμπτωμάτων για τουλάχιστον έξι μήνες.[2] Όταν η διαταραχή εκδηλώνεται μόνο σε περιστάσεις, ταξινομείται ως «μόνο σε καταστάσεις επίδοσης».[2]
Η αρχική θεραπεία είναι συνήθως η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (ΓΣΘ), η οποία μπορεί να γίνει ατομικά ή σε ομάδα.[4] Όσοι δεν επιθυμούν τη ΓΣΘ, μπορούν να χορηγηθούν φάρμακα της κατηγορίας ΕΑΕΣ.[4] Άλλα φάρμακα μπορεί να περιλαμβάνουν β-αποκλειστές και βενζοδιαζεπίνες.[1] Αν το άτομο δεν υποβληθεί σε θεραπεία, ενδέχεται να μειωθεί η ποιότητα ζωής του .[1]
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου το 7% του πληθυσμού επηρεάζεται σε ετήσια βάση.[2][3] Είναι λιγότερο συχνή σε άλλες περιοχές του κόσμου, με ποσοστά της τάξης του 2,3% στην Ευρώπη.[2] Οι γυναίκες προσβάλλονται πιο συχνά από τους άνδρες.[2] Η τυπική ηλικία εμφάνισης είναι 8 έως 15 ετών.[2] Η διαταραχή διακρίθηκε για πρώτη φορά από την αγοραφοβία το 1966.[1]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Rose, GM; Tadi, P (Ιανουάριος 2020). «Social Anxiety Disorder». StatPearls. PMID 32310350.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5η έκδοση). American Psychiatric Association. 2013. σελίδες 202-208. ISBN 978-0-89042-555-8.
- 1 2 «NIMH Social Anxiety Disorder». www.nimh.nih.gov. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2021.
- 1 2 Pilling, S; Mayo-Wilson, E; Mavranezouli, I; Kew, K; Taylor, C; Clark, DM; Guideline Development, Group (22 Μαΐου 2013). «Recognition, assessment and treatment of social anxiety disorder: summary of NICE guidance». BMJ (Clinical Research Ed.) 346: f2541. doi:. PMID 23697669. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021. https://web.archive.org/web/20210224034413/http://centaur.reading.ac.uk/40688/1/Recognition%2C%20assessment%20and%20treatment%20of%20social%20anxiety%20disorder%20summary%20of%20NICE%20guidance.pdf. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2021.